پیام دهکردی: حال تئاتر این روزهای ما خوش نیست

پیام دهکردی: حال تئاتر این روزهای ما خوش نیست

اعتماد/ در زیر گفت و گویی از پیام دهکردی را می خوانید که این روزها دبیر جشنواره کودک و نوجوان شده است.
انتخاب شما به عنوان دبیر جشنواره کودک و نوجوان کمی نامتعارف بود. خیلی از هنرمندان و اهالی رسانه هم نسبت به این انتخاب موضع گرفتند اما بعدا نگاه بسیاری از آنها مثبت شد. چطور شد که این مسوولیت را پذیرفتید و توانستید نظر مثبت منتقدان را جلب کنید؟
ابتدا آقای طاهری تماس گرفتند و دعوت به همکاری کردند. طبیعتا عذرخواهی کردم و گفتم نه. جلسه‌یی گذاشتیم و دلایل یکدیگر را شنیدیم. ایشان خیلی اصرار داشتند که این اتفاق بیفتد و می‌گفتند اینکه جشنواره امید به عنوان تنها جشنواره خصوصی، توانسته به دوره پنجم برسد اتفاق ساده‌یی نبوده و دوست دارند که این همکاری به این شکل گسترش پیدا کند و نیاز به نگاهی تازه در حوزه مدیریتی وجود دارد. گفتم جواب قطعی را بعد از صحبت با شهرام کرمی که دبیر چند دوره جشنواره بوده خواهم داد. با آقای کرمی جلسه مفصلی داشتیم. در این جلسه در مورد آسیب‌های دوره‌های قبل جشنواره، چشم‌انداز جشنواره و به طور کل ویژگی‌های جشنواره گفت‌وگو کردیم. آقای کرمی موافق بودند که به خاطر 120 هزار تماشاگر کودک و همین طور جریان تئاتر کودک و نوجوان این کار را قبول کنم. بعد از آن جلسه چندساعته که تا نیمه شب طول کشید، احساس کردم که باید این کار را انجام دهم. بعد از صحبت با آقای کرمی به این نتیجه رسیدم که می‌خواهم تئاترمان رشد کند و قد بکشد، اینکه در جشنواره امید باشد یا کودک و نوجوان فرقی نمی‌کند. زمان خیلی کم بود. بلادرنگ جلسات مشورتی مختلفی را ترتیب دادم. در بحبوحه تدوین فراخوان بودم و مثل همیشه در سکوت و خلوت و تنهایی خودم فکر می‌کردم که جای چه بخش‌هایی خالی است، چه چیزهایی را باید اضافه یا حذف کنم و به طور کل به فرم و محتوای جشنواره فکر می‌کردم که دیدم تماس‌های مکرری از خبرگزاری‌های مختلف گرفته می‌شود. من هم که خیلی اهل مصاحبه نیستم، همان روند قبلی را ادامه دادم. اما بعد از چند روز از تماس‌های مکرر دوستان رسانه‌یی که می‌شناختم، نگران شدم. با آنها صحبت کردم و گفتند دو روز پیش بیانیه خانه تئاتر علیه من منتشر شده است. من خبر نداشتم. تحلیلی که در مرحله اول داشتم این بود که بغض خانواده‌ام شکست اما فکر کردم باید شفاف‌سازی شده و روی آن کار شود. فکر کردم فضا به سمتی پیش می‌رود که باید جوابیه بدهم و مناظره کنم و... که اصلا در اعتقاداتم جایی ندارد. باورم این بود که این یک مساله خانوادگی است که باید در خانواده مطرح شود و حتما به گشایش خواهد رسید. بنابراین پاسخی ندادم اما سعی کردم برنامه‌ریزی‌های مداومی داشته باشم تا اینکه باخبر شدم که قرار است در خانه هنرمندان، جشن انجمن کودک و نوجوان برگزار شود. آنجا مفصلا صحبت کردم
مبنی بر اینکه امروز روز مهمی در تاریخ تئاتر سیاره ایران است. در نهایت خروجی این رفت و آمدها به اینجا انجامید که با پیشنهاد دوستان، قرار شد جلسه‌یی در خانه تئاتر بگذاریم و این مساله را حل کنیم. جلسه در شورای عالی تئاتر برگزار شد. آقای کیانیان هم آمدند و با کل هیات‌مدیره خانه تئاتر جلسه مفصلی داشتیم و بالاخره قرار شد ماجرا به این شکل پیش برود.
پس توانستید نظر آنها را مثبت کنید.
دقیقا. در آن جلسه دغدغه‌های خودمان را مطرح کردیم و به این نتیجه رسیدیم که اتفاقا در این مسیر پر از اشتراک هستیم و این مسیر باید به همین شکل ادامه پیدا کند.
چقدر این اعتراض را قبول داشتید و فکر می‌کردید بحق است؟
نسبت به اینکه اعتراض صورت گرفته صد درصد نظر موافق دارم. با اینکه ایجاد پرسش شده و یک صنف می‌خواهد جواب بگیرد، کاملا موافقم. اما فکر می‌کنم شاید می‌شد با کمی صبوری و تامل و درنگ، با چهره و جلوه دیگری این پرسش ختم می‌شد اما این اتفاق نیفتد. اما از آنجایی که با این طرح پرسش کلا موافق بودم، فکر کردم بهترین جایی که این نزاع می‌تواند ختم به خیر شود، خانه تئاتر است. خوشبختانه اتفاقات خوبی هم افتاد. چون مثلا یکی از برنامه‌هایی که داشتم این طور بود که قبل از این بیانیه، شورای مشورتی تشکیل دهم و منتظر بودم ببینم این شورا چطور وارد تعامل خواهد شد که بعد از این نزاع، این اتفاق افتاد. مقرر شد که خانه تئاتر عده‌یی را به عنوان نمایندگان تئاتر کودک و نوجوان معرفی کند تا هر زمان که نیاز شد به صورت مداوم از نظر و مشورت‌شان استفاده کنم. افزون بر اینکه از همان دوستان خواهش کردم که تمام پیشنهادهایی که دارند، حتی آنهایی که فکر می‌کنند الان محقق نمی‌شود یا اجرایی نیست، مکتوب به من بدهند. بخش زیادی از پیشنهادها در حوزه فراخوان بود. بخش دیگری هم در حوزه اجرایی بود که پیگیری کردم و نتایج آن هم مشخص است. مثلا همین که کمک هزینه از سه میلیون به هفت میلیون تومان تغییر کرد. در طول یک ماه، با بسیاری از متخصصان و صاحبنظران عرصه تئاتر کودک و نوجوان، مثل حوزه هنری و کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، نشست‌های تخصصی برگزار کردم.
فکر نمی‌کنید که اگر دبیری آشناتر یا یک متخصص در حوزه کودک و نوجوان این امر را برعهده می‌گرفت از این فرصت کم به جای برگزاری جلسه‌های مشاوره استفاده دیگری می‌کرد و زمان را از دست نمی‌داد؟
ممکن است. نمی‌توانم نظر قطعی بدهم. اینکه می‌گویم شاید، به خاطر این است که الان همه کارهای جشنواره را انجام می‌دهیم و به هیچ عنوان در هیچ بخشی عقب نیستیم. بخش مسابقه کودک، مسابقه نوجوان، خیابانی، بخش خردسال، دانش‌آموزان، بین‌الملل، عکس و پوستر، پژوهش مقاله‌های علمی تقریبا
در همان زمانبندی فراخوان انجام می‌شود. معمولا به این نگاه اعتقاد چندانی ندارم اما به کرات این اتفاق افتاده و برایم اثبات شده که ما ایرانی‌ها در محدودیت‌ها خلاقیت به خرج می‌دهیم. از آنجایی که ریختار حاکم بر رویه‌های اجرایی کشور ما (حداقل آنچه در تئاتر در سال‌های اخیر دیده‌ام) طوری است که معمولا در دقیقه 90کارها به انجام می‌رسد. اما با ستاد مرکزی جشنواره این بحث را مطرح کردم که ما زمان نداریم، با رویه دقیقه نودی هم مخالفیم، بنابراین می‌خواهیم طبق زمانبندی به چیزی که می‌خواهیم برسیم. فهمیدیم که می‌شود این کار را انجام داد ولی بسیار سخت است. چهار بخش عکس، پوستر، تئاتر دانش‌آموزی و پژوهش و مقاله‌های علمی اضافه شده است، ضمن اینکه در کیفیت محتوای جشنواره هم تجدیدنظر صورت گرفته است.
شنیده‌ایم برای اجرای نمایش‌های بخش بین‌الملل سالن اختصاصی درنظر گرفته شده است.
بله، بخش خردسال هم امسال سالن اختصاصی دارد. قرار است این جشنواره تابع یک نظام گرافیکی واحد باشد اما این اتفاق در جشنواره کودک و نوجوان به این شکل هرگز نیفتاده. رویه گرافیکی جشنواره به این شکل بوده که هر سال حتی در اقلام تبلیغاتی مثل سربرگ، تهران راه خودش را می‌رفت و همدان راه خودش را. اما امسال یک تعامل درخشان با استان همدان صورت گرفت و پیشنهادهایی مطرح شد و الان این طراحی یکپارچه اتفاق افتاده. از سربرگ تا تمام مسائلی که ربط گرافیکی دارند، تابع یک نگاه گرافیکی یکپارچه است. ریختار بیرونی یک جشنواره، جزو ارکان مهم است که گاهی به آن اهمیت داده شده و گاهی نشده. اما این جزو جزییات بسیار مهم است که به آن اهمیت دادیم. بنابراین نمی‌توانم بگویم که اگر کسی دیگر می‌آمد می‌توانست این طور عمل کند یا نه. نکته‌یی که باید بگویم این است که هرچه می‌گویم در نهایت فروتنی است. معمولا شیوه‌های مدیریتی مختلفی در برگزاری جشنواره‌ها و موضوعات فرهنگی وجود دارد. یکی از آنها قایل بر این است که مدیری که می‌آید در آن حوزه متخصص باشد. اما بحث‌های مدیریتی جدید بر این است که مثلا مدیری که بر مسند مدیریت جشنواره تئاتر کودک و نوجوان می‌نشیند، الزاما نباید کارگردان تئاتر کودک و نوجوان باشد. این را در دفاع از حضور خودم نمی‌گویم چون هرگز در زندگی‌ام برای هیچ چیزی قبایی ندوخته‌ام و تنها باورم این است که بتوانم با این حضور قدمی در راستای تعالی بیشتر تئاتر بردارم.
اتفاقا یکی از نکاتی که در مورد این جشنواره وجود دارد، این است که نگاه جدی مدیریتی در مورد آن وجود ندارد. جشنواره با هزینه‌یی برگزار و بعد تمام می‌شود بدون اینکه دستاوردی داشته باشد. شما به عنوان کسی که بیرون از حوزه کودک و نوجوان کار کرده‌اید و حضوری در عرصه کودک و نوجوان نداشته‌اید، نگاه‌تان به این جشنواره چقدر جدی بود؟
بخشی از این ماجرا با نگرش و سلوک شخصی‌ام پیوند دارد. سال‌هاست که از مقطع مهدکودک تا مرکز نگهداری کودکان بی‌سرپرست و مرکز نگهداری کودکان معلول جسمی و ذهنی تدریس کرده‌ام. اساسا آموزش جزو جدانشدنی از زندگی‌ام بود. باورم این است که امروز هجمه‌ها به نسل جوان اتفاق می‌افتد و اتهام‌های سنگینی به این نسل وارد می‌شود مبنی بر اینکه با ادبیات غنی ما فاصله گرفته‌اید، حافظ و سعدی را نمی‌شناسید، موسیقی فاخر گوش نمی‌دهید و هزاران اشکال دیگر. اما من می‌گویم این نسل هیچ گناهی نکرده. این اتفاق محصول یک روش و نگرش است. بنابراین امروز با معضلات و بن‌بست‌هایی مواجه هستیم که باید فکر جدی در موردشان شود. بسیاری از بزرگ‌ترین آدم‌های صاحب جاه و صاحب سبک تئاتر و سینما و حوزه گرافیک و نقاشی این سرزمین، برآمده از جریان تئاتر دانش‌آموزی است. تئاتر یکی از بهترین مدیوم‌ها برای آموزش و تربیت است. نقش تئاتر نقش آموزشی تربیتی است. چقدر از آن بهره برده‌ایم؟ چقدر اهتمام جدی بر این امر در مدرسه‌ها بوده؟ اعتقادم این است که با تئاتر می‌توانیم جبر یا علوم تجربی را درس بدهیم و حتی می‌توانیم جلوی بسیاری از افسردگی‌ها، بزهکاری‌ها، ناهنجاری‌ها و هنجارشکنی‌های اجتماعی را بگیریم. از آنجایی که در این سال‌ها اشتغال اصلی‌ام در حوزه تئاتر بزرگسال بود، به ضرورت مشغله، فرصتی نبود که به این جدیت به این مساله فکر کنم. اما وقتی این اتفاق افتاد، متوجه اشتراکات شدم و حالا تمام زندگی‌ام را درگیر این ماجرا کرده‌ام تا ببینم چه قدم مثبتی می‌توان برداشت. در بحث کارگاه‌های آموزشی و نشست‌های تخصصی، نگاه تازه‌یی ایجاد می‌شود. نمی‌گویم مبدع این نگاه من بوده‌ام، بلکه می‌گویم، کوشش می‌کنم که از لحاظ محتوایی این مجموعه را به تناسب و هارمونی برسانم تا بتوانیم بگوییم کارگاه یا نشستی که برگزار می‌کنیم تاثیر دارد.
شورایی که قرار بود خانه تئاتر معرفی کند، کمکی برایتان بود؟
بله. 10 نفر را معرفی کردند که با اغلب این عزیزان جلسه گذاشتیم و صحبت کردیم. اساسا بحث در مورد داوری و انتخاب آثار است. حافظ می‌گوید: «غمناک نباید بود از طعن حسود ‌ای دل/ شاید که چو وا بینی، خیر تو در این باشد» اتفاق بیانیه شاید از منظری اتفاق بدی نبود، چون پیوند عمیقی بین جشنواره کودک و نوجوان با خانه تئاتر و دیگر جریان‌های مرتبط با تئاتر کودک و نوجوان اتفاق افتاد. به طور میانگین هفته‌یی یک تا سه بار با اغلب این 10 نفر در تماس بودم و در عمده مسائل با این دوستان مشورت کردم و دیدگاه‌هایشان را بررسی کردم. به این دوستان و دوستان دیگری که در این حوزه تخصص داشتند گفتم که هر پیشنهادی دارند مطرح کنند یا انجام می‌شود یا به سمتش حرکت می‌کنیم یا مطالبه‌اش را ایجاد می‌کنیم یعنی در آینده اتفاق می‌افتد.
زمانی که این جلسات برگزار می‌شد، به گوش می‌رسید که قرار است از پیشکسوتان و هنرمندان باسابقه در این حوزه هم دعوت شود که کار روی صحنه بیاورند. البته کارهایی که در جشنواره ارایه می‌شود، از کارهایی است که قبلا اجرا شده که فکر می‌کنم این یکی از مشکلات جشنواره در همه دوره‌هاست. چرا نخواستید این تفاوت را ایجاد کنید که امسال آثاری برای اجرا در جشنواره آماده شود؟
اول فرآیند زمان تولید است که بسیار محدود بود. دوم بحث منابع مالی بود که باید تامین شود تا بتوانیم فکر کنیم و کاری با عنوان بخش ویژه ارائه دهیم. مجموع شرایط باید جفت و جور شود تا چنین اتفاقی بیفتد. در غیر این صورت انجام ندادنش بهتر از بد اجرا شدنش است. بخش بعدی در مورد آثار اجرا شده یا فیلم دیدن است که بحثی است که الان نمی‌توانستیم دنبال کنیم. مثلا در بازبینی، الان بخش مسابقه کودک و نوجوان و خردسال و خیابانی به صورت فیلم دیده می‌شود و از روی فیلم قضاوت انجام می‌شود. کوشش بسیاری کردم اما به خاطر منابع مالی، نمی‌توان تغییری در این روند ایجاد کرد. شاید سال آینده بشود چنین هدفی را دنبال کرد. اما مثلا در بخش خردسال و خیابانی، روال این بود که داورها کارهای تهران را بازبینی زنده می‌کردند و بقیه را به صورت فیلم می‌دیدند. امسال گفتم چرا باید این اتفاق بیفتد؟ باید یک رویه یکسان اتفاق بیفتد نه اینکه شهرستانی‌ها مورد اجحاف قرار بگیرند. بعضی از دوستان در تهران با این کار مخالف بودند اما می‌گفتم این به نفع تئاتر فردای ما است. سعی کردیم در بازبینی‌ها نگاه یکسانی رخ دهد تا سال دیگر هر کسی که دبیر جشنواره بود بتواند این راه را ادامه دهد.
از مشکلات دیگر هم همین است که هر سال مدیری جدید با نگاهی متفاوت دبیر جشنواره می‌شود. کسی که مدیریت و سابقه خوبی دارد، نمی‌تواند سال‌ها این سمت را حفظ کند.
بله، یکی از آسیب‌هایی که در این سال‌ها در فرهنگ ما وجود دارد و تئاتر ما از آن رنج بی‌پایان برده، رفتار سلیقه‌یی مدیران است. روزی مدیری می‌آید و همه‌چیز را کنار می‌گذارد و روش جدیدی را آغاز می‌کند که نتیجه فقط خسارت است. بسیاری از موضوعاتی که در این جشنواره تغییر کرده، نتیجه صحبت‌های طولانی با آدم‌های متبحر در این کار است که ببینیم آیا این تغییرات به نفع تئاتر است یا نه. متاسفانه رشد منسجم تدریجی رو به جلو کمتر داشته‌ایم. در مقطعی حرکتی انجام شده و در دوره بعد دوباره عقبگردی صورت گرفته.
در سطح دیگری جشنواره تئاتر فجر هم دچار همین آسیب است.
یکی از بحران‌های جشنواره‌های دولتی هم این است که دبیر مشخص نیست و باید با رایزنی‌ها تعیین شود. قطعا در این فضای حاشیه‌زده و غرق در حاشیه کشور ما، این بهترین محل برای داد و دعواست در صورتی که نگرش ما در فرهنگ مثل اقتصاد نیست. اگر در اقتصاد معضلی پیش بیاید، با تزریق پول می‌شود آن را پانسمان کرد اما در حوزه فرهنگ و تئاتر چنین چیزی امکان‌پذیر نیست.
احتمالا در این مسیر با مشکلات بودجه‌یی و مالی دست و پنجه نرم کرده‌اید اما در نشستی که با حضور آقای طاهری و خانم برومند برگزار شد، شما اعتراض به کمبود‌های مالی نکردید. چطور با این مشکلات کنار آمدید؟ از سازمان مشخصی کمک گرفتید؟
بر هیچ کس در ایران پوشیده نیست که وضعیت حاکم بر اقتصاد ما چگونه است. روزی که آقای طاهری در مورد بحث دبیری صحبت کردند، می‌دانستم چه وضعیتی است و بعدها هم دیدم همین وضعیت است. کوشش کردم که ریشه‌یابی کنم و دیدم
این طور نیست که آقای طاهری یا آقای مرادخانی نخواهند حمایت کنند. به صراحت می‌گویم که این طور نیست. حجم عظیمی از بدهی‌ها با بودجه‌یی ناچیز همراه است و قرار است جریان تئاتر کشور ادامه پیدا کند. این معادله چطور باید حل شود؟ نخستین راه‌حل این به نظر می‌رسد که جشنواره برگزار نشود اما آیا همین دردی به دردهای ما اضافه نمی‌کند؟ در روزگاری که در سیاره ایران (تاکید می‌کنم، سیاره ایران) هنوز تئاتر تبدیل به یک ضرورت به مثابه نان و آب نشده، تعطیل شدن یا خاموش شدن شمع نیمه‌جان جشنواره‌یی مثل تئاتر کودک و نوجوان هزاران برابر بیشتر ضرر دارد تا منفعت بنابراین این اتفاق باید بیفتد. وقتی می‌گوییم اقتصاد مقاومتی، می‌توانیم ساعت‌ها در موردش صحبت کنیم اما در عمل خیلی متفاوت است. در جلسات مفصلی که اوایل با ستاد مرکزی داشتیم، بررسی می‌کردیم که آیا می‌توانیم از پس این کار بربیاییم؟ این کار سختی است و باید بسیار صرفه‌جویی کنیم. به صراحت و با هزار مصداق می‌گویم ستاد اجرایی و دبیرخانه تئاتر کودک و نوجوان، مقاومتی‌ترین ستاد است. پس به تعبیر استادم آقای حمید سمندریان باید کفش آهنین پا کنیم، مقاومت داشته باشیم و آنچه ما را از این فشار سنگین سلامت و سرافراز بیرون می‌آورد، فقط کار کردن عاشقانه و دلسوزانه بدون رفتن به سمت هر حاشیه‌یی است. هر ثانیه‌یی که از دست می‌دهیم، سال‌ها در حوزه تئاتر عقب می‌افتیم. از تک‌تک عزیزانی که دعوت مرا پذیرفته‌اند و همکاری را شروع کرده‌اند این خواهش را کرده‌ام که به این سمت برویم و برای فرزندان این مملکت در وضعیتی که شاید هیچ چیز سر جایش نباشد، کاری کنیم. حالا اگر قرار است ریاست‌جمهوری یا مجلس دست به کار شوند یا هر نهاد دیگری باید این را لحاظ کنند، حال تئاتر این روزهای ما، حال خوشی نیست. بسیاری از هنرمندان طلب مالی دارند. دیون عقب‌افتاده‌یی هست که امروز حتی فرصت نداریم دنبال مقصرش بگردیم. جامعه تئاتر ما امروز دل شکسته و نگران فرداست که بر سرش چه خواهد آمد. ترجمه این اوضاع این نیست که هنرمند یا مدیر مثل آقای مرادخانی یا آقای طاهری نمی‌خواهد تئاتر پیشرفت کند. همه دل‌شان می‌سوزد.
در جشنواره امید توانستید از بیرون جلب حمایت کنید. برای این جشنواره هم به غیر از وزارت فرهنگ و ارشاد، از سازمان دیگری هم کمک گرفتید؟
فراوان. با نهادها و شرکت‌های خصوصی وارد گفت‌وگو شدیم و دوستان در ستاد همدان هم از طرفی دیگر پیگیری می‌کنند تا بتوانیم جذب سرمایه کنیم تا کیفیت جشنواره را بالاتر ببریم. در سال‌های گذشته حضور گروه‌ها چندمرحله‌یی بود یعنی دو روز اجرا می‌کردند و به شهرشان برمی‌گشتند. امسال با درک درست دوستانی که در همدان هستند و مدیرکل استان، به این جمع‌بندی رسیدیم که این دیدگاه مشکل دارد. چون می‌خواهیم در جشنواره رفتار شعورمند داشته باشیم. رفتار شعورمند یعنی اینکه گروه‌هایی که از تهران یا شهرستان‌های دیگر می‌آیند، بتوانند کارهای همدیگر را ببینند. این اتفاق کمی نیست.
و همین طور اجراها بعد از جشنواره بازتاب داشته باشند.
دقیقا. امسال گروه‌ها همه روز اول جشنواره می‌آیند و روز آخر همه با هم می‌روند. این یعنی یک فشار اقتصادی که بر همدان وارد می‌شود و آنها این فشار را به جان خریده‌اند. در این شرایط من هرگز نمی‌توانم شکایت کنم. فقط باید کمک کنم که در بخشی اسراف نشود. باید کمک کنم که با دستان خالی سازه‌هایی را بنیان بگذارم. به همین خاطر با ارگان‌های مختلفی جلسات زیادی گذاشتیم و امیدوارم به حرمت کودک و نوجوان و اینکه در حال قدم گذاشتن در یک جریان زیرساختی و آینده‌نگر هستیم، این جریان‌ها به جشنواره کمک کنند.
خانم برومند در متن استعفایشان گلایه کرده‌اند که آقای طاهری در مدیریت ایشان دخالت کرده‌اند و دست و پایشان را بسته‌اند. برای شما چطور پیش رفت؟ در حوزه مدیریتی دچار مشکلی نشدید؟
پاسخ من به این سوال می‌تواند به خیلی چیزها دامن بزند اما باید صادقانه و به صراحت بگویم که اصلا با چنین مشکلی مواجه نشدم. همه کارهایی که مربوط به انتخاب داورها یا محتوا بود، با مشورت انجام می‌شد اما دخالت نه. چندین جلسه در مورد محتوا و شعار جشنواره با هم گفت‌وگو داشتیم و بعد از جمع‌بندی شروع به تصمیم‌گیری و انجام کار کردم. حتی دیدار با استاندار همدان را هم خودم ترتیب دادم و به آقای طاهری اعلام کردم و ایشان هم حضور پیدا کردند. این جزو اتفاقات نادر در این جشنواره بود. اما از ماجرای جشنواره عروسکی خیلی خبر ندارم چون بحث این جشنواره با جشنواره کودک متفاوت است. به همین خاطر در آن مورد نمی‌توانم رای بدهم اما در مورد خودمان یادم نمی‌آید که با مشکلی مواجه شده باشیم.
الان کمتر از یک ماه به شروع جشنواره مانده است. چرا اسامی آثار منتخب هنوز اعلام نشده است؟
بر اساس جدول گاهشمار، بخش‌های کودک، نوجوان، خردسال و خیابانی و تقریبا 50 درصد انتخاب‌‌ها انجام شده. تا آخر هفته دیگر، غیر از یکی، دو بخش همه بخش‌های جشنواره اعلام می‌شود.
گروه های بین‌المللی چه زمانی می‌آیند و چه امکاناتی برایشان در نظر گرفته شده؟
امکانات همدان تقریبا خوب است. امسال سعی کردیم بررسی علمی کنیم و ارزیابی دقیق‌تری انجام دهیم تا کاستی‌ها را پیدا کنیم تا مشکلات گروه‌هایی که از خارج می‌آیند کمتر باشد. امکانات می‌تواند در آینده بهتر شود اما با همین بضاعت می‌توان گفت خوب است.
پس قرار است امسال جشنواره حرف تازه‌یی داشته باشد.
امیدوارم. ارزیابی نهایی و نقد این جشنواره را در جشنواره آینده می‌توانیم ببینیم. یکی از اشکالات جشنواره‌های ما این است که وقتی جشنواره یک سال تمام می‌شود، پرونده‌اش تا سال آینده بسته می‌شود. الان داریم فکر می‌کنیم که چطور می‌توانیم این جشنواره را به جشنواره فجر مرتبط کنیم، اجراهای برگزیده در شهرستان‌ها دوباره اجرا شوند و مسائلی از این دست که به دنبال آنها هستیم.

[ منبع این خبر سایت خبر ایرونی می باشد، برای مشاهده متن اصلی خبر می توانید روی این قسمت کلیک کنید ]

برای نمایش تمام اخبار مرتبط با عنوان «پیام دهکردی: حال تئاتر این روزهای ما خوش نیست» اینجا کلیک کنید. شفاف سازی:
خبر فوق در سایت خبر ایرونی منتشر شده و صرفا در این سایت بازنشر شده است. چنانچه به خبر فوق اعتراض دارید برای حذف آن روی این قسمت کلیک کنید.

نکته: با توجه به جمع آوری خودکار مطالب از سطح وب در صورت مشاهده هرگونه تخلف و یا اخبار غیر مجاز و یا اعتراض به انتشار مطالب سایت ها با ایمیل khabargroup.info@gmail.com در تماس باشید

تبلیغات





جدیدترین اخبار منتشر شده

تبلیغات