نقدی بر فیلم «رد کارپت» رضـا عطاران

 نقدی بر فیلم «رد کارپت» رضـا عطاران

بانی فیلم/ «رد کارپت» فیلمی از جنس فیلم های رضا عطاران است، با این تفاوت که این بار ظاهراً او بدون فیلمنامه به سراغ ساخت آن رفته است.
فیلم در حد طرحی اولیه است که فیلمساز طی سفرش به کن، لحظات آن را شکار کرده است و با بهره گیری از نماهای خوش رنگ و لعاب و گنجاندن تصاویری از چند فیلم مهم تاریخ سینما مابین نماها و همچنین تدوین قابل قبول، آن را به صورت یک فیلم بلند درآورده است. فیلم بلندی که با موتیف های تکرارشونده معنایی که دیگر به امضای کارهای عطاران مبدل شده است (مثل به تصویر درآوردن صحنه های دستشویی و کش دادن آن ها) شاخصه بسیاری از فیلم های او را دارد و برای مخاطب آشناست.
عطاران در «رد کارپت» نگاهی رئالیستی به شخصیت اصلی داستانش دارد. رضا (با بازی خود عطاران) یک هنرور است. هنروری که در جاهایی مورد ترحم فیلمساز قرار می گیرد و مشکلات زندگی او و عشقش به سینما مخاطب را به دلسوزی برای او وامی دارد و در جاهایی نیز مخاطب با خود فکر می کند «چه قدر پررو است و چه اعتماد به نفس کاذبی دارد!» رضا اوضاع مالی خوبی ندارد. عشق سینماست و در حرفه اش به جایی نرسیده است با این حال او شخصیتی «مثبت» و «تطهیریافته» نیست و در جاهایی کارهایی را که به نفعش باشد انجام می دهد حتی اگر به ضرر دیگری تمام شود؛ او نردبان همسایه را می دزدد تا با خود به فستیوال ببرد، وقتی جمال کیفش را می زند و پولی برایش نمی ماند بی آن که به فکر توضیح مسئله برای صاحب مسافرخانه باشد فرار را بر قرار ترجیح می دهد و در عین حال گاه مرام هایی هم به خرج می دهد. مثلاً مردی که را روز قبل به او اجازه بالا رفتن از نردبانش را نداده بود به بالای نردبان خود می آورد تا مراسم را تماشا کند و ... .
این نگاه بی طرفانه به شخصیت اصلی، در کلیت اثر نیز جریان می یابد. فیلمساز همان قدر که نگاه تحقیرآمیزی به یک ایرانی در کشوری خارجی ندارد، از ترسیم ابهت و غرور بی منظور نیز پرهیز می کند. «رضا» آدمی است عادی که گاهی کارهای خنده داری از او سر می زند و احمق به نظر می رسد و در عین حال به عنوان یک ایرانی موجب سرشکستگی ایران و ایرانیان نمی شود. در حالی که در بسیاری از فیلم های مشابه، خارجی ها در خارج از ایران به ایرانی ها نارو می زنند و به بیانی ساده فریبشان می دهند، در «رد کارپت» این یک ایرانی است که سر ایرانی دیگر را شیره می مالد. جمال، پسر جوانی که رضا به او اعتماد می کند، در بدترین شرایط پول و گوشی آیفون عاریه ای رضا را می دزدد و فرار می کند در حالی که رضا او را به اتاقش راه می دهد، به او اطمینان می کند و با او برخورد صمیمانه ای دارد. در واقع عطاران نمی خواهد در فیلمش نگاهی غیرواقعی و اغراق آمیز به هیچ کس و هیچ چیز داشته باشد و نگاه مستندگونه او به وقایع دور و برش با رعایت همین جزییات در داستانگویی حفظ می شود. با این حال، «رد کارپت» فیلمی درخور رضا عطاران نیست. او پیش تر فیلم «خوابم می آد» را ساخته که فیلمی قابل توجه بود و نشان داد او توجه خاصی به زیبایی شناسی سینمایی، متن قوی و فیلمنامه منسجم دارد بنابراین ساده انگاری او در «رد کارپت» کمی آزاردهنده می شود.
رضا عطاران، کمدین خوبی است. چهره ای سرد دارد و بی تفاوت است. برای خنداندن مخاطب خودش را اذیت نمی کند و کوچک ترین تکه پرانی یا صحبت او مخاطب را به خنده می اندازد، بنابراین نمی توان منکر آن شد که «رد کارپت» فیلمی کمدی با موقعیت های خنده آور بسیار است، اما جدا از حضور عطاران در جایگاه بازیگر اصلی باید دید فیلم چه نکته ی مثبت دیگری دارد؟! یعنی اگر عطاران از فیلم حذف می شد و بازیگر یا نابازیگر دیگری جایگزینش می شد باز هم فیلم به همین میزان خنده دار و سرگرم کننده از آب درمی آمد؟! آیا کارگردان نمی توانست به راف کات های اتفاقی و بی برنامه ای که از سفرش به شهر کن گرفته صحنه های از پیش برنامه ریزی شده ای را نیز بیفزاید؟ آیا بهتر نبود او به منظور ارتقای سطح کیفی فیلمش سفری دیگر به کن داشته باشد و سر فرصت جزییات لازم را به فیلم اضافه کند تا فیلمش آن قدر کلی نباشد و مخاطب را بیشتر به تأمل وادارد؟!
حتی در همین آشفته بازار نیز عطاران استعداد و خلاقیت ذاتی اش را در برخی جزییات فیلم بروز می دهد که اگر روی آنها بیشتر و سرِ فرصت تر کار می شد قطعاً به نتیجه بهتری دست می یافت. مثلاً، ارتباطات مضمونی دنیای رضای فیلم با نماهایی از فیلم هایی که به عنوان بینامتن از آن ها استفاده شده است بسیار خوب از آب درآمده است. سرگشتگی رضا در کن با سرگشتگی E.T شخصیت سینمایی محبوبش برابری می کند. صحنه ای که جمال پول های او را دزدیده و فرار کرده است، بلافاصله کات می خورد به صحنه ای از «گاو خشمگین» که رابرت دونیرو با خشم به دیوار مشت می کوبد. صحنه آغازین فیلم و روی هم افتادن تیتراژ ابتدایی آن و تیتراژ آغازین فیلم «کازینو» از دیگر کارهای خلاقانه عطاران است که هم فضای خنده داری را در فیلم ایجاد می نماید و هم بخشی از شخصیت درونی کاراکتر اصلی یعنی اعتماد به نفس و خود بزرگ بینی او را یادآور می شود که خود را هم پای بسیاری از بزرگان سینمای جهان می بیند و به این نگرش باور دارد. با همه این حرف ها، «رد کارپت» فیلم بدی نیست. مخاطب می تواند با آن همذات پنداری کند و از تماشایش لذت ببرد، اما نباید از یاد برد که فیلمساز آن رضا عطاران است؛ فیلمسازی که با ساخت «خوابم می آد» انتظار تماشاگران و منتقدین را از خود بالا برده است و قطعاً کسی که به تماشای فیلم می رود انتظار دیدن فیلمی بهتر و شسته رفته تر دارد. فیلمی که اگر با برنامه ریزی و فیلمنامه اولیه ساخته می شد قطعاً کار بهتری از آب درمی آمد.

[ منبع این خبر سایت خبر ایرونی می باشد، برای مشاهده متن اصلی خبر می توانید روی این قسمت کلیک کنید ]

برای نمایش تمام اخبار مرتبط با عنوان « نقدی بر فیلم «رد کارپت» رضـا عطاران» اینجا کلیک کنید. شفاف سازی:
خبر فوق در سایت خبر ایرونی منتشر شده و صرفا در این سایت بازنشر شده است. چنانچه به خبر فوق اعتراض دارید برای حذف آن روی این قسمت کلیک کنید.

نکته: با توجه به جمع آوری خودکار مطالب از سطح وب در صورت مشاهده هرگونه تخلف و یا اخبار غیر مجاز و یا اعتراض به انتشار مطالب سایت ها با ایمیل khabargroup.info@gmail.com در تماس باشید

تبلیغات





جدیدترین اخبار منتشر شده

تبلیغات