سرمقاله شهروند/ ما باور می‌کنیم؛ شما چطور؟

سرمقاله شهروند/ ما باور می‌کنیم؛ شما چطور؟

روزنامه شهروند/ «ما باور می‌کنیم؛ شما چطور؟» عنوان یادداشت روز روزنامه شهروند به قلم مصطفی عابدی است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:

مسئولان وزارت نیرو برای اثبات و به باور‌رساندن مردم تهران درباره کمبود آب پایتخت، دست به اقدام تبلیغی جالبی زدند و معاون اول رئیس‌جمهوری را به بازدید از سدهای تأمین‌کننده آب تهران بردند. این اقدام از لحاظ تبلیغی جالب بود. آقای معاون اول نیز در این بازدید می‌گویند که مردم باور کنند مشکل داریم و پاییز خوبی را سپری نخواهیم کرد. درباره این اقدام دیرهنگام و اظهارات روشن چه می‌توان گفت؟ اگر دنبال برنامه‌ریزی باشیم، آب ازجمله مواردی است که آمار و اطلاعات آن به نسبت شفاف و روشن و حتی دقیق است. آمار لحظه‌ای ارتفاع آب سدها، میزان بارش‌های سالیانه، میزان مصرف روزانه و حتی لحظه‌ای شهروندان، درجه حرارت هوا و میزان بارش‌های احتمالی، تماماً در دسترس است و از ابتدای‌ سال و تابستان، به سادگی می‌شد پیش‌بینی کرد که وضعیت آب در نقاط مختلف کشور ازجمله تهران چگونه خواهد شد. بنابراین دولت می‌توانست از ابتدای ‌سال و تابستان، با اطمینان لازم به این باور برسد که وضع آب در پاییز تهران چگونه خواهد بود. مستقل از این که مردم به این باور برسند یا نرسند. طبیعی است که در این میان یکی از وظایف دولت، انتقال این باور به مردم نیز بود. ولی فرض کنیم آنطور که گفته‌اند، در پاییز با کمبود جدی آب مواجه شویم. مسئول آن چه کسی خواهد بود؟ روشن است که آب و هوا را نمی‌توانیم مسئول خطاب کنیم، زیرا وظیفه دولت بود که براساس آمارهای روشن و قطعی خود و نیز تجربه گذشته، تمهیدات لازم را برای کاهش مصرف در طول تابستان در نظر می‌گرفت. ولی دولت چه کار کرد؟ جز تهدیداتی که هیچکدام عملی نمی‌شد، و اتفاقاً به همین دلیل نتیجه عکس داشت؟ آیا وظیفه دولت فقط توصیه و نصیحت کردن و دعوت مردم به کاهش مصرف است؟ اگر گروهی از مردم پاسخ مثبت به این دعوت بدهند و گروهی دیگر هیچ وقعی به آن نگذارند، تفاوت این دو گروه چه خواهد بود؟ آیا در حد چند‌هزار تومان کمتر شدن هزینه مصرف آب؟
روشن است که نصیحت کردن و به طریق اولی انجام تهدیدهای توخالی وظیفه دولت نیست. دولت باید با قطعیت اعلام می‌کرد که با روند موجود در مصرف، با آمدن پاییز با کمبود آب مواجه خواهیم شد، پس باید در مصرف صرفه‌جویی کرد. کلمه «باید» ضروری است و با بسنده کردن به گزاره‌های اخلاقی و تبلیغاتی نمی‌توان کاهش مصرف را محقق کرد. هرچند این نوع اقدامات خوب و لازم است، ولی کافی نیست. دولت باید خیلی سریع (چون قضیه آب شوخی‌بردار نیست) دستورالعمل‌های روشنی را از جهت جریمه، قطع آب و حتی مجازات‌های بیشتر در دستور کار خود قرار می‌داد و اگر نیازمند تدوین قانون بود، با قید فوریت اقدام می‌کرد. دولت باید با ارایه خدمات مشاوره‌ای به مجتمع‌های مسکونی که مصرف فراوان دارند، در جهت کاهش مصرف به صورت اورژانسی اقدام می‌کرد. نه آن که در پایان تابستان، معاون اول را برای بازدید از سدهای خالی به پشت سدهای خشک ببرد تا مصداق نوشداروی پس از مرگ سهراب نشود.
وقتی که یک دولت عهده‌دار امور شده است، دیگر نیازی نیست که هر روز از مردم بخواهد که باور کنند آب کم است و خطر بی‌آبی در کنار گوششان است. بعد هم که این خطر پیش آمد، بگوید ما که قبلاً گفته بودیم. دولت نماینده مردم در این گونه امور است، بنابراین هر تصمیمی که برای پیشگیری از وقوع قطعی آب لازم بود، باید گرفته می‌شد. خوشبختانه مطبوعات و رسانه‌ها در فصل تابستان به اندازه کافی درباره کم‌آبی در ایران هشدار دادند و زمینه ذهنی هرگونه اقدامی فراهم بود و مردم نیز از آن حمایت می‌کردند. ولی اقدام چشمگیر قانونی و رسمی در این زمینه دیده نشد و فقط به هشدارهای کلی و فاقد ضمانت اجرایی بسنده کردند. این رفتار را نمی‌توان به چیزی جز باور نداشتن متولیان به کمبود آب تعبیر کرد، زیرا اگر باوری در این زمینه وجود داشت، حتماً اقدام مناسب آن هم انجام می‌شد.

[ منبع این خبر سایت خبر ایرونی می باشد، برای مشاهده متن اصلی خبر می توانید روی این قسمت کلیک کنید ]

برای نمایش تمام اخبار مرتبط با عنوان «سرمقاله شهروند/ ما باور می‌کنیم؛ شما چطور؟» اینجا کلیک کنید. شفاف سازی:
خبر فوق در سایت خبر ایرونی منتشر شده و صرفا در این سایت بازنشر شده است. چنانچه به خبر فوق اعتراض دارید برای حذف آن روی این قسمت کلیک کنید.

نکته: با توجه به جمع آوری خودکار مطالب از سطح وب در صورت مشاهده هرگونه تخلف و یا اخبار غیر مجاز و یا اعتراض به انتشار مطالب سایت ها با ایمیل khabargroup.info@gmail.com در تماس باشید

تبلیغات





جدیدترین اخبار منتشر شده

تبلیغات