سرمقاله اطلاعات/ درباره تفاهمنامه لوزان

سرمقاله اطلاعات/ درباره تفاهمنامه لوزان

اطلاعات/ «درباره تفاهمنامه لوزان» عنوان یادداشت روز روزنامه اطلاعات به قلم فتح الله آملی است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:

در رابطه با تفاهمنامه لوزان، اظهارنظرهای مختلفی صورت گرفته است که از تائید صددرصد و اطلاق پیروزی بزرگ سیاسی تا نقد کامل و شکست خواندن آن را در برمی‌گیرد. شوربختانه در این اظهارنظرها، (فرقی نمی‌کند از کدام جریان و طیف،) غلبه گرایش گروهی و حزبی بر منطق و واقعیت دیده می‌شود. به نظر می‌رسد برخورد واقع بینانه با آنچه که حاصل هشت روز و شب نفسگیر چانه‌زنی تیم دیپلماتیک کشورمان با ۶ وزیر خارجه نظام‌های قدر قدرت جهانی است، کمتر مورد عنایت بوده است. در این رابطه گفتنی‌هایی هست که شاید بد نباشد مطرح شود.

آنچه که در لوزان صورت گرفت، شکست نیست و یا با بی‌تدبیری و بی‌قانونی و سوء مدیریت، برای کشور و ملت هزینه‌های گزاف ایجاد کرده‌ایم.

نکته اصلی این است که آیا تیم دیپلماتیک کشورمان که با مأموریت حلّ بحران هسته‌ای به لوزان رفته بود، کوتاهی و یا کم کاری کرد؟ و یا با توجه به مجموعه عوامل و شرایط، همه آن امتیازاتی را که می‌توانست به دست آورد؟ اگر بخواهیم منصفانه قضاوت کنیم، آقای ظریف، دکتر صالحی، دکتر عراقچی و دیگر همکاران تمام همت خود را به کار گرفتند که بیشترین امتیازی را که می‌توانند به نفع ملت و نظام به دست آورند، بگیرند. نگارنده نیز از مشاهده مصاحبه تلویزیونی وزیرخارجه و پاسخ به سئوالات و ابهامات موجود به قدر لازم خرسند نشد. اینکه اگر ما بیش از ۹۰ درصد ذخایر اورانیوم غنی شده خود را صادر و به خارج فرستادیم و فردو و اراک را نیز از چرخه غنی‌سازی درآوردیم و به همه تعهدات خود عمل کردیم و در عمل برای برداشتن کامل تحریم‌ها از سوی تیم حریف بد عهدی دیدیم چه باید کرد و اینکه باید لغو تحریمها را جزیی از مذاکرات می‌کردیم و امثال آن، می‌تواند محلّ مخاطره باشد، امّا از طرف دیگر باید شرایط تیم هسته‌ای کشورمان را نیز درک کرد. به هر حال وقتی بر اساس فتوای مقام معظم رهبری ساخت سلاح هسته‌ای در دستور کار جمهوری اسلامی نیست و آنرا حرام می‌دانیم استدلال چرایی ادامه تولید پلوتونیوم و یا حفظ ده تن اورانیوم غنی‌شده برای جمعی که همواره ما را متهم به نیّت ساخت سلاح هسته‌ای کرده است نه برای تیم مذاکره‌کننده بلکه برای هر تیم دیگری بسی سخت و دشوار و حتی ناممکن بوده و هست.

بررسی عملکرد تیم مذاکره‌کننده هسته‌ای کشورمان و قضاوت درباره عملکرد آنها دقیقاً باید بر اساس همین واقعیّت‌ها و منطق بحث صورت بگیرد. کوته سخن اینکه آیا تیم هسته‌ای کشورمان در این مذاکره نفسگیر می‌توانست امتیاز بیشتری بگیرد و نگرفت؟ و آیا با این منطق باید گفت که آنها به تفاهمی بد دست پیدا کرده‌اند؟ و آیا با توجه به این گزاره‌ها، به تیم هسته‌ای کشورمان نمی‌توان خدا قوت گفت؟

شاید حال فرصت خوبی برای گلایه از گذشته نباشد امّا بهتر است دوستانی که دولت فعلی را متّهم به معامله برسرمنافع نظام از شوق ارتباط با غرب می‌کنند نیم‌نگاهی به سکوت و یا حتی همراهی خود با روندهای غلط گذشته می‌کردند. آیا همان زمان که قطعنامه‌های سازمان ملل را ورق پاره می‌خواندیم و بی‌دلیل برای نظام هزینه می‌آفریدیم تلاشی هم در جهت استحکام اقتصاد و زیرساخت‌های اقتصادی صورت دادیم؟‌ آیا همان زمان که برکوس جنگ می‌کوبیدیم به فکر همه جنگ‌افزارهای مقابله هم بودیم؟‌ آیا واقعاً کاری کردیم که تحریم‌ها فشاری برنظام و مردم نیاورد و آیا واقعاً درست است که بگوییم تحریم‌ها بی‌اثر بوده‌اند؟ و آیا واقعاً آنها را بی‌اثر کردیم؟ شوربختانه در همان زمان که ارکان دولت و دستگاه دیپلماسی‌اش کوس جنگ و مقاومت می‌زدند، ساختارهای اقتصادی کشور به نفت و به نظام تصمیم‌گیری تجاری و خارجی و غربی وابسته‌تر شد و قدرت چانه‌زنی‌ها را مرتب کم کرد.

گره‌زدن منافع ملّی و حتی انقلاب و نظام به انرژی هسته‌ای و یا هر مسأله سیاسی دیگر، نه به مصلحت نظام است و نه به مصلحت ملّت. خود نظام باید منافعش را براساس منافع ملّی تعریف کند. انرژی هسته‌ای باید در خدمت ما باشد و نه ما در خدمت انرژی هسته‌ای. لذا شکست‌ خواندن تفاهم لوزان و یا پیوندزدن آن به اصول و ارزش‌ها و مقدسات چندان صحیح نیست. آنچه که مهم است این‌ است که درحال حاضر ما در زمره کشورهای دارای دانش هسته‌ای قرار گرفته‌ایم. به این دانش با همّت دانشمندان هسته‌ای کشورمان و خون‌های پاک شهدای گرانقدرمان دست پیدا کرده‌ایم و جهان نیز آنرا پذیرفته‌است. آنهم جهانی که متأسفانه برپایه محاسبات سرمایه‌‌سالارانه به حیات خود ادامه می‌دهد. اینکه ما گمان کنیم هرچرخشی در عالم سیاست به معنای تسلیم و یا سازش و یا نادیده گرفتن اصول انقلاب است ما را دچار انسداد سیاسی می‌کند و این تصلّب خوب نیست.

امّا این درد همچنان باحقیر به عنوان عضوی کوچک از این جامعه که همه چیز خود را مدیون انقلاب می‌داند، همراه است. از ابتدای انقلاب تا به‌حال کارگزاران با ضعف‌ها و اشتباهات خویش، از نظام و رهبری آن هزینه کرده‌اند. به این سنت ناحسنه باید پایان داد. این انصاف نیست. اگر ما دنیاطلب و سازشکار و منفعت‌جو‌ شده‌ایم نظام را شرمنده نکنیم. ریشه دروغ و فساد و پنهان‌کاری و عوامفریبی و بی‌قانونی و رانت‌جویی و بی‌اخلاقی و انحصارطلبی و افراط‌گرایی را بخشکانیم.

از تمام ظرفیت‌های علمی و اقتصادی و فنی و صنعتی و دانشگاهی و نخبگان کشور استفاده کنیم تا اعتماد مردم به کارایی نظام بیشتر و بیشتر شود. بارها تجربه کرده‌ایم که غفلت از ایجاد زیرساختهای مستحکم و مقاوم اقتصادی و تولیدی چه آسیب‌هایی به دنبال می‌‌آورد. گمان نکنیم که با برداشته‌شدن تحریم‌ها همه مشکلات کشور حل می‌شود. زیاد‌ه‌خواهی‌ها و انحصارطلبی‌های برخاسته از ترجیح منافع فردی بر منافع ملی را کنار بگذاریم و با ایجاد فرصت برای همه و با جذب حداکثری، از درون خود را قوی کنیم تا نیازی به کوتاه‌آمدن و یا چشم به بیگانه دوختن نباشد.

اگر به فضل خدا تفاهم هسته‌ای به فرجام خوبی رسید و به بهبود روابط اقتصادی و سیاسی ما با جهان کمک کرد و به رفع کامل تحریم‌ها انجامید از این فرصت به منظور پیشرفت و افزایش توان داخلی و دست‌یابی به اقتصاد مقاومتی و توسعه و رشد کشور و رفاه و آسایش بیشتر مردم و تقویت زیرساخت‌های اقتصادی، علمی و اجتماعی مملکت بیشترین بهره را ببریم و با خرج نکردنِ دلارهای آزاد شده نفتی در هاضمه دستگاه اداری و خدای ناکرده بریز و بپاشها و رانت‌خواریها و زیاده‌خواهی‌ها و منفعت‌طلبی‌ها و …، از گذشته عبرت بگیریم و آینده را درست مهندسی کنیم.

[ منبع این خبر سایت خبر ایرونی می باشد، برای مشاهده متن اصلی خبر می توانید روی این قسمت کلیک کنید ]

برای نمایش تمام اخبار مرتبط با عنوان «سرمقاله اطلاعات/ درباره تفاهمنامه لوزان» اینجا کلیک کنید. شفاف سازی:
خبر فوق در سایت خبر ایرونی منتشر شده و صرفا در این سایت بازنشر شده است. چنانچه به خبر فوق اعتراض دارید برای حذف آن روی این قسمت کلیک کنید.

نکته: با توجه به جمع آوری خودکار مطالب از سطح وب در صورت مشاهده هرگونه تخلف و یا اخبار غیر مجاز و یا اعتراض به انتشار مطالب سایت ها با ایمیل khabargroup.info@gmail.com در تماس باشید

تبلیغات





جدیدترین اخبار منتشر شده

تبلیغات