اعتماد نوشت: مانور منتقدان اعتدال در غیاب حامیان؛ بررسی چرایی رکود سیاسی

اعتماد نوشت: مانور منتقدان اعتدال در غیاب حامیان؛ بررسی چرایی رکود سیاسی

اعتماد/ متن پیش رو در اعتماد منتشر شده و انتشار آن در اخرین خبر الزاما به معنی تایید تمام یا بخشی از آن نیست

رکود و فترت این روزهای سیاست کشور شاید فرصت مناسبی است برای نگاهی دوباره به سیاست روز ایران. این روزها کشور، درگیر سیاست خارجی است و شاید همین مساله سیاست داخلی را به خوابی احتمالا موقتی فروبرده است. شاید علت سکون اتمسفر سیاسی ایران این است که جریان‌های سیاسی در انتظار نتیجه مذاکرات هسته‌یی مانده‌اند و ترجیح می‌دهند بعد از مشخص شدن نتیجه، دست به عمل بزنند. شاید هم علت آن باشد که با نزدیک شدن به انتخابات مجلس، گروه‌ها به لاک خود فرو روند و مشغول به چینش نیروها و تصمیم‌گیری و برنامه‌ریزی برای ورود به عرصه انتخابات باشند. اما آیا گروه‌های مخالف دولت نقشی در رکود فضای سیاسی کشور داشته‌اند؟ این پرسش را با چند تن از کارشناسان حوزه‌های سیاسی و اجتماعی در میان گذاشتیم

جامعه شناس
سعید معیدفر معتقد است سیاست خارجی و اقتصادی دولت، اعتماد مردم به روحانی را بالاتر برده اما در مقابل سکوت دولت در عرصه فعالیت‌های مدنی مردم را نسبت به «تغییر» ناامید کرده است. او می‌گوید دست گروه‌های تندرو‌باز است و آنها توانسته‌اند رکود هشت ساله جامعه مدنی را در یک ساله اخیر هم حفظ کنند.

فعال سیاسی
عبدالله ناصری می‌گوید آستانه تحمل روحانی در برابر مخالفان بسیار بالاست اما آزادی عمل ناشی از این تحمل، نباید منجر به تضییع حقوق مردم و تخریب دولت شود. ناصری معتقد است وابستگی گروه‌های مخالف دولت به نهادهای قدرت حاشیه امنی برای آنها فراهم کرده اما در مقابل مدافعان دولت را در مضیقه گذاشته است.

اقتصاد دان
حسین راغفر، معتقد است دولت یازدهم دست وابستگان به دولت قبل را بسته و نمی‌گذارد آنها رویه قبلی را ادامه دهند. همین باعث‌شده گروه‌های مخالف فشار روانی را افزایش دهند تا دولت سیاست‌های خود را تغییر دهد. راغفر می‌گوید مفسدان اقتصادی از افشاگری دولت می‌ترسند و می‌خواهند به هر طریق دولت را تحت فشار بگذارند.

فعال رسانه
فواد صادقی با اشاره به اقدامات مثبت دولت از جمله کاهش ممیزی‌های کتاب و بازگشایی خانه سینما، از عملکرد متوسط مدیران فرهنگی گله می‌کند. به باور او روحانی مدیران فرهنگی را به نحوی انتخاب کرده که از فشار گروه‌های تندرو بکاهد و در واقع ترجیح داده اختلافات به حوزه سیاست خارجی و اقتصاد محدود شود و به عرصه فرهنگی کشیده نشود.

 چندی است فضای سیاسی کشور ساکن شده و اقدام مهمی از طرف گروه‌های مختلف سیاسی دیده نمی‌شود. هرازگاهی منازعه چهره‌های سیاسی برای چند روز فضای سیاسی کشور و مطبوعات را تکان می‌دهد اما جنب و جوشی در عرصه سیاست به چشم نمی‌خورد. در این میان شاید بیشترین اظهارنظرها و فعالیت‌های سیاسی از آن گروه‌های مخالف دولت باشد. اما به نظر می‌رسد این گروه‌ها هم نسبت به قبل فعالیت کمتری دارند. رکود و فترت این روزهای سیاست کشور شاید فرصت مناسبی است برای نگاهی دوباره به سیاست روز ایران. این روزها کشور، درگیر سیاست خارجی است و شاید همین مساله سیاست داخلی را به خوابی احتمالا موقتی فروبرده است. شاید علت سکون اتمسفر سیاسی ایران این است که جریان‌های سیاسی در انتظار نتیجه مذاکرات هسته‌یی مانده‌اند و ترجیح می‌دهند بعد از مشخص شدن نتیجه، دست به عمل بزنند. شاید هم علت آن باشد که با نزدیک شدن به انتخابات مجلس، گروه‌ها به لاک خود فرو روند و مشغول به چینش نیروها و تصمیم‌گیری و برنامه‌ریزی برای ورود به عرصه انتخابات باشند. اما آیا گروه‌های مخالف دولت نقشی در رکود فضای سیاسی کشور داشته‌اند؟ این پرسش را با چند تن از کارشناسان حوزه‌های سیاسی و اجتماعی در میان گذاشتیم. سعید معیدفر، جامعه شناس نتیجه اقدامات مختلف روحانی در میزان محبوبیت مردمی‌اش را بررسی می‌کند. به باور او دولت یازدهم از جنجال‌سازی دوری می‌کند و همین سبب شده تصمیم‌گیری‌های عاقلانه‌تری نسبت به دولت قبل داشته باشد. معیدفر معتقد است سیاست خارجی و اقتصادی دولت، اعتماد مردم به روحانی را بالاتر برده اما در مقابل سکوت دولت در عرصه فعالیت‌های مدنی مردم را نسبت به «تغییر» ناامید کرده است. او می‌گوید دست گروه‌های تندرو باز است و آنها توانسته‌اند رکود هشت ساله جامعه مدنی را در یک ساله اخیر هم حفظ کنند. اما گروه‌های مخالف در سیاست روز کشور چه نقشی دارند؟ این سوالی است که عبدالله ناصری، تحلیلگر مسائل سیاسی، در تریبون این شماره از سیاست‌نامه به آن پاسخ داده است. ناصری می‌گوید آستانه تحمل روحانی در برابر مخالفان بسیار بالاست اما آزادی عمل ناشی از این تحمل، نباید منجر به تضییع حقوق مردم و تخریب دولت شود. ناصری معتقد است وابستگی گروه‌های مخالف دولت به نهادهای قدرت حاشیه امنی برای آنها فراهم کرده اما در مقابل مدافعان دولت را در مضیقه گذاشته است. فواد صادقی روزنامه‌نگار، تاثیر سیاست روز کشور بر عرصه فرهنگی را بررسی می‌کند. صادقی با اشاره به اقدامات مثبت دولت از جمله کاهش ممیزی‌های کتاب و بازگشایی خانه سینما، از عملکرد متوسط مدیران فرهنگی گله می‌کند. به باور او روحانی مدیران فرهنگی را به نحوی انتخاب کرده که از فشار گروه‌های تندرو بکاهد و در واقع ترجیح داده اختلافات به حوزه سیاست خارجی و اقتصاد محدود شود و به عرصه فرهنگی کشیده نشود. حسین راغفر، استاد اقتصاد دانشگاه الزهرا با نگاهی اقتصادی وضعیت سیاسی ایران را تشریح می‌کند. راغفر معتقد است دولت یازدهم دست وابستگان به دولت قبل را بسته و نمی‌گذارد آنها رویه قبلی را ادامه دهند. همین باعث‌شده گروه‌های مخالف فشار روانی را افزایش دهند تا دولت سیاست‌های خود را تغییر دهد. راغفر می‌گوید مفسدان اقتصادی از افشاگری دولت می‌ترسند و می‌خواهند به هر طریق دولت را تحت فشار بگذارند. راغفر اما نکته دیگری را هم مطرح می‌کند؛ فعالیت‌های تجاری و اقتصادی دولتی می‌تواند دولت را در برابر مخالفانش آسیب‌پذیر کند. از مجموع این دیدگاه‌ها چنین بر می‌آید که فعالیت گروه‌های مخالف دولت بیشتر از هر عامل دیگری در رکود فضای سیاسی کشور موثر بوده است. شاید وقت آن رسیده گروه‌های همسو با دولت هم از لاک خود در بیایند و فضای خواب‌آلود سیاست روز ایران را تکان بدهند. مشروح اظهارات معیدفر، ناصری، راغفر و صادقی در گفت و گو با « اعتماد» را می توانید در ذیل بخوانید .

سعید معیدفر:
جای فعالیت های مدنی خالی است


سنجش میزان محبوبیت دولت حاضر در میان مردم، اگرچه مهم و راهگشاست، اما چندان آسان نیست. بهترین شیوه برای رصد کردن مقبولیت دولت یازدهم در مردم، فراهم کردن امکان نظرسنجی ابتدای فعالیت و در آغاز یک سالگی دولت بود. در این صورت دولت می‌توانست میزان موفقیت خود و عکس‌العمل جامعه را در زمینه‌های مختلف و به صورت تفکیک شده بسنجد. در حال حاضر برای ما مشخص نیست که این اقدام صورت گرفته یا نه، ‌اما بر اساس عکس العمل‌های اجتماعی و همچنین میزان توفیق دولت در اهدافش می‌توان تحلیلی از نگاه مردم به دولت ارایه داد.

دولت یازدهم توانست تا حدی تنش‌های به جا مانده از دو دولت قبل را کنترل و روند پرشتاب تورم را مهار کند. از این جهت دولت با تصمیم‌گیری‌های معقول و خودداری از سخنرانی‌های جنجالی و تصمیم‌های عاجل موفق عمل کرده است. در نتیجه، فضا نسبت به قبل آرام‌تر شده و از فضای مشوش سالیان قبل خبری نیست. دولت پیشین عادت داشت با تصمیم‌های آنی و بیجا، ‌وضعیت را از آنچه بود، بدتر کند. مثلا صحبت درخصوص ماجرای هولوکاست برای منفعت ملی ضروری نبود، اما ‌صدمه سنگینی به روابط بین‌المللی ایران وارد کرد. دست کم دولت فعلی در بسیاری از زمینه‌های غیرضروری ساکت مانده و تصمیمی نگرفته است. دولت یازدهم سعی کرده فضای روانی را آرام نگه دارد و جدال بیجا خلق نکند. در یک سال گذشته تقریبا هیچ حرف گزافی از دولت نشنیدیم و ندیدیم رییس‌جمهور و اعضای کابینه درباره موضوعات غیرلازم صحبتی کنند. اقدامات دولت در زمینه‌های مختلف و نتیجه حاصل از این اقدامات، اثرگذارترین عامل بر محبوبیت میان مردم است. دولت در بحث روابط بین‌الملل و به‌ویژه فعالیت‌های هسته‌یی ایران تلاش زیادی کرده اما هنوز به نتیجه قطعی نرسیده با این حال تحریم‌ها تا حدی کمرنگ شده و تاثیری هرچند کوچک بر اقتصاد کشور برجا گذاشته است. روابط خارجی ایران در این یک سال تسهیل شده و رفتار جهانی نسبت به ایران نیز تا حدی تعدیل شده است. همه این تغییرات بر اقتصاد ایران موثر بوده و از شتاب رشد تورم کاسته، اگر روند قبلی ادامه می‌یافت امروز تورم از مرز 100درصد هم گذشته بود. تغییرات بین‌المللی و اقتصادی توانسته کشور را از انحطاط نجات دهد اما محبوبیت مردمی به عوامل دیگری هم وابسته است. دولت روحانی در برخی عرصه‌ها کاملا منفعل بوده است. «سیاست داخلی» و «اجتماع» دو عرصه مغفول مانده از جانب دولت هستند. عملکرد دولت در این دو عرصه نشان می‌دهد، روحانی با وجود تاکیدش بر عملی شدن شعارهای انتخاباتی، به نوعی از شعارهای سال 92 عقب‌نشینی کرده است. همین مساله سبب می‌شود مردم احساس کنند دولت برنامه‌یی در زمینه‌های اجتماعی و داخلی ندارد. روحانی در هنگامه انتخابات ریاست‌جمهوری حرف از آشتی ملی و کمتر شدن فشار بر گروه‌های مختلف فکری می‌زد اما دولت هنوز نتوانسته این شعار خود را عملی کند. به نظر می‌رسد اصلی‌ترین مانع دولت در راه اقدامات مثبت اجتماعی و فرهنگی، فشار نیروهای منتقد باشد. در عرصه‌های اجتماعی و فرهنگی دولت مشی تحول‌خواهانه خود را در انتخاب وزرا نشان داد اما گروه‌های منتقد توانستند دولت را متوقف کنند. عرصه‌های اقتصاد روابط دیپلماتیک، پیشرفتی، هرچند اندک داشتند اما جامعه مدنی ایران کماکان گرفتار رخوت و بی‌عملی است. رکود هشت ساله، در یک سال اخیر هم ادامه داشته و فعالیت‌های مدنی رشدی نداشته‌اند. بهترین نمونه برای اثبات این ادعا، وضعیت دانشگاه است. هنوز هم فضای سنگین و بی‌تحرک در دانشگاه‌های کشور حاکم است جای آزادی‌های مدنی، ‌مشارکت سیاسی، پویایی دانشگاه و نقش‌آفرینی جوانان و زنان در جامعه خالی است. روحانی در عرصه فعالیت‌های مدنی منفعل بوده و در مقابل، دست گروه‌های منتقد را باز گذاشته است. با ادامه این روند باید منتظر حاکم شدن فضای ناامیدی از دولت باشیم مگر آنکه روحانی بیشتر از قبل به فکر جامعه مدنی ایران باشد.

عبدالله ناصری:
طرفداران دولت بیشتر از مخالفان در مضیقه‌اند


چند وقتی است بازار مخالفت با دولت داغ شده و منتقدان یا بهتر بگوییم مخالفان دولت فعال‌تر شده‌اند. هرازگاهی افراد وابسته به این گروه‌ها دم از آستانه پایین دولت در مقابل مخالفان خود می‌زنند. اما بهترین معیار برای بررسی میزان تحمل دولت، یادآوری رفتار احمدی‌نژاد با مخالفانش است. بدون تردید دولت حاضر در مقایسه با دولت قبل، در برابر مخالفانش بسیار پذیراتر و مشی دولت حاضر، ‌استوار بر پذیرش مخالفان است و در نتیجه دست مخالفان دولت بازتر است. علاوه بر این، گروه‌های تندرو در بخش‌هایی از نهادهای قدرت حضور دارند و از پشتوانه محکم‌تری نسبت به دیگر گروه‌های سیاسی برخوردارند.

دست گروه‌های مخالف دولت برای عمل سیاسی کاملا باز است چرا که تحمل دولت در برابر آنها بالاست و از لحاظ امکانات رسانه هم کمبودی ندارند. فراهم کردن میدان عمل و باز گذاشتن دست مخالفان برای ابتکار عمل، از شاخصه‌های دولت‌های دموکراتیک است. اما طبیعتا آزادی مخالفان هم باید مشروع باشد، هرجا آزادی عمل مخالفان، منجر به تضییع حقوق مردم و تخریب باشد مورد قبول نیست. روحانی بر خلاف دولت قبل، حقوق اجتماعی مخالفان خود را زیر پا نمی‌گذارد اما در مقابل مخالفان هم باید در چارچوب اخلاق و رفتار عالمانه اهداف خود را پیگیری کنند. تحمل بالای روحانی در برابر مخالفانش و امکانات رسانه‌یی و قدرت سیاسی گروه‌های منتقد سبب شده او نتواند برخی از تعهدات خود به مردم را عملی کند. در واقع آزادی عمل گروه‌های مخالف و عدم برخورد قاطعانه با آنها منجر به تضییع حقوق ملت ایران شده است. دولت یازدهم در مجموع آستانه تحمل بالایی دارد، اما صبر و شکیبایی تنها در مقابل گروه‌های منتقد مخالف دولت نشان داده می‌شود. توازن در امکانات و آزادی عمل همه منتقدان برقرار نیست و برخورد با برخی منتقدان سنگین‌تر از نیروهای تندرو است. البته دولت به خاطر ارتباط ذاتی با مردم بیشتر از سایر قوا در بوته نقد قرار می‌گیرد. تحمل مخالفان و میدان دادن به آنها در مجموع رویکردی مثبت و در جهت اعمال دموکراسی است اگر توازن برقرار باشد. منتقدان دولت و دیگر نهادهای قدرت باید به یک میزان از آزادی برخوردار باشند و تساوی و برابری حقوقی باید بر فضای سیاسی کشور حاکم شود. این را هم باید در نظر داشت که توسعه سیاسی زمانی امکانپذیر است که متولی آن، ‌یعنی وزارت کشور گام‌های اساسی در این راستا بردارد. اما اکنون این وزارتخانه در زمینه فعالیت‌های سیاسی و آزادی‌های مدنی چندان با شعارهای انتخاباتی دکتر روحانی همسو نیست. روحانی به‌طور کلی در زمینه آزادی مطبوعات خوب عمل کرده اما از یاد نبریم آزادی فعالیت‌های رسانه‌یی ارتباط چندانی با دولت ندارد و از اساس در دست نهادهای قدرت خارج از دولت است. در نتیجه طرفداران دولت بسیارکمتر از منتقدان آن از پشتیبانی برخوردارند. همین امر باعث شده طرفداران دولت بیشتر از مخالفان در مضیقه باشند.

حسین راغفر:
برگ برنده دولت افشاگری است


از زمان روی کارآمدن دولت یازدهم، گروه‌های مخالف دولت جنگ روانی علیه روحانی و کابینه‌اش را آغاز کردند. این گروه‌ها در تلاشند تا همه مشکلات اقتصادی و فشارهای مالی وارد بر مردم را به گردن دولت یازدهم بیندازند و افکار عمومی را علیه دولت فعلی تحریک کنند. اصلی‌ترین علت آرایش نیروهای تندرو علیه دولت، به خطر افتادن منافع آنان بعد از شروع ریاست‌جمهوری روحانی است. سیاست‌های اقتصادی دولت منافع آنها را به‌شدت محدود کرده و در تلاشند از طریق واردکردن فشار روانی، رویکرد دولت را به نفع خود تغییر دهند. گروه‌های تندرو به دولت قبل وابسته بودند و بسیاری از تصمیم‌گیری‌ها و اقدامات اقتصادی در سال‌های گذشته در جهت منافع این گروه‌ها بود. درحالی که عملکرد دولت، مردم را به ورطه فقر می‌کشاند این جریانات ثروتمندتر می‌شدند. عملکرد دولت قبل سبب شد میلیاردها دلاری که می‌توانست صرف بخش تولید شود، قفل شده و از چرخه اقتصاد کشور خارج شود. رییس دولت قبل تحریم‌ها را بی‌تاثیر و بی‌اهمیت اعلام می‌کرد اما بخش تولید هر روز ضعیف‌تر از روز قبل می‌شد و در نتیجه مردم هم فشار بیشتری را در زندگی روزمره خود متحمل شدند. حالا با رفع تحریم از بانک مرکزی گشایشی در اقتصاد کشور رخ داده است. سیاست خارجی دولت منجر به رفع بسیاری از تحریم‌ها به‌ویژه تحریم بانک مرکزی شد. مردم امیدوارند مذاکرات هسته‌یی هم تا چند ماه دیگر به نتیجه قطعی برسد و اقتصاد کشور بهبود یابد. مشخص است که با برداشته شدن حداکثری تحریم‌ها، منابع مالی آزاد می‌شوند. همین مساله لزوم برنامه‌ریزی دقیق اقتصادی برای زمان بعد از تحریم‌ها را نشان می‌دهد. دولت باید برای آن زمان برنامه‌یی دقیق داشته باشد تا منابع دولتی دوباره در اختیار گروه‌های وابسته به دولت قبل قرار نگیرد. تعلل دولت در این زمینه باعث می‌شود منابع مربوط به تولید داخلی باز هم توسط برخی افراد به واردات کالاهای لوکس و غیرضروری تخصیص یابد و درآمدی که متعلق به مردم است بار دیگر به جیب این جریانات برود. روحانی با پیروزی در انتخابات 92، ‌در واقع دولتی ورشکسته را تحویل گرفت. 60 هزار میلیارد تومان معوقه بانکی که بانک‌های کشور را به ورشکستگی کشاند به منبع مالی مستقیم یا غیرمستقیم گروه‌های تندرو تبدیل شد. فساد مالی این گروه‌ها در دولت قبل حالا برای دولت روحانی مشخص شده و در واقع ترس آنها از افشاگری دولت یازدهم آنها را به جنگ روانی علیه روحانی واداشته است. ترس از افشاشدن اسامی مفسدان اقتصادی، باعث شده از طریق گروه‌های تندروی وابسته به خود شروع به فرافکنی و اتهام‌زنی به دولت حاضر کنند. در چنین شرایطی دولت باید خود را اتهامات منزه کند. نحوه انتخاب وزرا، معاونان و مشاوران دولت یازدهم به نحوی است که می‌تواند خوراک خوبی برای گروه‌های تندرو تامین کند. تعداد زیادی از اعضای کابینه در تجارت و اقتصاد فعال هستند و در همان حوزه نیز مسوولیت تصمیم‌گیری را بر عهده دارند. نحوه انتخاب وزرا و معاونان و مشاوران دولت می‌تواند موضع روحانی را در مقابل گروه‌های مخالف پایین آورد و دولت را ضربه پذیر کند. منصوب کردن اشخاص در زمینه‌های فعالیت خود آنها، می‌تواند شایبه تصمیم‌گیری‌های جهت‌دار را تقویت کند. به هرحال حتی اگر شخص هیچ انحرافی در عملکرد خود نداشته باشد، ‌این شایبه وجود خواهد داشت و چنین انتخابی غلط است. اصولا به همین علت، در دیگر کشورها، افراد منصوب شده در دولت نمی‌توانند فعالیت‌های تجاری و اقتصادی داشته باشند. روحانی فراموش کرد که اعضای دولت، ‌چه وزرا و چه معاونان و مشاوران نباید به نهادهای اقتصادی کشور وابسته باشند و همین مساله می‌تواند ضربه بزرگی به دولت وارد کند.

فواد صادقی:
روحانی نخواست فرهنگ پاشنه آشیل دولت شود


عملکرد دولت یازدهم در حوزه فرهنگی به دو عامل مهم وابسته است؛ بودجه تخصیص شده برای این حوزه و همچنین مدیرانی که رییس‌جمهور در حوزه فرهنگ منصوب کرده است. دولت یازدهم وارث تحریم‌های اعمال شده به ایران و شرایط نامساعد اقتصادی در دولت قبل بود. خزانه خالی و انبوه بدهی‌ها تنها چیزی بود که از دولت‌های احمدی‌نژاد به روحانی رسید. همین مساله باعث شد دولت یازدهم برای تخصیص بودجه در بسیاری از حوزه‌ها به خصوص فرهنگ با بحران مواجه شود. در نتیجه بودجه حوزه فرهنگی هم پاسخگوی نیازهای این حوزه نیست. علاوه براین، مدیران منصوب شده در حوزه فرهنگی هم چه از لحاظ سابقه کاری و چه عملکرد در یک سال گذشته، در حد متوسط بودند. بنابراین نمی‌توانستیم انتظار چندانی از دولت در حوزه فرهنگی داشته باشیم. شعارها و وعده‌های دولت در این حوزه به‌طور کامل عملی نشده و می‌توان گفت انتظارات را برآورده نکرده است. در حوزه نشر کتاب هم خبرها چندان رضایت بخش نیست. با وجود باز شدن نسبی فضا، هنوز شاهد آنچه درخور این حوزه باشد نبوده‌ایم. هرچند ممیزی‌ها نسبت به دولت قبل کاهش یافته، اما ناشران خصوصی همچنان به خاطر مشکلات اقتصادی متوقف یا در شرف تعطیل شدن‌اند. با این حال برخی ناشران ممنوع از فعالیت، ‌دوباره مجوز گرفته‌اند و کار خود را ادامه می‌دهند. اصلی‌ترین مشکل در عملکرد وزارت ارشاد به شورای خرید این وزارتخانه مربوط است. در این شورا، بودجه مشخص شده برای حوزه نشر، ‌به جای تخصیص یافتن به ناشران مستقل و خصوصی، عموما به ناشران غیرمستقل و وابسته به جریانات مخالف دولت می‌رسد. از وزارت ارشاد انتظار می‌رفت که بودجه خود را به ناشران مستقل بدهد اما در عمل شاهد غیر از این هستیم. سینما هم از کسری بودجه در امان نمانده، بخش تولید سینمای ایران از حمایت کافی برخوردار نیست و تولیدکنندگان برای تامین بودجه ساخت فیلم خود با مشکل جدی روبه‌رو هستند. هرچند بازگشایی خانه سینما را نباید از یاد برد اما به علت عدم تخصیص بودجه به تولیدکنندگان مستقل، اهالی سینما چندان از عملکرد دولت راضی نیستند. عملکرد وزارت ارشاد در مجموع متوسط بوده و توانسته نمره قبولی بگیرد. اما در برخی بخش‌ها مثل فیلترینگ، فعالیت رسانه‌های مستقل و ناشران مستقل و همچنین بازگشایی انجمن صنفی مطبوعات وعده‌ها هنوز عملی نشده است. در ارزیابی عملکرد دولت در حوزه فرهنگی نباید از تاثیر فشار گروه‌های تندرو و مخالف دولت غافل ماند. با درنظر گرفتن فشارهای وارد بر وزارت ارشاد، می‌توان عملکرد دولت را در این حوزه قابل قبول ارزیابی کرد. از یاد نبریم که بخش قابل توجهی از منابع مالی در اختیار جریان‌های مخالف دولت قرار دارد. این جریانات فکری و سیاسی در انتخابات ریاست‌جمهوری سال گذشته خواهان گزینه دیگری برای ریاست دولت بودند و از روی کارآمدن روحانی اصلا راضی نیستند. درحال حاضر، کارشکنی در اقدامات دولت از اصلی‌ترین دستورالعمل‌های این جریانات است. حوزه فرهنگی شاید مهم‌ترین زمینه فعالیت گروه‌های تندرو باشد. در نتیجه این گروه‌ها در حوزه فرهنگ بیشترین فعالیت را دارند و پیوسته در حال تخریب تصمیم‌های دولت یازدهم هستند. هدف این جریان‌ها در درجه اول حفظ وضعیت فرهنگی سال‌های گذشته و بعدا جلوگیری از اقدامات پیشروتر در این حوزه است. گذشته از فشار نیروهای مخالف به دولت، باید در نظر داشت که تصمیم‌گیری‌های دولت در زمینه‌های مختلف بر یکدیگر اثر‌گذارند. به هرحال سیاست اقتصادی دولت، انقباضی است و این سیاست در حوزه فعالیت‌های فرهنگی هم دیده می‌شود. البته ضعف عملکرد دولت در این حوزه را نباید صرفا متاثر از فشار اقتصادی دانست. دولت شاید بنابر مصلحت‌سنجی، بسیاری از مدیران حوزه فرهنگ را از گروه‌هایی انتخاب کرد که چندان به جریان اعتدال نزدیک نیستند. هرچند این مدیران از معتدل‌ترین اشخاص در طیف فکری خود هستند اما تصمیم‌گیری این مدیران خواه ناخواه متاثر از جریان فکری شان است که لزوما همسو با جریان اعتدال نیست. به نظر می‌رسد حوزه فرهنگ در مقایسه با سیاست خارجی و اقتصاد حساسیت کمتری برای دکتر روحانی داشته و او در انتخاب مدیران همسو در این حوزه چندان پافشاری نکرده است. با این حال، فشار گروه‌های مخالف هم می‌تواند علتی برای چنین چینشی از مدیران باشد. فرهنگ، حوزه تخصصی گروه‌های تندرو است. این گروه‌ها شاید نتوانند در حوزه سیاست خارجی مردم را علیه دولت تحریک کنند اما در حوزه سیاست‌های فرهنگی می‌توانند آسان‌تر به تخریب دولت بپردازند. با نگاهی به تاکتیک و عملکرد رسانه و فرهنگی جریانات مخالف دولت، می‌توان درک کرد چرا روحانی مدیران این حوزه را متفاوت با دیگر بخش‌ها انتخاب کرده است، در واقع روحانی نخواسته فرهنگ را به پاشنه آشیل دولت تبدیل کند.
به هرحال دولت نمی‌تواند در همه حوزه یکسان عمل کند. دولت ناگزیر از اولویت‌بندی و توجه بیشتر به برخی حوزه‌هاست چرا که دوام خود را در اقدامات محافظه‌کارانه‌تر در بعضی بخش‌ها می‌بیند.

[ منبع این خبر سایت خبر ایرونی می باشد، برای مشاهده متن اصلی خبر می توانید روی این قسمت کلیک کنید ]

برای نمایش تمام اخبار مرتبط با عنوان «اعتماد نوشت: مانور منتقدان اعتدال در غیاب حامیان؛ بررسی چرایی رکود سیاسی» اینجا کلیک کنید. شفاف سازی:
خبر فوق در سایت خبر ایرونی منتشر شده و صرفا در این سایت بازنشر شده است. چنانچه به خبر فوق اعتراض دارید برای حذف آن روی این قسمت کلیک کنید.

نکته: با توجه به جمع آوری خودکار مطالب از سطح وب در صورت مشاهده هرگونه تخلف و یا اخبار غیر مجاز و یا اعتراض به انتشار مطالب سایت ها با ایمیل khabargroup.info@gmail.com در تماس باشید

تبلیغات





جدیدترین اخبار منتشر شده

تبلیغات