تا حالا عبارت «کارتون درمانی» به گوش تان خورده؟! (قسمت اول) -آکا

سایت کودک ، نی نی آکاتربیت کودک آکاایران: تا حالا عبارت «کارتون درمانی» به گوش تان خورده؟! (قسمت اول) ,[categoriy]

تا حالا عبارت «کارتون درمانی» به گوش تان خورده؟

تا حالا عبارت «کارتون درمانی» به گوش تان خورده؟! (قسمت اول) -آکاتا حالا عبارت «کارتون درمانی» به گوش تان خورده؟! (قسمت اول) -آکا

آکاایران: تا حالا عبارت «کارتون درمانی» به گوش تان خورده؟! (قسمت اول)

تا حالا عبارت «کارتون درمانی» به گوش تان خورده؟! (قسمت اول)



به گزارش آکاایران:  شاید تا امروز کارتون ها و انیمیشن هایی که برای فرزندتان تهیه می کردید، فقط نقش «قوطی بگیر و بنشان» را داشتند که هروقت سر هر مساله ای با فرزندتان دچار مشکل می شدید یا زمانی که حوصله بازی و گوش دادن به حرف هایش را نداشتید با گذاشتن یک سی دی در دستگاه پخش، همه سر و صداها را می خواباندید و با فراغ بال و بدون مزاحمت یک کودک کنجکاو به کارهای خودتان مشغول می شدید.
اما هیچ می دانید که از همین کارتون ها می توانید برای تربیت فرزندتان استفاده کنید؟ تا به حال عبارت «کارتون درمانی» به گوش تان خورده؟! که اگر نخورده باشد هم تعجبی ندارد چون کارشناسان معتقدند کار چندانی در این زمینه در کشور ما انجام نشده است. اما خوب است بدانید در بسیاری از کشورهای دنیا، متخصصان دست به دامان شخصیت های کارتونی می شوند تا مسائل مختلف و مفاهیم متفاوت را به کودکان بیاموزند.
مثلا همین انیمیشن «پاندای کونگ فوکار» که تا امروز سه فیلم بلند و سریالی ۸۰ قسمتی از آن ساخته شده در انتقال مفاهیم بی شماری به کودکان موثر است. در این مطلب قصد داریم از دریچه چشم یک کارشناس به این انیمیشن نگاه کنیم و ببینیم تماشای این کارتون، چه پیامدهایی برای فرزندان ما در پی دارد. پس صحبت های قادری، مشاور خانواده را از دست ندهید و با ما همراه باشید. در پایان  این مطلب هم یک راهمای جمع و جور داریم برای انتخاب انیمیشن مناسب فرزندتان (یا خودتان!) براساس ویژگی های شخصیتی و نیازهای روان شناسی.

,[categoriy]

تا حالا عبارت «کارتون درمانی» به گوش تان خورده؟

انتخاب انیمیشن مناسب  برای فرزندان

 

قهرمان آنها، قهرمان ما هم هست؟!
در این کارتون سعی شده یک سری باورهای اجتماعی که از نظر فرهنگی، فردی یا جامعه شناسی مورد نیاز است به بچه ها داده شود که شاید بعضی از این باورها با جامعه ما همخوانی نداشته و به همین خاطر مورد انتقاد بسیاری قرار گرفته باشد. اما از طرفی هم نباید فراموش کنیم بچه ها زیاد کارتون می بینند، با قهرمان قصه های شان ارتباط برقرار می کنند و آنها را دوست دارند. کارتون ها می توانند یکی از بهترین وسایل آموزشی برای بچه ها باشند و ما باید غیر از مدرسه و کتاب و درس، انباری پر از وسایل کمک آموزشی داشته باشیم که کارتون یکی از آنهاست.
این موضوع در کشور ما کم رنگ است و به نظر من هنوز نتوانسته ایم باورهای مذهبی و اجتماعی مان را درست و حسابی به بچه ها نشان بدهیم.  در این انیمیشن، قهرمان داستان در ارتباط با فرهنگ و جامعه خودشان- چین باستان- انتخاب شده است. با توجه به اینکه بچه ها روحیه همذات پنداری دارند، وقتی شخصیت های قصه را با فرهنگ و تاریخ جامعه پیوند می زنیم، اثرگذاری اتفاقات آن داستان و شخصیت قهرمانش بر کودک بیشتر می شود و همین موضوع، هرچند برای ما خوشایند نباشد اما برای آن جامعه یک اتفاق مثبت است!
مثبت ها بیشتر از منفی ها
جدا از بحث مثبت و منفی بودن انیمیشنی مثل «پاندای کونگ فوکار» باید توجه کنیم که بچه ها به هر حال این کارتون ها را می بینند و توصیه اکید ما به والدین این است که حداقل یک بار، همراه فرزندشان، هر کارتونی را تماشا کنند. بچه ها یک کارتون را چندین و چندبار می بینند و ما به عنوان پدر و مادرشان، فقط وظیفه تهیه این کارتون ها را نداریم، باید سعی کنیم حداقل یک بار همراه آنها کارتون را تماشا کنیم تا نقاط مثبت را برایش پررنگ سازیم.
اتفاقا در همین انیمیشن می بینیم که در کنار «پو» هم شخصیت های جورواجوری حضور دارند اما پو در عین حال که سعی می کند «خودِ» خودش را حفظ کند (می بینیم که تا آخرین سری همان شوخ طبعی، مهربانی و سادگی را که در قسمت اول دیده ایم، همچنان دارد) تلاش می کند از آدم های دور و برش هم نقاط مثبت شان را بگیرد. مسلما این کارتون برای فرهنگ ما ساخته نشده، پس نباید انتظار داشته باشیم همه ارزش های ما را به فرزندمان منتقل کند اما برای مخاطبش که یک کودک است، نکات مثبت زیادی دارد. یادمان باشد فرزند ما با مخاطب اصلی این فیلم ها یک وجه اشتراک بزرگ دارد؛ اینکه هر دو کودک هستند!
تپل ورزشکار!
این کارتون نکته مثبت دیگری که برای بچه ها دارد این است که پو خوابش را هم نمی دیده که قهرمان شود اما وقتی این اتفاق بسیار مهم می افتد، او همچنان سادگی، مهربانی و شوخ طبعی اش را حفظ می کند و این نکته برای بچه ها بسیار آموزنده است.
«ناامید نباشید، شما هر ویژگی که داشته باشید، می توانید در همان، خاص باشید»  که این یکی دیگر از پیام های این انیمیشن است. باوجود اینکه پو، تپل و تنبل است اما قهرمان کونگ فو می شود! حتی با وجودی که استاد شیفو نسبت به یادگیری پو امیدوار نیست، او با کمک دوستانش موفق و قهرمان می شود.
در حقیقت والدین باید به این نکته توجه کنند که دنیا در حال حرکت به این سمت است که علاوه بر ارزیابی محور هوش، استعدادهای بچه ها را بشناسند؛ یعنی بیشتر از آنکه بر «هوش» تاکید داشته باشیم، باید بر استعداد تاکید کنیم. در این کارتون از میان استعدادهای هشت­گانه که شامل استعداد درون فردی (خودم را چطور می بینم)، استعداد بین فردی (در ارتباط با دیگران چطور هستم)، استعداد جنبشی، استعداد موسیقی، استعداد کلامی، استعداد ریاضی و. . . است به سه استعداد درون فردی، بین فردی (مصادیق هوش هیجانی) و جنبشی تاکید دارد که بچه ها با این سه استعداد بسیار درگیر هستند.
درواقع همین هوش هیجانی (EQ) است که مسوول ۷۰ تا ۹۰ درصد موفقیت افراد بزرگ و نامدار است؛ نه هوش (IQ)! هوش هیجانی یعنی استعدادی که من ایجاد می کنم و فقط فاکتور هوش در آن دخیل نیست.
شیفو:  نمونه یک والد سختگیر
این کارتون با اینکه جنبه طنز هم دارد و شخصیت هایش حیوانات هستند اما نمودی از دنیای واقعی است؛ استاد شیفو و بقیه اساتیدی که در فیلم هستند، نمادی از والدین هستند. یکی از اساسی ترین وظایف والدین در ارتباط با چیستی، چگونگی کشف و رشد استعداد بچه هاست که این موضوع، در این کارتون مسیر بسیار خوبی را طی می کند. اوایل فیلم والدین (اساتید) امیدی ندارند، بعد کارهایی برای کمک به او انجام می دهند.
استاد شیفو بسیار مقرراتی است و همیشه نسبت به پو ناامید؛ درست نمونه یک والد سختگیر است. مدام می گوید: «نمی تونه! نمی شه!»  او چارچوبی در ذهن خود دارد، بسیار خشک است و بسیار منظم؛ حتی تا آخر داستان نسبت به شوخی های پو بی توجه است! اما این خشکی باید بشکند! و همان طور که می بینیم، استاد شیفو به توصیه «اوگ وی» و با کمک دوستان پو، او را باور کرده و کمک می کند این استعداد در او هم شکوفا شود و او به یک قهرمان تبدیل شود. همان طور که شیفو به «اوگ وی» می گوید: « ولی یه هلو نمی تونه تایلانگ رو شکست بده»، اوگ وی می گوید: «شاید بتونه؛ اگه هدایتش کنی، تغذیه اش کنی و باورش داشته باشی؛ تو فقط به باور نیاز داری. بهم قول بده شیفو، قول بده باور کنی.»

,[categoriy]

تا حالا عبارت «کارتون درمانی» به گوش تان خورده؟

استاد شیفو و بقیه اساتیدی که در فیلم هستند، نمادی از والدین هستند

 

باور منفی، ممنوع!
عوامل انگیزشی که برای کشف یک استعداد، رشد و یک پیشرفت وجود دارد و عوامل انگیزشی که برای امیددهی و باورهای مثبت نیاز است، در این کارتون بسیار زیاد است. عوامل بازدارنده ای که مانع از رشد فرد و جامعه می شود، باورهای منفی اند که در این انیمیشن می بینیم شدیدا با باورهای منفی می جنگند؛ می بینیم که هر کدام از شخصیت ها که باوری منفی را بیان می کند، با یک باور مثبت قوی تر جلویش بسته می شود. یادمان باشد بچه ها همه این حرف ها را درونی می کنند که هرقدر به خودشان اعتماد داشته باشند، موفق ترند.
در قسمت اول می بینیم که خود پو اصلا باور ندارد که بتواند کونگ فو یاد بگیرد و موفق شود؛ این همان اتفاقی است که در بچه های ما می افتد؛ نحوه ارتباط کودک با استعداد خودش، این طور نیست که ما بگوییم «بیا و در فلان زمینه، برتر باش!» کودک در ابتدا خودش را نمی شناسد، مقاومت می کند درست مثل پو! بعد کم کم یاد می گیرد که در این مسیر با استعدادهای خودش ارتباط برقرار کند. والدین بسیار مهم هستند و تاثیر بسیار زیادی بر کودکان دارند.
تحت تاثیر باورهایی که من در او ایجاد می کنم، استعداد او شکوفا می شود و در مسیر درست قرار می گیرد. درست است که من به عنوان یک والد آدم کاملی نیستم و قرار نیست فرزندم هم در آینده انسان کاملی شود، اما در مجموع انسان موفقی خواهد شد پس به او امید می دهم، باور می دهم، نظم می دهم و در مواقع لزوم سختگیری هم می کنم اما با او دوست هستم، مثل استاد شیفو!
یک لک لک همیشه کنار فرزندش نمی ماند، زمانی می رسد که او را رها می کند تا ببیند فرزندش در کنار دیگران چه می کند؛ ما هم نمی توانیم همیشه کنار فرزندمان باشیم، زمانی باید او را به پزشک، معلم، روانشناس و. . . بسپاریم. نمی توانیم همه کارها را خودمان برایش انجام دهیم وگرنه فرزندمان در خوشبینانه ترین حالت، همان «آشپز پرخور» باقی می ماند!
هدف داشته باشید
در هر سه سری از فیلم های «پاندای کونگ فوکار» و همین طور در تمام قسمت های سریالی که بعدا از این فیلم ساخته شد و مسیر موفقیت «پو» و تبدیل شدنش به «جنگجوی اژدها» را به تصویر می کشد، می بینیم که پو هدفی را دنبال می کند! همیشه یک هدف دارد و این خیلی مهم است؛ چون یکی از مشکلاتی که والدین امروز با فرزندان شان دارند، همین بی هدفی است!
اگر از یک بچه هشت ساله ۲۰ سال پیش می پرسیدیم «در آینده می خواهی چه کاره شوی؟» راحت تر جواب می داد تا یک بچه هشت ساله امروز! حتی شاید همان کلیشه ای «دکتر و مهندس و خلبان و. . . » را می گفت اما بچه های امروزی معمولا نمی دانند؛ نه اینکه به این سوال فکر کرده باشند و جوابی پیدا نکرده باشند، بلکه اصلا به این موضوع فکر نکرده اند!
بچه های امروزی آنقدر بی نیاز بزرگ می شوند و آنقدر امکانات دارند  یا ما والدین در تامین خواسته های شان افراط می کنیم و به یک «حمایتگر افراطی» بدل می شویم که گاهی وقت ها اصلا نمی گذاریم انگیزه، خلاقیت و کنجکاوی برای بچه ایجاد شود که برای خودش هدفی تعریف کند. اینکه پو همیشه هدفی را دنبال می کند، برای فرزند من مفید است و او هم دوست دارد کنار قهرمان داستانش، هدفی داشته باشد و حتما همین تاثیر را در زندگی خودش هم دارد.
پو خودش را پذیرفته است
این فیلم، محیط پو را واقع بینانه نشان می دهد و اینجاست که استعداد بین فردی مهم می شود؛ در عین اینکه پو با استعداد درون فردی اش خوب کنار آمده و وقتی به او می گویند: تو توپولی! خپلی! قلنبه ای! همه را به شوخی می گیرد و بدش نمی آید؛ یعنی خودش را پذیرفته که «من مجموعه ای از نقاط ضعف و نقاط قوت را دارم و می خواهم رشد کنم.» چون پذیرش خوبی نسبت به خودش دارد، در مورد دیگران هم پذیرش بی قید و شرط دارد و در هوش و استعداد بین فردی، قدرت پذیرش از مدیریت، سازگاری و یادگیری از اجتماع او افزایش می یابد.
به عنوان مثال«میمون» شخصیت پرجنب و جوش و بازیگوشی دارد یا «ببری» زیاد اهل رابطه عاطفی نیست اما در مواقع لازم به دوستان شان کمک می کنند؛ پس هم نقاط مثبت دارند و هم منفی. بقیه دوستان پو هم همین طور هستند و در مجموع، با وجود نقاط ضعف و قوت هر کدام، رابطه بین فردی خوبی با هم دارند و «پو» با تک تک آنها به نوعی دوست است و در توانایی بین فردی، پذیرش بی قید و شرط دارد، نکات منفی را پررنگ نمی کند؛ یا گذشت می کند یا نادیده می گیرد.
بچه ها هم در محیط مهدکودک و مدرسه همین وضعیت را دارند و بچه های مختلفی در اطراف شان هستند؛ یکی لوس است، یکی شوخ، یکی بازیگوش و یکی بی ادب! هر فردی روابط خود را مدیریت می کند. پس این به فرزند من و میزان آسیب پذیری اش بستگی دارد که چه چیزی از اطرافیانش بگیرد؛ چون اوست که روابطش با دیگران را مدیریت می کند. پس من به عنوان بزرگ تر نباید محیط کودک را ایزوله کنم که مبادا از دیگران حرف ها و کارهای بد یاد بگیرد! هویت و حضور اجتماعی بسیار مهم است.
پس نباید کودک را محدود به رابطه با آدم های خاص و محیط های خاص کنیم. نباید با تمرکز بر نقاط منفی بچه های دیگر، فرزندمان را از حضور در کنار دوستانش محروم کنیم. نگوییم: «فلانی مدام دستش در دهانش است! بازیگوش است و. . . . با او نگرد!» بگوییم: «فلانی درست است که همیشه دستش در دهانش است، بازیگوش است و. . . اما فلان خوبی را هم دارد، این کار را از او یاد بگیر!»
درست مثل پو که یادگیری منفی از دوستانش ندارد و رابطه خوبی با دوستانش دارد. نمی توان بچه را در یک اتاق شیشه ای گذاشت که مبادا چیزی او را تهدید کند. طبیعت و واقعیت این است که آدم های مختلفی دور همه ما وجود دارند و این ما هستیم که باید نوع رابطه مان با دیگران و چیزهایی را که از ایشان یاد می گیریم انتخاب کنیم.
قهرمان ها هم خانواده می خواهند!
در سری سوم، وقتی می بینیم که پو به دنبال خانواده اش می گردد و پدرش «لی» را پیدا می کند و. . . متوجه می شویم که پو (یا فرزند ما) به عنوان یک فرد اجتماعی که قرار است به دنیا کمک کند، قهرمان می شود، مورد تحسین قرار می گیرد و بسیار هم بزرگ می شود و. . . ولی در نهایت باز تعلق به خانواده را حس می کند؛ یعنی هر کدام از ما به صرف پیدا کردن جایگاه های اجتماعی مان، جامعه اولیه مان  را که همان خانواده است گم نمی کنیم!
پس کودک من متوجه می شود حتی وقتی در جامعه پذیرفته شده و به اصطلاح «اسم و رسمی» دارد، باز والدین و اصالت خانواده بسیار مهم است و به خانواده ها هم این پیام را می دهد که «بچه ها اگر قهرمان هم شوند، باز به حضور شما و ارتباط با شما نیاز دارند.»   

 

,[categoriy]

تا حالا عبارت «کارتون درمانی» به گوش تان خورده؟

در کارتون پو، محیط پو را واقع بینانه نشان می دهد و اینجاست که استعداد بین فردی مهم می شود


تیزهوشی لازمه موفقیت نیست!
والدین نباید تک بعدی باشند؛ لازم نیست فرزند ما تیزهوش باشد تا ما او را به کلاس ریاضی ببریم! اول باید آموزش آغاز شود و کودک در مسیر شکوفایی استعداد قرار گیرد تا بعد میزان توانمندی اش مشخص شود. برای پرورش استعداد، نباید بچه ها را قبل از آموزش، قضاوت کرد. اگر این طور بود، «پو» نهایتا مثل پدرش آشپز می شد چون هم زیاد غذا می خورد و هم شغل پدرش است! اما می بینیم که با وجود وزن زیادش، قهرمان کونگ فو می شود و باورهای والدینش را می شکند!
همین استعداد درون فردی است که پو را درگیر می کند و او که ابتدا اصلا باور ندارد بتواند قهرمان شود، کم کم در طول مسیر، خودش را می شناسد. همین طور در مورد استعداد بین فردی و مفاهیم ارزشی جاری بین افراد (صداقت، دوستی، کمک به دیگران و. . . ) مدام در آن تکرار و تمرین می شود.  در این کارتون همین طور بر استعداد جنبشی- حرکتی بسیار تاکید می شود. در این روزگار که بچه ها روزبه روز چاق تر و بی تحرک تر و ورزش گریزتر می شوند، قرار دادن بچه تنبل و پرخوری مثل پو در قالب قهرمان کونگ فو، انگیزه ای برای تحرک بچه هاست.
باور کنیم خاص هستیم!
از این بحث که بگذریم، «پاندای کونگ فوکار» پر است از نکته های خوب برای بچه ها و البته بزرگ ترها! شخصیت اصلی داستان، «پو»، بچه ای ساده، مهربان، شوخ طبع، پرخور و تنبل است؛ یعنی مجموعه ای از صفات منفی و مثبت را با هم دارد و این موضوع در مورد بیشتر شخصیت های این انیمیشن، از آقای پینگ که پدرخوانده پو است تا حتی «استاد شیفو» که نقش والدی در این داستان دارد، صدق می کند و این پیام را به بچه ها می دهد که برای قهرمان بودن و موفق شدن نیازی نیست کامل باشید؛ حتی نیازی نیست چیزی باشید! پو در ابتدای کارتون یک شخصیت خیلی خیلی عادی است و باورش برای هرکس بسیار سخت است که- به قول شخصیت های کارتون- بتوان «یک دنبه را قهرمان کرد»!
پس برای مفید بودن، رشد کردن و قهرمان بودن نیازی به «ویژگی های خاص» نداریم اما نیاز به «آموزش خاص» داریم! درست مثل جمله معروفی که آقای پینگ در مورد ترکیب سری سوپ هایش به پو می گوید: «نیازی به ترکیب سری نیست! برای خاص کردن چیزی، فقط باید باور کنی که اون چیز خاصه!» همین پیام برای والدین هم بسیار مهم است؛ اینکه لازم نیست فرزند ما موجود خاصی باشد یا استعداد خاصی داشته باشد، کافی است من او را باور داشته باشم و این باور را به او منتقل کنم و در نهایت استعدادش را کشف کرده و او را درست آموزش دهم.
یادمان باشد یک جمله و حتی یک کلمه، می تواند تمام باور و دنیای یک فرد را زیرورو کند؛ پس حواس مان باشد که چه حرفی به فرزندمان می گوییم! برای بهتر بودن، موفق و شاد بودن مدام منتظریم که یک اتفاق خاص برای مان بیفتد یا کار خاصی برای کودک انجام دهیم، یک کلاس ویژه یا یک استاد خاص اما این یعنی شرطی سازی موفقیت! اما باورهای درون است که تعیین کننده مسیر و موفقیت هستند.
هر چه باور دارید، همان می شود...
این انیمیشن، هم در روایت خود داستان و هم در دیالوگ ها، تاکید زیادی بر باورها دارد؛ اولا اینکه چه باوری نسبت به دشمن مان، خودمان و ایرادهای خودمان داریم! اگر دشمن را زیادی بزرگ ببینیم، حاضر نمی شویم حتی با او مبارزه کنیم! اگر نقطه های ضعف خودمان را خیلی بزرگ بدانیم، باز برای تغییرشان حرکتی نمی کنیم.
اما اگر باور کنیم که خودمان قهرمانیم یا به دیگری به عنوان قهرمان باور داشته باشیم، موفق خواهیم شد. درست مثل جایی که شیفو به اوگ وی می گوید: «یک خبر بد دارم؛ تایلانگ از زندان فرارکرده!» و اوگ وی جواب می دهد: «بله، این خبر بده! اما به شرطی که قهرمان مون رو باور نداشته باشیم!» پس اینکه من چه باوری نسبت به خودم داشته باشم، باعث پیشرفت، درجا زدن یا عقبگرد ما می شود و تاکید بر این موضوع که «ما چه باوری به فرزندان مان می دهیم» برای والدین نکته بسیار مهمی است.
ضمن اینکه این سوال مطرح می شود که «سنین کودکی چرا سنین مهمی در تربیت و آموزش است؟» چون بیشترین باورهای هسته ای کودک در دوران کودکی شکل می گیرد؛ اینکه باور داشته باشم جامعه به من کمک می کند، باور داشته باشم که باید برای جامعه ام مفید باشم، باور داشته باشم که حتما می توانم اتفاق مثبتی ایجاد کنم، می توانم تغییر کنم، باور کنم که ایرادهای زیادی ندارم و نقاط مثبت هم دارم و خیلی باورهای دیگر.
با توجه به تربیت والدین، جامعه، مدرسه و محیط، ما باور می کنیم که مسوولیتی نسبت به محیط مان داریم، درست مثل پو که اگر این طور نبود و به حال خودش رها می شد، در خوشبینانه ترین حالت شاید فقط آشپزی پرخور می شد! اما اثرگذاری محیط و دادن باورهاست که به او کمک کرده و به یک قهرمان تبدیلش می کند.

 

تا حالا عبارت «کارتون درمانی» به گوش تان خورده؟! (قسمت دوم)

 

تا حالا عبارت «کارتون درمانی» به گوش تان خورده؟! (قسمت دوم)

 


[ منبع این خبر سایت آکاایران-کودک می باشد، برای مشاهده متن اصلی خبر می توانید روی این قسمت کلیک کنید ]

برای نمایش تمام اخبار مرتبط با عنوان «تا حالا عبارت «کارتون درمانی» به گوش تان خورده؟! (قسمت اول) -آکا» اینجا کلیک کنید. شفاف سازی:
خبر فوق در سایت آکاایران-کودک منتشر شده و صرفا در این سایت بازنشر شده است. چنانچه به خبر فوق اعتراض دارید برای حذف آن روی این قسمت کلیک کنید.

نکته: با توجه به جمع آوری خودکار مطالب از سطح وب در صورت مشاهده هرگونه تخلف و یا اخبار غیر مجاز و یا اعتراض به انتشار مطالب سایت ها با ایمیل khabargroup.info@gmail.com در تماس باشید

تبلیغات





جدیدترین اخبار منتشر شده

تبلیغات