چگونه باید شوخی کنیم؟

 چگونه باید شوخی کنیم؟

قدس آنلاین/ پیامبر گرامى اسلام ـ که اُسوه نیکوى امّت است و مبعوث شده است تا فضایل اخلاقى را کمال بخشد، با مردم، شوخى مى‌کرد تا آنها را شاد کند و مى‌ فرمود:
مؤمن، شوخ و شاداب است و منافق، اخمو و عصبى‌مزاج. هر که مؤمنى را شاد کند، مرا شاد کرده و هر که مرا شاد کند، خدا را شاد کرده است. هر که مؤمنى را اندوهگین سازد و سپس [براى جبران این خطا] جهان را به او ببخشد، این، موجب بخشودگى گناهش نخواهد بود.
یاران پیامبر(ص) مى‌گویند: ایشان بیشتر وقت‌ها لبخند بر لب داشت؛ نرم‌خوترین و شاداب ‌ترین و گشاده‌ روترینِ مردم بوده؛ هرگاه یارانش شعرى مى‌خواندند و مى‌ خندیدند، ایشان هم لبخند مى‌زدند؛ بى صدا مى‌خندید؛ گاهى در حال خنده، دندان‌هاى آسیایشان آشکار مى‌شد؛ امّا همیشه یادآورى م‌کردند که خنده زیاد، قلب را مى‌میراند.
همچنین امیرالمومنین امام على(ع)، جوان‌مرد اسلام و قهرمان عرصه‌هاى خطر، شوخ ‌طبع بود و با مردم، بویژه در شرایط سختى و خستگى، مِزاح مى‌ کرد، تا آن جا که مخالفان وى، همین اخلاق او را بهانه کردند تا از حکومت، محرومش سازند.
امام صادق(ع) در این موضوع، فرموده است:
هیچ مؤمنى نیست که شوخى در طبع او نباشد و شوخ‌طبعى، بخشى از حُسن خلق است. هر مسلمانى که در برخورد با برادر مسلمان خویش، او را شاد کند، خدا را شاد کرده است.
راغب اصفهانى (ادیب و طنزنویس قرن ششم هجرى) مى‌گوید: مردم اگر شوخ ‌طبعى نکنند، گویى در زندان‌اند و نیز آناتول فرانس (طنزنویس نام‌آور فرانسه در آغاز قرن بیستم میلادى) عقیده دارد که: فرزندان آدم، از دو نعمت برخوردارند که بدون آن دو، روزگارشان جهنّم مى‌شد: اوّل، شوخ‌طبعى و دوم، مهربانى.

مرزهاى شوخى
شوخى، ممکن است مثل هر گفتار یا رفتار دیگرى، از اعتدال خارج شود و به عملى غیر اخلاقى بدل گردد، چنانچه محمد هادی خالقی می نویسد: به عنوان نمونه، ممکن است به سبُک ‌سرى، بى‌شرمى و گستاخى بیامیزد که در این حالت، «هَزْل» نامیده مى‌شود و یا به تحقیر و بدگویى و ناسزا آمیخته گردد که آن را «هَجْو» مى‌خوانند. خردمندان و بزرگان دین و اخلاق، این هر دو صورت را ناشایست شمرده‌اند.
همچنین، گاه اتّفاق مى‌افتد که همان شوخى لطیف و شادى ‌بخش هم از حدْ خارج می‌ شود و به بیهودگى یا زیاده‌روى می‌انجامد که در این صورت نیز کارى ناپسند خواهد بود.
یکى از صحابیان از پیامبر خدا(ص) پرسید: «آیا در این که با دوستان خود شوخى مى‌کنیم و مى‌خندیم، اشکالى هست؟». پیامبر(ص) فرمود: اگر سخن ناشایستى در میان نباشد، اشکالى ندارد.
هم ایشان در جاى دیگر می‌فرماید:
من شوخى مى‌کنم؛ امّا جز حق نمى‌گویم.
امامان بزرگوار ما نیز در سخنان خود، به خوبى، مرزهاى شوخى را نشان داده‌اند:
هر که مسخرگى بر او چیره آید، خِردش تباه می‌شود.
دروغ را ترک گویید؛ چه شوخى‌اش را و چه جدّى‌اش را.
خداوند، کسى را که در میان جمعى شوخى و بذله‌گویى مى‌کند، دوست دارد، به شرط آن که ناسزایى در سخنش نباشد.
شادى، سه مرز دارد: وفادارى، رعایت حقوق مردم و هشیارى در سختى‌ها.
پیشوایان ما بارها تذکّر داده‌اند که: شوخىِ زیاد، آبرو، وقار و احترام اجتماعى انسان را مى‌بَرَد و براى انسان، دشمن مى‌تراشد. زیاده‌روى در شوخى، حماقت است.انسان کامل، کسى است که جدّى‌اش از شوخى‌اش بیشتر باشد.همچنین سفارش نموده‌اند که بکوشیم شادىِ ما در دنیا هرگز به قیمت از دست دادنِ سعادت آخرت نباشد.

[ منبع این خبر سایت خبر ایرونی می باشد، برای مشاهده متن اصلی خبر می توانید روی این قسمت کلیک کنید ]

برای نمایش تمام اخبار مرتبط با عنوان « چگونه باید شوخی کنیم؟ » اینجا کلیک کنید. شفاف سازی:
خبر فوق در سایت خبر ایرونی منتشر شده و صرفا در این سایت بازنشر شده است. چنانچه به خبر فوق اعتراض دارید برای حذف آن روی این قسمت کلیک کنید.

نکته: با توجه به جمع آوری خودکار مطالب از سطح وب در صورت مشاهده هرگونه تخلف و یا اخبار غیر مجاز و یا اعتراض به انتشار مطالب سایت ها با ایمیل khabargroup.info@gmail.com در تماس باشید

تبلیغات





جدیدترین اخبار منتشر شده

تبلیغات