شاهنامه خوانی: داستان بیست و پنجم، دوازده رخ (قسمت سوم) -آکا

سایت سرگرمیsmsاس ام اس،پیامک ,[categoriy]

شاهنامه خوانی: داستان بیست و پنجم، دوازده رخ

شاهنامه خوانی: داستان بیست و پنجم، دوازده رخ (قسمت سوم) -آکاشاهنامه خوانی: داستان بیست و پنجم، دوازده رخ (قسمت سوم) -آکا

آکاایران: شاهنامه خوانی: داستان بیست و پنجم، دوازده رخ (قسمت سوم)

آکاایران: شاهنامه خوانی: داستان بیست و پنجم، دوازده رخ (قسمت سوم)

جنگ به مراحل سختی رسیده بود و گرازه و گستهم و هجیر و بیژن همگی به سوی قلب سپاه می رفتند و کسی جلودارشان نبود. پیران به همراه دیگر سران سپاه در حال جنگ بود بعد از مدتی اطرافیانش پراکنده شدند و وقتی گیو پیران را دید عنان را به سوی او کشید. چهار تن از بزرگان را که در اطرافش بودند با نیزه بر زمین انداخت. پیران شروع به تیرباران او نمود و گیو سپر بر سر آورد.وقتی گیو خواست که به سوی او جلوتر برود اسبش دیگر تکان نخورد و هرچه کرد بی فایده بود. پیران به سوی گیو آمد تا او را مجروح کند اما گیو فوراً کلاهخود پیران را با نیزه زد اما گزندی به پیران نرسید. پسر گیو نزد او رفت و گفت: من از شاه شنیدم که پیران در نبردهای زیادی شرکت می کند و از مرگ در امان است و بالاخره به دست گودرز کشته می شود پس بی جهت خودت را خسته مکن چون عمر او هنوز به سر نرسیده است. در این زمان لشکر ایران به گیو رسید وقتی پیران چنین دید به سوی لشکر خود بازگشت و به سپاهیان گفت: هیچ کدام شما را ندیدم که در جلوی سپاه به جنگ بپردازد و همه در پشت قرار گرفتید. نامداران سپاه همگی روبه جلو نهادند و لهاک و فرشیدورد به سمت گیو رفتند. لهاک نیزه بر کمربند گیو زد و زره او را پاره کرد اما پای گیو همچنان در رکاب بود. گیو نیزه ای بر اسب او زد و او از اسب به زمین افتاد و پیاده شد.فرشیدورد از دور سررسید و تیغی زد و سرنیزه او را برید پس گیو عمود برکشید و بر دستش کوبید طوری که خنجر از دستش رها شد و ضربه دیگر را بر گردنش زد. لهاک که چنین دید سوار بر اسبی شد و شروع به پرتاب گرز به سوی او شد اما چون گیو بر اسب پلنگ واری سوار بود گزندی به او نرسید. گیو از یارانش نیزه طلبید و به راست سپاه رفت و گرازه هم به دنبال فرشیدورد رو نهاد اما فرشیدورد نیزه ای بر کمر او زد و زره او پاره شد. بیژن به پشتیبانی گرازه آمد و بر سر فرشیدورد کوفت طوری که عالم در برابرش تیره شد. گستهم نیز به دنبال بیژن به سپاهیان توران نزدیک می شد. اندریمان از سپاه توران به سوی گستهم آمد و خواست عمودی به او بزند که گستهم جلوی او را گرفت و هجیر از پشت گستهم آمد و اندریمان را تیرباران کرد و اسبش را کشت. اندریمان پیاده شد و سپر بر سر گرفت. ترکان دورش را گرفتند و به پشت سپاه بردند. این جنگ تا شب ادامه داشت. دو سپاه قرار گذاشتند که تا صبح دست از جنگ بکشند. سپاهیان بسیار خسته بودند.


به گزارش آکاایران: صبح گودرز به بزرگان سپاه گفت: من در جهان شگفتی های بسیاری دیده ام از بیدادگری های ضحاک تا زمان فریدون و بدخویی های افراسیاب و کشتن سیاوش و کشته شدن پسرانم در جنگ های مختلف. چاره این جنگ در این است که سران سپاه ما و آن ها یک به یک به جنگ تن به تن بپردازند اگر آن ها نپذیرفتند همگی دوباره یورش می بریم. بدین سان گودرز چپ لشکرش را که رهام قرار داشت به فرهاد سپرد و طرف راست که فریبرز قرار داشت به کتماره قارنان سپرد و شیدوش را در پشت سپاه و گستهم را در جلوی سپاه قرارداد و به سپاهیان گفت: نباید از جایتان حرکت کنید تا وقتی که گستهم دستور دهد سپس به گستهم گفت: مراقب باش زره از تن درنیاور و دیده بان را همچنان بر سر کوه قرار بده اگر شبی از توران به شما تاختند تو باید با آن ها بجنگی. اگر خبر مرگ ما رسید سه روز صبر کن بی شک تا روز چهارم شاه خود می رسد. گستهم با ناراحتی اطاعت کرد.


پیران نیز وقتی لشکر خسته و ناامید خود را دید به بزرگانش گفت که گودرز تصمیم به جنگ تن به تن گرفته است و من هم پذیرفتم اگر کسی سر از رای من بپیچد سر از تنش جدا می کنم.بزرگان همگی پذیرفتند و گفتند چرا مخالفت کنیم چاره دیگری نیست. پس پیران سپاه را به لهاک و فرشیدورد سپرد و گفت: دیده بان بگذارید اگر خبر مرگ ما را شنیدید شما به توران بازگردید و آن ها نیز با ناراحتی پذیرفتند. وقتی پیران گودرز را دید گفت: ای پهلوان چه سودی روح سیاوش از این کشتار برد؟ سپاه دو کشور تباه شد. بیا باهم می جنگیم و هرکدام کشته شدیم به سپاهیان یکدیگر کاری نداریم. گودرز گفت:من از جنگ با تو روی گردان نیستم بیا تا سپاهیانمان را نامزد جنگ باهم کنیم تا نوبت به ما برسد. پس چنین کردند: گیو با گروی – فریبرز با گلباد – رهام با بارمان – گرازه با سیامک – گرگین با اندریمان – بیژن با رویین – اخواست با زنگه شاوران – برته با کهرم – فروهل با زنگله – هجیر با سپهرم – گودرز با پیران.


 

– جنگ فریبرز با گلباد = فریبرز از لشکر بیرون تاخت و به سوی گلباد رفت و با تیغ به گردنش زد و تا کمرگاه او را دونیمه کرد بعد پیاده شد و گلباد را بر اسب بست و خروش شادی برآورد.


– رزم گیو با گروی زره = آن دو با نیزه به هم آویختند و هر دو به خاک و خون کشیده شدند. بعد از کمان و تیر خدنگ استفاده کردند. گیو خواست گروی را زنده به نزد خسرو ببرد. وقتی گیو به نزدیک گروی آمد او کمان از دستش افتاد پس دست به تیغ برد اما گیو امانش نداد و با گرز بر سرش زد که خونین شد پس او را بر پشت اسب نهاد و دستش را بست و او را به سوی یاران خود برد.


– نبرد گرازه با سیامک = آن ها با عمود به جان هم افتادند و بر سر هم می کوفتند بعد پیاده شدند و کشتی گرفتند. گرازه همچون شیر او را به زیر آورد و چنان سخت بر زمین زد که استخوان هایش شکست و جان داد. پس گرازه او را بر اسب بست و شادان به سوی یاران خود بازگشت.


– رزم فروهل با زنگله = فروهل چون از دور او را دید کمان را کشید و زنگله را تیرباران کرد بعد خدنگی به رانش زد و او از اسب بر زمین افتاد و فروهل فوراً سر از تنش برید و به سوی یارانش شتافت.


– نبرد رهام با بارمان = کمان و تیر خدنگ برگرفتند و سپس دست به نیزه و شمشیر بردند. رهام نیزه ای به ران او زد که او از اسب به زمین افتاد بعد به پشتش هم نیزه دیگری زد و او را روی زین انداخت و به سوی دوستانش برد.


– جنگ بیژن با رویین = آن دو با کمان به مبارزه پرداختند و سپس بیژن با گرز به سر رویین کوبید و او جان داد و بیژن سر از تنش جدا کرد و به سوی یاران رفت.


– نبرد هجیر با سپهرم = هجیر پسر گودرز و سپهرم از خویشان افراسیاب بود. آن ها با شمشیر به جان هم افتادند و هجیر به نزدیک سپهرم آمد و تیغ بر سر او زد و او از اسب به زمین افتاد و مرد پس هجیر او را بست و به سوی دوستان رفت.


– رزم گرگین با اندریمان = ابتدا با نیزه و سپس با کمان باهم جنگیدند. گرگین ناگهان تیری بر سرش زد که سرش را با خود دوخت و تیر دیگری به پهلویش نشست پس گرگین سر از تنش جدا کرد و به سوی یاران رفت.


– جنگ برته با کهرم = آن ها با تیغ هندی می جنگیدند. برته ناگهان تیغی بر سر کهرم زد که تا سینه او را شکافت پس او را بر پشت اسب بست و به سوی دوستان برگشت.


– نبرد زنگه شاوران با اخواست = هر دو با عمود به جنگ پرداختند. جنگ آن ها خیلی طول کشید و اسبان دیگر نای حرکت نداشتند و خورشید نیز پایین آمده بود پس قرار گذاشتند تا کمی استراحت کنند و دوباره جنگ را از سر بگیرند. بعد از استراحت دوباره شروع کردند و بالاخره زنگه نیزه ای بر کمرگاه اخواست زد و او از اسب به زمین افتاد پس او را بر پشت زین نهاد و به سوی یارانش رفت.


 

– رزم گودرز و پیران = نه ساعت از روز گذشته بود و دیگر از بزرگان ترک کسی باقی نمانده بود پس نوبت جنگ گودرز و پیران رسید و آن ها شروع به تیرباران هم کردند. بعد گودرز تیری به برگستوان پیران زد که دریده شد و پیران از اسب به زمین افتاد ولی دوباره برخاست اما می دانست که دیگر عمرش به سررسیده پس گریخت و به سوی کوه رفت.گودرز پریشان و غمگین گفت: ای پهلوان نامدار چرا فرار می کنی؟ تو پشت افراسیاب هستی اگر پشیمان شده ای بیا تا من تو را زنده نزد شاه ببرم. او حتماً تو را می بخشد اما پیران نپذیرفت و گفت: سرانجام همه مرگ است و من تن به این خفت نمی دهم.گودرز در کوه به دنبال پیران بود. پیران او را دید و تیری به دستش زد و او مجروح شد. گودرز نیز تیری به پیران زد که زرهش را پاره کرد و به جگرش خورد و مرد.


چنین است خود گردش روزگار


نگیرد همی پند آموزگار


گودرز به سوی لشکرش بازگشت و سپاهیان همگی از او استقبال کردند. او به رهام گفت تا برود و جسد پیران را با احترام بیاورد. پس ازآن همگی به سوی لشکرگاه رفتند و گستهم از آن ها استقبال کرد. ناگهان دیده بان خبر آورد که سپاه شاه درراه است و تا یک روز دیگر به ما می رسد. از آن سو ترکان از کشته شدن سران خود ناراحت و پریشان بودند و از طرفی خبر ورود شاه ایران با سپاهی گران به آن ها رسید. لهاک و فرشیدورد به سپاهیان گفتند سه راه داریم یا باید نزد ایرانیان بروید و امان بخواهید یا به توران برگردید و یا جنگ پیشه کنید. لشکریان پاسخ دادند که اکنون دیگر زنهار طلبیدن از خسرو ننگ و عار نیست چون ما توان جنگ با او را نداریم و اگر هم برگردیم ممکن است گودرز به دنبال ما بیاید و ما از دست او در امان نیستیم پس به نزد ایرانیان می رویم و امان می خواهیم. لهاک و فرشیدورد با ده تن از سرداران ترک به سوی توران راه افتادند اما درراه نگهبان ایرانی راه را بر آنان می بستند بنابراین ده سوار همراهشان کشته شدند و فقط لهاک و فرشیدورد ماندند. وقتی خبر به گودرز رسید رو به سپاهیان کرد و گفت: چه کسی می رود تا جلوی فرار آن ها را بگیرد؟ همه خسته بودند و کسی پاسخی نداد جز گستهم که گفت: تو به جنگ رفتی و مرا اینجا گذاشتی حالا نوبت من است که برای کسب افتخار بجنگم. بعد از رفتن گستهم بیژن باخبر شد و نزد گودرز رفت و گفت: نباید او را تنها می فرستادی. او از پس آن دو تن برنمی آید ممکن است او را به کشتن دهی. گودرز دوباره از سپاهیان پرسید چه کسی حاضر است به دنبال گستهم برود؟ اما کسی پاسخ نداد. بیژن گفت: جز من کسی نمی رود. اما گودرز گفت: تو خسته ای نرو و بیش از این پدرت را آزارنده اما بیژن زیر بار نرفت و گفت: من باید بروم و او را نجات دهم و اگر نگذاری بروم سرم را می برم. به ناچار گودرز قبول کرد و بیژن به راه افتاد وقتی خبر به گیو رسید شتابان به دنبال بیژن رفت و راه را بر او بست و گفت: چرا این قدر آزارم می دهی؟ کجا می روی؟ بس است.آیا از جنگ خسته نمی شوی؟ من غیر از تو فرزندی ندارم. چرا مرا غمگین می کنی؟ بیژن پاسخ داد: آیا جنگ لادن را به خاطر نداری که گستهم به خاطر من چه فداکاری ها کرد؟ من حتماً باید بروم. گیو گفت: اگر قصد رفتن داری من هم با تو می آیم. اما بیژن گفت: سزاوار نیست که سه ایرانی به دنبال دو ترک فراری بروند تو باید برگردی بالاخره گیو با اکراه پذیرفت.

[ منبع این خبر سایت آکاایرام-سرگرمی می باشد، برای مشاهده متن اصلی خبر می توانید روی این قسمت کلیک کنید ]

برای نمایش تمام اخبار مرتبط با عنوان «شاهنامه خوانی: داستان بیست و پنجم، دوازده رخ (قسمت سوم) -آکا» اینجا کلیک کنید. شفاف سازی:
خبر فوق در سایت آکاایرام-سرگرمی منتشر شده و صرفا در این سایت بازنشر شده است. چنانچه به خبر فوق اعتراض دارید برای حذف آن روی این قسمت کلیک کنید.

نکته: با توجه به جمع آوری خودکار مطالب از سطح وب در صورت مشاهده هرگونه تخلف و یا اخبار غیر مجاز و یا اعتراض به انتشار مطالب سایت ها با ایمیل khabargroup.info@gmail.com در تماس باشید

تبلیغات





جدیدترین اخبار منتشر شده

تبلیغات