سینمای ارزشی؛ ابراهیم، رسول و فقط چند نفر دیگر!

سینمای ارزشی؛ ابراهیم، رسول و فقط چند نفر دیگر!

آرتنا/ فیلم های مقاومت نه تنها پس از جنگ جهانی دوم که در زمان جنگ هم وجود داشت با این تفاوت که شیوه ارایه و شکل ظاهری آن تغییر کرد. فیلم های جنگ در زمان جنگ، به دلیل هم زمانی با دوران و شرایط دشوار برای بسیاری از مردم ملموس بوده و تبلیغاتی نیز که در مورد آن انجام می گرفت در برخی از زمان ها به موفقیت آنها کمک فراوانی کرد.
فیلم های جنگی پس از جنگ جهانی دوم و در 100 سال اخیر شکل گرفتند. فیلم هایی که منبع الهام فیلمسازان شدند. فیلم های جنگی در ایران نیز حال و هوای خود را دارند، بی شماری از سینماگران ژانر جنگی و مقاومت را بن مایه بسیاری از فیلم های خود قرار دادند و فیلم های بسیاری در این زمینه ساخته شد.
فیلم های مقاومت در ایران به تبعیت از دنیا در دهه نخست خود با دیدگاه هنری خلق شدند و پس از آن به صورت صنعت ملی درآمدند. حالا فیلم های مقاومت به صورت نمادی از آنچه در گذشته رخ دادند ساخته می شوند. ساخته هایی که گفته می شود به ندرت می توان ارزش های روزهای نخست را در آنها دید.
نام سینمای ارزشی که می آید به یاد دهه ها گذشته ناخودآگاه نام ابراهیم حاتمی کیا، رسول ملاقلی پور، کمال تبریزی رخ می نماید. حاتمی کیا و ملاقلی پور در ژانر جدی فیلم های جنگی که به ندرت چاشنی طنز را با خود همراه می کردند و تبریزی که با چاشنی طنز و نگاهی متفاوت به حاشیه های فراوانی که در زمان جنگ با اشاره به ارزش ها و ضد ارزش ها در صدد به تصویر کشیدن آنچه که فکر مردم را درگیر خود کرده بود، مشغول بود.

لیلی با من است در زمان ساخته شدن اثر، توانست دو نقطه متضاد زمان جنگ را برای مردم به تصویر بکشید. مردمی که پای بند به ارزش ها بودند و عده ای نیز که در کنار ارزش ها به دنبال مقاصدی دیگر قدم برمی داشتند. طنز این فیلم، بسیاری از مخاطبان را با خود همراه کرد و در عین حال در قالب دشوار، طنز به بازگویی واقعیت های تلخ در پس جنگ نیز پرداخت. واقعیت هایی که شاید با زبان جدی، تاثیرگذاری کمتری در مخاطبان داشت.
پس از جنگ، کارگردانان بی شماری به جرگه فیلمسازان جنگ و مقاومت اضافه شدند. خسرو سینایی کارگردان باسابقه درباه فیلم هایی با مضامین جنگ، پیشتر گفته بود:« جنگ برای هر کشوری سرنوشت ساز است. موقعیت جنگ و دفاع موقعیت های خاصی هستند که خصلت ها انسانی را تا مرزها می شکند.»
وی معتقد است:« در سینمای دنیا، نمونه های زیادی فیلم جنگی تولید شده و اما تعداد انگشت شماری بیانگر ارزش های انسانی و اهلی هستند.»
سینایی که فیلم عروس آتش را ساخته است پیشتر گفته بود: « فیلم های جنگی در ایران تنها نباید به جنبه های قهرمانی اشاره داشته باشد. جنگ مساله ای است که باید با دیدگاهی فراتر از حق یک کشور به تصویر کشیده شود.»
با این حال بسیاری از فیملسازان با تاکید بر ارزشی بودن فیلم های خود در صدد نفی کارهای دیگر برآمده اند. به جرات می توان گفت فیلم هایی که توسط فیلمسازان صاحب تفکری همچون ابراهیم حاتمی کیا، رسول ملاقلی پور و کمال تبریزی فیلم هایی هستند که در زمان خود و پس از آن تصویری واقعی و در عین حال ارزشمند را از دوگانگی های پیش آمده در جنگ به تصویر کشیدند.
اما فیلم هایی که این اواخر توسط برخی از فیلمسازان که با شعار در صدد تکرار اندیشه های خود هستند، ساخته شدند با هزینه های میلیاردی و استفاده از بازیگران و چهره های مطرح سینما تنها به دنبال سود و منفعت های مالی بوده اند. فیلم هایی که از آنها 1 و 2 و 3 بیرون می آید و پس از آن نیز سریال های همان فیلم های 1 و 2 و 3 ساخته می شود و از رسانه ملی به عنوان سریال های ارزشی پخش می شوند. فیلم هایی که با استفاده از بازیگران مطرح در صدد فروش بیشتر و تسخیر گیشه هستند، بی آنکه نفس مخاطب را از قلیان احساسات بند آورد!
به نظر می رسد سینمای مهم جنگ و دفاع مقدس بیش از هرچیز نیازمند انتقال اندیشه ها و حرف های تازه است. حرف هایی از جنس فیلم های ارزشی دهه 70! فیلم هایی که هنوز هم نفس مخاطبان را بند می آورند!

[ منبع این خبر سایت خبر ایرونی می باشد، برای مشاهده متن اصلی خبر می توانید روی این قسمت کلیک کنید ]

برای نمایش تمام اخبار مرتبط با عنوان «سینمای ارزشی؛ ابراهیم، رسول و فقط چند نفر دیگر! » اینجا کلیک کنید. شفاف سازی:
خبر فوق در سایت خبر ایرونی منتشر شده و صرفا در این سایت بازنشر شده است. چنانچه به خبر فوق اعتراض دارید برای حذف آن روی این قسمت کلیک کنید.

نکته: با توجه به جمع آوری خودکار مطالب از سطح وب در صورت مشاهده هرگونه تخلف و یا اخبار غیر مجاز و یا اعتراض به انتشار مطالب سایت ها با ایمیل khabargroup.info@gmail.com در تماس باشید

تبلیغات





جدیدترین اخبار منتشر شده

تبلیغات