اکونومیست: جنگجویان اروپایی در عراق و سوریه چه می کنند

اکونومیست: جنگجویان اروپایی در عراق و سوریه چه می کنند

شفقنا/ متن پیش رو در شفقنا منتشر شده و انتشار آن در اخرین خبر الزاما به معنی تایید تمام یا بخشی از آن نیست

2 سال پیش در اتوبوسی که از انطاکیه در جنوب شرق ترکیه به سمت ریحانلی در نزدیکی مرز سوریه در حرکت بود، دو مرد جوان همسفر بودند. آن دو ریش بلندی داشتند، و به زبان عربی شکسته، با راننده اتوبوس حرف می زدند (راننده های بومی منطقه، معمولا مختصری با زبان عربی آشنا هستند) اما با یکدیگر به زبان انگلیسی و لهجه غلیظ بریتانیایی صحبت می کردند.
آنها فقط دو نفر از صدها شهروند اروپایی بودند که عازم سوریه شده بودند تا به جنگ علیه رژیم بشار اسد ملحق شوند. از آن موقع، چندین هزار نفر از این اروپایی ها به جمع گروه های شورشی در سوریه و عراق پیوسته اند و تعداد آنها دائما رو به افزایش است. این افراد وقتی به سوریه می رسند، چه می کنند؟ و وقتی به خانه باز می گردند، چه خواهند کرد؟
پیامد سیلی که از اروپا به سمت منطقه سرازیر شده، کاملا مشخص است: گروه دولت اسلامی یا داعش منطقه ای به وسعت کشور اردن را با جمعیت مشابه (حدود 6 میلیون نفر) در عراق و سوریه به تصرف خود در آورده است. پیکارجویان داعش، پیام های ویدیویی خود را در اینترنت منتشر می کنند و با دعوت از همفکران خارجی خود به ترک "زندگی منحط غربی" از آنها می خواهند به سمت شهادت و بهشت بشتابند. عکس های توییت شده آنها هم دیدنی است: در یک دست نوشیدنی های انرژی زا از جمله رد بول را در دست گرفته اند و در دست دیگر، سر بریده شده دشمن را.
مقر اصلی داعش در سوریه، شهر رقه است؛ داعشی ها این شهر شرقی را در ماه مارس سال گذشته، از چنگ دیگر گروه های شورشی درآورده و تصرف کرده اند. اکنون رقه به مقر اصلی جهادیون در سوریه و عراق تبدیل شده است. پیکارجویان، از افغانستان گرفته تا سوئد، همسران و فرزندان خود را همراه آورده اند و در خانه های آنهایی که فرار کرده اند، سکنی گزیده اند.
یکی از این پیکارجویان اروپایی در شمال سوریه، در پاسخ به این پرسش که "دلش برای چه چیزی در کشورش تنگ شده" می گوید: "شیر! اینجا مجبورید خودتان شیر گاو را بدوشید. این خیلی سخت تر از خرید از فروشگاه های تسکو (Tesco) است."
وی که روی یک اپلیکیشن ویژه پیامک تلفنی به نام "Kik" پیغام می دهد، می افزاید: "چیزی که اینجا زیاد است، وقت است؛ گاهی وقت ها چندین روز استراحت می کنیم."
او در این ساعات بیکاری، یک زندگی عادی دارد: لباس هایش را می شوید، خانه را تمیز می کند، آموزش می بیند، خرید می کند. به لطف ارتباطات اینترنت ماهواره ای، استمرار ورود اقلام و کالاهای مصرفی به داخل کشور، و سطح نسبی توسعه در مقایسه با دیگر نقاط منطقه، زندگی پیکارجویان در سوریه بسیار با شرایط دشوار زندگی در مناطق کوهستانی افغانستان تفاوت دارد. سال گذشته، جهادیون برای جذب دیگر پیکارجویان و علاقمندان به سوریه، عکس هایی را با هشتگ "جهاد 5 ستاره" توییت می کردند.
در عین حال، پیکارجویان غربی از درگیری و رزم ابایی ندارند. بعضی از این پیکارجویان، در قصابی مردمانی که داعش به آنها برچسب "کافر" زده – از جمله سنی های میانه رو و شیعیان- مشارکت داشته اند. آنها برای تصرف سدها، پایگاه های نظامی و میادین نفتی جنگیده اند. آنها حتی در عملیات های انتحاری شرکت کرده اند؛ از جمله بمب گذاری انتحاری در ماه فوریه در شهر حلب که توسط عبدالواحد مجید، پیکارجوی بریتانیایی صورت گرفت.
غربی ها به کارهای دیگری هم می آیند. گروگان هایی که از چنگ داعش آزاد شده اند، می گویند در زمان اسارت 3 پیکارجوی انگلیسی زبان نگهبانی آنها را بر عهده داشته اند. جهادیون خارجی می توانند به خانواده های گروگان ها ایمیل بزنند و تقاضای خونبها یا باج کنند.
گروه سوفان (Soufan Group) که یک موسسه اطلاعاتی مستقر در نیویورک است، برآورد می کند که تا پایان ماه می، 12 هزار پیکارجو از 81 کشور دنیا به جنگ سوریه پیوسته اند که از این تعداد، حدود 3 هزار نفر از کشورهای غربی هستند. این آمار، تا امروز احتمالا افزایش هم یافته است. از 29 ژوئن که داعش اعلام "خلافت اسلامی" کرده، عضوگیری آنها افزایش چشمگیری داشته است. جنگ داخلی سوریه، بیش از هر منازعه مسلحانه دیگری در منطقه، از جمله جنگ افغانستان در دهه 80 میلادی و جنگ عراق پس از تهاجم آمریکایی ها در سال 2003، پیکارجو جذب کرده است.
بریده شدن سر جیمز فولی، روزنامه نگار آمریکایی در 19 آگوست (یا حدود این تاریخ) توسط یک پیکارجوی نقاب پوش با لهجه لندنی، نگاه ها را متوجه بریتانیا ساخته است. در دهه 90 میلادی، لندن به پناهگاهی برای بسیاری از افراط گرایان تبدیل شد. واعظان رادیکال آزاد بودند تا در نطق ها و خطبه های خود به راحتی نفرت فرقه ای و مذهبی را گسترش دهند. به گفته توماس هگامر، از موسسه مطالعات دفاعی نروژ "لندن از بسیاری جهات، کماکان مرکز ثقل شبکه های جهادی در اروپا باقی مانده است. گروه های رادیکال در بریتانیا هنوز ایده ها و متدهای خود را به تمام دنیا صادر می کنند."
در حالی که اغلب پیکارجویان خارجی حاضر در سوریه عرب هستند، اما بین پیکارجویان غربی حاضر در این کشور، بریتانیایی ها جزو پر تعدادترین ها هستند.
اغلب پیکارجویان غربی در سوریه مردهای زیر 40 سال هستند. اما این جنگ زنها را هم به خود جلب کرده است. پیتر نیومن از مرکز بین المللی مطالعه رادیکالیسم (ICSR) مستقر در لندن، می گوید حدود 10 تا 15 درصد از آنهایی که از کشورهای غربی روانه سوریه می شوند، زن هستند. تنها از کشور سوئد، 30 زن به سوریه رفته اند. بعضی از این زنها امید به ازدواج دارند، بعضی دیگر به واحدهای تمام زنانه ای می پیوندند که کار آنها، گشت زنی و نظارت بر اجرای مقررات اسلامی داعش توسط زنان در مناطق تحت کنترل این گروه است؛ مسائلی از جمله رعایت پوشش و حجاب. تعداد کمی از این زنها در عملیات های رزمی داعش حضور می یابند.
انگیزه پیکارجویان غربی که به جنگ سوریه ملحق می شوند، بسته به گذرنامه آنها، متفاوت است. در نخستین روزهای جنگ سوریه، خارجی ها می خواستند به همقطاران مسلمان خود کمک کنند؛ از طریق رساندن غذا و دارو یا جنگیدن در کنار آنها. دولت های غربی می گفتند بشار اسد و ظلم و بیداد او باید متوقف شود. در این میان، حتی دکترهای غربی مثل دکتر عباس خان، شهروند بریتانیایی به شهر حلب عزیمت کردند تا به مجروحان رسیدگی کنند. عباس خان، مثل خیلی دیگر از غیرنظامیان در جبهه مخالف رژیم دمشق، به بازداشت نیروهای بشار اسد در آمد و در زندان کشته شد.
از آن زمان، جنگ خونین تر و فرقه ای تر شده است. دهها هزار نفر غیر نظامی جان باخته اند. سازمان ملل می گوید دست کم 190 هزار سوری کشته شده اند و شورشیان نیز متناوبا دست به جنایت می زنند. در نتیجه، جنگ بیش از پیش رنگ و روی افراطی به خود گرفته است. شیراز ماهر، از مرکز ICSR می گوید: "آنها که زمانی از دفاع از مردم سوریه سخن می گفتند، اکنون انکار می کنند که سرزمین سوریه به خود سوری ها تعلق دارد. پیکارجویان می گویند این سرزمین به الله تعلق دارد. بلاد الشام که سرزمینی وسیعتر از سوریه کنونی را شامل می شود، برای آنها معنای ویژه ای دارد و با پیشگویی های آخرالزمانی مرتبط است."

داعش را می توان افراطی ترین واکنش ممکن به رونق غرب و افول جهان اسلام در طی چند قرن گذشته دانست. بر اساس نگرش و رویکرد داعش، یک دلیل این افول قدرت، نبود خلافت و شریعت اسلامی بوده است. (آخرین خلافت اسلامی در دنیا، در سال 1924 و توسط مصطفی کمال آتاترک، بنیانگذار ترکیه سکولار و مدرن برچیده شد.) اگرچه اغلب ایده های داعش و متدهای جنایت بار این گروه از سوی بیشتر مسلمانان دنیا مطرود و مذموم شمرده می شود و از منظر اغلب مسلمانان، داعشی ها چیزی به جز یک دار و دسته جنایتکار نیستند، اما به هر حال داعش ظاهر خود را بر اساس ایدئولوژی اسلامی بنا کرده است. به عنوان مثال، آنها حکم کرده اند که غیر مسلمانان در مناطق تحت تصرف گروه، باید جزیه بپردازند که نوعی مالیات است.
فقر مالی نمی تواند تبیین کننده سرازیر شدن شبه نظامیان غربی به سوریه و عراق باشد. بسیاری از آنها، در طبقه متوسط جوامع خود می گنجند. ناصر مثنی، جوان 20 ساله اهل ولز، که در ویدئوهای داعش خود را با نام ابو مثنی الیمنی معرفی می کند، از 4 دانشگاه پیشنهاد تحصیل در رشته پزشکی را دریافت کرده بود. ناتوانی در پیوستن به جامعه نیز نمی تواند توضیح دهنده رویکرد آنها به داعش باشد. عکس های محمد حمیدالرحمان، یک پیکارجوی بریتانیایی دیگر که گفته می شود اخیرا کشته شده است، او را ملبس به یک دست کت و شلوار بسیار شیک، با موی اصلاح شده و جذاب نشان می دهد. محمد در یک فروشگاه در پورت ماوث – شهری در انگلستان- کار می کرده است.
یک توضیح قابل قبول و محتمل، می تواند اشتیاق آنها برای فرار از ملال و کسالت خانه و یافتن یک هویت جدید باشد. رافائلو پانتوچی، از تحلیل گرهای موسسه "رویال یونایتد سرویسز" –اندیشکده مستقر در لندن- می گوید: "بعضی ها صرفا به این دلیل سر از سوریه و عراق در می آورند که اتفاقات چندان مهمی در زندگی آنها در جریان نبوده است."
عکس های بعضی از شبه نظامیان غربی که مشغول بازی اسنوکر، خوردن شیرینی و آب تنی در استخرهای شنا هستند، نشان می دهد جهاد برای آنها چیزی بی شباهت به یک تعطیلات دانشجویی نبوده است؛ تعطیلاتی البته بدون مشروبات الکلی. برای مردهای جوانی که پیش از این سرگرم مشاغل یکنواخت و بی آینده در شهرهای کسل کننده بوده اند، برادری، افتخار و اسلحه، هیجان انگیز به نظر می رسد. بسیاری از شبه نظامیان بلژیکی از شهرهای کسالت بار این کشور عازم سوریه شده اند.
شبکه های جهادی دیگر نیازی به استقرار و تمرکز فعالیت های خود در مساجد ندارند. بعضی از این شبکه ها، نظیر آنچه در پارک فینزبری لندن شکل گرفته، اکنون تحت مدیریت جدید قرار دارند. بعضی گروههای کوچکتر در گاراژها و آپارتمان ها ملاقات می کنند. شناسایی فعالیت های آنها در این اماکن، دشوارتر است.
اروپایی هایی که ذهنیت مساعدی نسبت به جهاد دارند، می توانند هر آنچه را که می خواهند در فضای اینترنت پیدا کنند. به لطف فیس بوک و توییتر، آنها برای عضویت در گروههای جهادی با زحمت چندانی روبرو نیستند.
اگرچه ترکیه به تازگی نظارت بیشتری بر مرزهای خود اعمال می کند، اما رفتن به سوریه، عموما کار بسیار ساده ای است. بعضی از داوطلب ها، بدون هیچ گونه ارتباط گیری قبلی خود را به سوریه می رسانند. تمام چیزی که یک پیکارجوی اروپایی نیاز دارد، خرید بلیط یک طرفه به استانبول است. از آنجا، اغلب آنها سوار پروازهای داخلی ترکیه به مقصد یکی از شهرهای هم مرز با سوریه می شوند. ترکیه با سوریه 822 کیلومتر مرز مشترک دارد. محلی ها، به این پروازهای داخلی، "جهادی اکسپرس" می گویند. تازه واردها مدتی را در خانه های امن می گذرانند سپس با استفاده از کارتهای شناسایی سوریه ای جعلی، وارد سوریه می شوند. اغلب شبه نظامیان بریتانیایی در تمام عمر خود یک بار هم اسلحه به دست نگرفته اند اما همین که وارد سوریه می شوند در اردوگاهها آموزش می بینند.
خیلی از آنها می گویند از زندگی در یک کشور اسلامی بسیار احساس راحتی می کنند و قصد ندارند این کشور را ترک کنند. یکی از شبه نظامیان اروپایی می گوید: "من اینجا خیلی خوشبخت تر هستم. حالا احساس آرامش می کنم."
به گفته پیتر نیومن، از مرکز بین المللی مطالعه رادیکالیسم – اندیشکده مستقر در لندن- اما آنها که با هدف و انگیزه مبارزه علیه رژیم بشار اسد عازم سوریه شده اند، اکنون از آن توهم و خیالات سابق رهایی یافته اند. آنها نگران سرنوشت جنگ و نگران کشتاری هستند که علیه دیگر مسلمانان به راه افتاده است. بسیاری از این شبه نظامیان اروپایی اکنو می گویند: "این چیزی نبود که ما به خاطرش به سوریه آمدیم."
اد حسین، از مسلمانان بریتانیایی که پیش از این فردی بسیار رادیکال بوده، می گوید مشاهده نزدیک آن صحنه های کشتار، نقطه آغاز وی برای بازگشت به مسیر اصلاح بوده است.
بازگشت این شبه نظامیان اروپایی به خانه اما کار ساده ای نیست. مقامات غربی کم و بیش اطلاع دارند که کدام یک از شهروندان آنها به جهادیون عراق و سوریه پیوسته اند و کدام یک به کشور بازگشته اند. یکی از شبه نظامیان به پیتر نیومن گفته است اگر بداند که در بازگشت به بریتانیا مدت زیادی را در زندان نخواهد گذراند، حاضر است بازگردد و حتی در برنامه های اصلاحی – برنامه دولت بریتانیا برای اصلاح افراد رادیکالیزه شده- شرکت کند. بوریس جانسون، شهردار لندن در 24 آگوست گفت این که فرض کنیم تمام آنهایی که بدون اطلاع دولت عازم مناطق جنگی شده اند این کار را برای مقاصد تروریستی انجام داده اند و باید مجازات شوند، فرض احمقانه ای است.
با این حال، بازگشت جهادیون به خانه، مساله ای است که دولتهای غربی را می ترساند. به نظر می رسد تاکنون، خارجی هایی مثل داگلاس مک کین – نخستین عضو آمریکایی گروه داعش که کشته شد- صرفا روی جنگ در سوریه و عراق متمرکز بوده اند، نه جنگ در کشور خود.
تاکنون هر یک از دولت های غربی واکنش های متفاوتی را نسبت به اعزام شهروندان خود به سوریه و عراق، ابراز کرده اند. آمریکا علیه هر فردی که مظنون به عزیمت به جنگ سوریه و یا عراق باشد، شدیدترین تدابیر را به کار می گیرد. آمریکا البته از پس این نظارت و کنترل سختگیرانه و شدید بر می آید زیرا جمعیت مسلمانان آمریکایی کمتر از جمعیت مسلمانان بسیاری از کشورهای اروپایی است.
دولتهای اروپایی اما محتاط تر بوده اند. شهروندان اروپایی با راحتی بیشتری کشورهای خود را ترک کرده اند. با این حال تعیین مجازات های شدید، می تواند این روند را تغییر دهد.

*جدول قرارداده شده در بخش تصاویر، برآورد تعداد پیکارجویان خارجی در سوریه، به تفکیک کشور است.

اکونومیست: جنگجویان اروپایی در عراق و سوریه چه می کنند

[ منبع این خبر سایت خبر ایرونی می باشد، برای مشاهده متن اصلی خبر می توانید روی این قسمت کلیک کنید ]

برای نمایش تمام اخبار مرتبط با عنوان «اکونومیست: جنگجویان اروپایی در عراق و سوریه چه می کنند» اینجا کلیک کنید. شفاف سازی:
خبر فوق در سایت خبر ایرونی منتشر شده و صرفا در این سایت بازنشر شده است. چنانچه به خبر فوق اعتراض دارید برای حذف آن روی این قسمت کلیک کنید.

نکته: با توجه به جمع آوری خودکار مطالب از سطح وب در صورت مشاهده هرگونه تخلف و یا اخبار غیر مجاز و یا اعتراض به انتشار مطالب سایت ها با ایمیل khabargroup.info@gmail.com در تماس باشید

تبلیغات





جدیدترین اخبار منتشر شده

تبلیغات