میلیاردی های نفروش؛ نشانه آشکار اقتصاد بیمار سینما

میلیاردی های نفروش؛ نشانه آشکار اقتصاد بیمار سینما

بانی فیلم/ قصه رانت و رانت خواری قصه تلخ و تراژیک سینمای ایران است. قصه ای که نقش آفرینانش اغلب فیلمسازانی هستند که همه هویت خود را در پروژه های میلیاردی تعریف می کنند.
هر دولتی که سر کار بیاید چه اصلاح طلب، چه اصولگرا و چه منادی اعتدال باید هوای آنها را داشته باشد. حمایت های عام دولت کافی نیست و پروژه های دوستان جز با تامین 100 درصدی بودجه راه نمی افتد. جالب اینکه این دوستان اهل پروژه های ارزان هم نیستند و فقط باید «بیگ پروداکشن» بسازند.
در ادامه گزارش دیروز، ماجرای فیلمسازان همیشه طلبکار را پیگیری کرده ایم.

*غلامرضا آزادی: مسوول باید قدرت اجرایی داشته باشد

غلامرضا آزادی در این خصوص به «بانی فیلم» گفت: به نظرم وزارت ارشاد متعلق به 2 گروه سینماگر است. نخست گروهی با سواد، متشخص، آگاه و کاربلد که غالباً برای فیلمسازی باید دست در جیب خودشان کنند و گروهی دیگر که اصلاً فیلمساز و آگاه به این حوزه نیستند، اما دولت حمایت شان می کند. اینها گروه نورچشمی هستند که تمام امتیازات دولتی را یک جا می خورند.
وی ادامه داد: بودجه ای از طرف دولت به سینما اختصاص داده شده که متاسفانه بعضی از دست نشانده ها به یکباره می آیند و تمام بودجه را به خودشان اختصاص می دهند.
آزادی خاطرنشان ساخت: به نظرم راهکاری که برای هدر نرفتن این بودجه ها می توان در نظر گرفت این است که یک مسوول از خودش قدرت اجرایی داشته باشد. به این معنا که بودجه ای که در اختیار دارد بین تمام سینماگران تقسیم کند. در این کشور فیلمسازان جوان و مستعد زیاد است که این بودجه به نوعی می شود پتانسیل حرکت شان. در حال حاضر مطلع شدم که وزارت ارشاد 10 میلیارد به شخصی برای سریال سازی اختصاص داده شده. واقعاً بر چه اساس! با این 10 میلیارد چند جوان علاقمند می توانند فیلمسازی کنند؟
وی ادامه داد: من برای ساخت فیلمی در حوزه کودک و نوجوان پروانه ساخت گرفتم، اما درخواست وام ام در فارابی رد شده! چرا؟ چون بناست که به من وام ندهند. من و بسیاری دیگر در محدوده کسانیکه باید فیلمسازی کنند نمی گنجند.

*مجید برزگر: بودجه دولتی سینما باید حذف شود

مجید برزگر با بیان اینکه بخش عمده سینمای ایران متکی بر بودجه های دولتی است، به «بانی فیلم» گفت: برخی از فیلمسازان اصولاً طلبکار بودجه های دولتی و بیت المال هستند. آنها فیلم هایی می سازند که غالباً تماشاگر ندارد و بنابراین بازگشت سرمایه هم ندارد. به اعتقاد من بخش اصلی سینمای ایران بخشی است که در حوزه خصوصی فعالیت می کند. همواره (چه قبل از انقلاب و چه بعد از آن) فیلم های جدی سینمای ما فیلم هایی بودند که بی ادعا با تلاش های فردی در بخش خصوصی ساخته شدند. واقعاً نمی دانم این حس و لحن طلبکاری فیلمسازان معروف به رانتی از مسوولان ذیربط از کجا می آید؟
سینمای ایران دارای ظرفیت های خاص به خودش است و کسانیکه این ظرفیت ها را شناختند، توانستند از آن بهره برداری کنند.
کارگردان «پرویز» ادامه داد: به اعتقاد من بودجه دولتی سینما باید حذف شود و مثلاً به حوزه بهداشت که دچار کمبود داروست برسد. برای برقراری سینما هم هر کسی مایل به فیلمسازی است می تواند از بخش منابع خصوصی و اسپانسرها استفاده ببرد. اگر دولت خودش را از سینما کنار بکشد، قطعاً شرایط بهتر خواهد شد. البته منظور من در اینجا وام های اندکی که به فیلم ها داده می شود نیست. چرا که در واقع آنها جزو چرخه تولید حساب نمی شوند. وام حتماً باید برگردانده شود و خیلی هم ناچیز است. در اینجا بحث من روی به اصطلاح فیلم های فاخری است که میلیاردها تومان هزینه اش می شود، اما در اکران عمومی با وجود تبلیغات وسیع فروش اش بسیار پایین است. حتی گاهی تبلیغات همین فیلم ها مساوی است با بودجه تولید 4 ـ 3 فیلم مستقل. به عبارت دیگر بودجه 4 ـ 3 فیلم خوب را صرف تبلیغات فیلم های میلیاردی می کنند.
وی افزود: قطعاً سینما و فرهنگ ایران به بعضی از این فیلم ها نیاز دارد. در همه جای دنیا به این صورت بوده که بخش های دولتی برای فیلمسازانی خاص سرمایه گذاری می کرده. مثلاً تلویزیون سوئد برای اینگرید برگمن فقید سرمایه گذاری و فیلم هایش را به تولید می رساند. آیا چنین هدف گذاری در مدیران سینمایی ما هم بوده که بزرگان سینمای ایران را دعوت به خلق آثار ماندگار کند؟ مسلماً خیر. فیلمسازان بزرگی سالها بیکار بودند، از ایران رفتند و... . در مقابل فیلمسازانی بسیار معمولی مورد حمایت قرار گرفتند که همیشه و در هر دوران مهاجم اند و از هر دولتی طلبکار. انگار که وظیفه دولت ها پول دادن به آنها برای تولید آثار بی مصرف است. متاسفانه از این دست اتفاقات بسیار افتاده. فیلم های بسیاری هستند که تولید، اما به اکران عمومی نمی رسند. البته قسمتی از این فیلم ها، فیلم های خوبی هستند که به دلایلی مشخص نمایش داده نمی شوند، اما بخشی دیگر از جمله فیلم های کودک یا سفارشی یا... فقط به دلیل ضعف ساختاری و عدم قابلیت در جذب مخاطب است که سینمادار راضی به اکران آنها نمی شود. فیلم های هنری و خاص هم مخاطب گسترده ای ندارند، اما هزینه تولیدشان بالا نیست و مهمتر آنکه قدم هایی است رو به جلو در تجربه های سینمایی کشور که قطعاً مخاطب خاص به خودشان را هم دارند. به عنوان مثال چند فیلم آقای کیارستمی اکران شده، اما چقدر فیلم هایش دیده شده؟ مسلماً فیلم های ایشان بسیار دیده شده ولی کم به اکران رسیده.
وی افزود: دولت بودجه میلیاردی اش را صرف تولید فیلم هایی می کند که هیچوقت این بودجه های بیت المال برگردانده نمی شوند و هیچکس هم جوابگو نیست. این حساب ساده صنعت سینما در تمام دنیاست که فیلمی که 5 میلیارد هزینه می کند، باید 15 میلیارد بفروشد تا بودجه خودش را بر گرداند. کدام یک از فیلم های پر هزینه دولتی توانسته مخاطب گسترده ای را به سینما بکشاند تا مفهوم موردنظرشان را دریابد؟ همزمان با اکران چنین فیلم های پرهزینه ای فیلم های ساده ای هم بوده که توانسته به فروش بالایی دست یابد. خیلی از دوستان اتهام می زنند که برخی از فیلمسازان برای جشنواره های خارجی فیلم می سازند یا از اماکن و منابع غیردولتی بودجه برای فیلمسازی تهیه می کنند. اتفاقاً به نظرم این سینماگران خیلی از شریف تر از کسانی هستند که بیت المال را صرف ساخت فیلم های بی مصرف می کنند. این فیلمسازان برای تامین سرمایه فیلمسازی شان مسیرهای تازه ای را پیدا می کنند و جالب اینجاست که از نظر بسیاری این عملکرد مردود است.

[ منبع این خبر سایت خبر ایرونی می باشد، برای مشاهده متن اصلی خبر می توانید روی این قسمت کلیک کنید ]

برای نمایش تمام اخبار مرتبط با عنوان «میلیاردی های نفروش؛ نشانه آشکار اقتصاد بیمار سینما » اینجا کلیک کنید. شفاف سازی:
خبر فوق در سایت خبر ایرونی منتشر شده و صرفا در این سایت بازنشر شده است. چنانچه به خبر فوق اعتراض دارید برای حذف آن روی این قسمت کلیک کنید.

نکته: با توجه به جمع آوری خودکار مطالب از سطح وب در صورت مشاهده هرگونه تخلف و یا اخبار غیر مجاز و یا اعتراض به انتشار مطالب سایت ها با ایمیل khabargroup.info@gmail.com در تماس باشید

تبلیغات





جدیدترین اخبار منتشر شده

تبلیغات