همنشینی با قرآن تاریکی دلها را می زداید -آکا

سایت دینی ، دین و اندیشه آکاقرآن و اندیشه قرآنی آکاایران   ,[categoriy]

همنشینی با قرآن تاریکی دلها را می زداید

همنشینی با قرآن تاریکی دلها را می زداید -آکا همنشینی با قرآن تاریکی دلها را می زداید -آکا

آکاایران: همنشینی با قرآن تاریکی دلها را می زداید

آیت الله قرهی گفت: هر کس با قرآن، همنشین شد، هدایتش زیاد می شود و تاریکی و کوردلی از او گرفته می شود. فقط یک گروه هستند که هدایت نمی شوند و آن ها هم منافقین هستند.

به گزارش  آکا ایران به نقل از خبرگزاری مهر، تفسیر آیه ۳۷ سوره بقره  توسط آیت اللّه قرهی برای علاقه مندان در پی می آید.

زیادت و نقصان حاصل از همنشینی با قرآن

قال مولانا علی بن أبی طالب(ع) : «مَاجَالَسَ هَذَا اَلْقُرْآنَ أَحَدٌإِلاَّ قَامَ عَنْهُ بِزِیَادَةٍ أَوْ نُقْصَانٍ» [۱] . حضرت فرمودند: هیچ کسی با قرآن، همنشین نشد، مگر این که وقتی از کنار قرآن، بلند شد، یا برای او فزونی داشته و یا همراه کاستی برای اوبوده است. یعنی چه؟

در ادامه حضرت توضیح داده و می فرمایند: «زِیَادَةٍ فِی هُدًى أَوْ نُقْصَانٍ مِنْ عَمًى»، هدایتش، زیاد می شود یا ازکوردلی او کاسته می شود.

لذا هر کس با قرآن، همنشین شد، هدایتش زیاد می شود و تاریکی و کوردلی از او گرفته می شود. فقط یک گروه هستند که هدایت نمی شوند و آن ها هم منافقین هستند. پس اگر انسان، منافق نباشد، دراثر همنشینی با قرآن، یا زیادت در اوست و یا نقصان؛ زیادت در هدایت و نقصان درکوردلی.

اگر بخواهیم مصداقی بیان کنیم، جورج جرداق مسیحی است. از او فیلمی تهیه کردند که راجع به حالات ومطالب او در مورد قرآن و نهج البلاغه است، او می گوید: وقتی هر چه با قرآن ناطق، امیرالمؤمنین و نهج البلاغه ایشان، همنشین شدم، بر هدایت من افزوده شد. بعد باقرآن مأنوس شدم و باز هم اضافه شد. با این که او، مسیحی است، امّا چون منافق نیست و با دید باز همنشین قرآن و نهج البلاغه می شود، به او عنایت می شود.

*******

«فَتَلَقَّى آدَمُ مِن رَّبِّهِ کَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَیْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ» [۲]

نزدیکی به گناه همانا و مبتلا شدن به آن همانا

بیان کردیم: پروردگار عالم به أبانا آدم و أمّنا حوّا(ع) خطاب کرد: «یَا آدَمُ اسْکُنْ أَنتَ وَزَوْجُکَ الْجَنَّةَ وَکُلاَ مِنْهَا رَغَدًا حَیْثُ شِئْتُمَا وَلاَ تَقْرَبَا هَذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَکُونَا مِنَ الْظَّالِمِینَ»، در بهشت سکنی بجویید و هر چه هم دلتان می خواهد بخورید، منتها یک درخت را منع می کنم تا ببینم شما در امتحان چگونه خواهید بود. لذا به آن درخت نزدیک نشوید که از ظالمان می شوید.

نکاتی را در تفسیر این آیه شریفه بیان کردیم و از آن جایی که مدّتی بود جلسه تفسیر برگزار نشده است، برای قریب به ذهن شدن شما، به صورت خلاصه نکاتی از آن ها را بیان خواهم کرد:

معلوم می شود که اگر انسان به چیزی که منع شده، نزدیک شود؛ ناخودآگاه ورود پیدا می کند. لذا نفرمود: «وَ لا تأکلا» نخورید. بلکه فرمود: «وَلاَ تَقْرَبَا»، نزدیک نشوید.

لذا گناه هم همین است، چقدر در روایات داریم که باید از گناه دوری کرد. در بحث اخلاقمان هم که راجع به خطورات نفسانی و شیطانی است، بیان کردیم که ما باید فکرمان را کنترل کنیم، چون ای بسا فکر کردن زیاد در مورد گناه، نعوذبالله انسان را به آن گناه وارد می کند. لذااگر نزدیک شویم، یک باره می بینیم که داریم آن گناه را انجام می دهیم.

پس فرمود: «وَلاَ تَقْرَبَا»، شما دو تا نزدیک نشوید، مواظب باشید. چرا؟ چون به خودتان ظلم می کنید، «فَتَکُونَا مِنَ الْظَّالِمِینَ». گرفتار می شوید.

گاهی انسان فقط با یک گناه سقوط می کند!

حالا در ادامه «فاء» را برسر «أزلّ» می آورد؛ یعنی پس به تحقیق، شیطان آن ها را گمراه کرد، «فَأَزَلَّهُمَا الشَّیْطَانُ عَنْهَا فَأَخْرَجَهُمَا مِمَّا کَانَافِیهِ». لذا همان قضیّه عامل خروج آن ها از بهشت شد.

پس ای بسا یک خطا و یا یک گناه، باعث شود که انسان، سقوط کند. لذا گناه را کم نگیریم و نگوییم حالا یک گناه و یک خطاست (البته در این جا در مورد حضرت آدم، عنوان گناه نبوده است، امّا این مطلب را به عنوان یک نکته بیان می کنم). همان یک خطا و گناه، انسان را بیچاره می کند، مگر خدا رحم کند.

همیشه هم انسان باید به خدا پناه ببرد. گاهی خود عبادت، انسان را زمین گیر می کند، یعنی چه؟ یعنی فکر می کند کسی شده و خطا می کند و گرفتار می شود. لذا غرور و تکبّر، گناه است. اگر مغرورشوی، گناه کردی و آن وقت سقوط می کنی. پس ای بسا یک خطا انسان را بیچاره کند و اورا گرفتار کند و از همه مطالب بیاندازد.

یک نزدیکی به میوه ممنوعه، سبب شد که آن ها از جنّت خروج پیدا کنند. یعنی این عصیان، آن ها را از آن مقام بیرون کرد. گاهی هم ما یک گناه می کنیم و از مقام انسانیّت بیرون می شویم. اوّلش از یک گناه شروع می شود، بعد دیگر انسان سقوط می کند و مدام در سرازیری گناه گرفتار می شود. لذا یک گناه را نباید شوخی گرفت و گفت: حالا یک خطاست، حالا توبه می کنم و ... این ها وساوسی است که شیطان لعین و رجیم به انسان می گوید.

شیطان می داند توبه هست ومن و شما هم می دانیم توبه هست و بر حقّ است. امّا گاهی انسان را با خوبی ها فریب می دهند. همان طور که شیطان به أبانا آدم و امّنا حوّا گفت: این درخت، شما راجاودان می کند و همیشه در این بهشت نگاهتان می دارد. یک بار امتحان کن.

همیشه به ما هم فریب این یک بار را می دهند، یک بار گناه کنیم، ببینیم چه می شود. این ها که گرفتار اعتیاد می شوند، گاهی با یک بار شروع شده است. امّا یک موقعی چشم باز می کند و می گوید: پس آن یک بار کجاست!؟ و این چنین گرفتار می شود. خیلی باید مراقب بود.

هبوط تمام انسان ها به واسطه هبوط أبانا آدم وأمّنا حوّا

بعد فرمود: «وَقُلْنَا اهْبِطُواْ». یعنی همان قضیّه عامل هبوط شد. همان طور هم که بیان کردیم: خطاب های قبلی به دو نفر بود، امّا در این جا صیغه جمع می آورد؛ یعنی با آمدن أبانا آدم و أمّنا حوّا همه ی ما هم هبوط کردیم.

پروردگار عالم هشدار هم به ما داد، ولی ما باورمان نشد، فرمود: «بَعْضُکُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ». من یک سؤال از شما می کنم: آیا در تمام دشمنی هایی که در دنیا هست، گرگ ها و حیوانات می آیند و با آدم ها می جنگند!؟ خیر، آدم ها دارند با هم می جنگند. جنّیان هم با ما نمی جنگند، ما هستیم که ما با یکدیگر دشمنی داریم. عالم را ببینید، پر از خونریزی و کثافت ها و جنگ هاست. خدا هشدار داد.

لذا در هبوط أبانا آدم وأمّنا حوّا که باعث هبوط ما هم شد، هشدار داد: مراقب باشید، «بَعْضُکُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ». معلوم است که بشر جدّی نگرفت، همان طور که أبانا آدم و أمّنا حوّا هم آن اخطار ذوالجلال والاکرام را جدّی نگرفتند که اگر به این نزدیک شوید، به خودتان ظلم کردید. ظلمش هم این است که دیگر هبوط پیدا کردید.

«وَلَکُمْ فِی الأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَمَتَاعٌ إِلَى حِینٍ»، این که ارض چیست و... را بیان کردیم. آیا اصلاً از روز نخست بنا بود که به این جا بیاییم یا خیر؟ آیا این امتحان الهی بود!؟ اگر امتحان بود، پس آدم و حوّا گناهی نداشتند، پس چرا پروردگار عالم فرمود که از ظالمان خواهی بود و ... در جلسات متعدّد راجع به این مطالب صحبت کردیم.

القای پروردگار به حضرت آدم که کدام کلمات به درد توبه می خورد

بعد فرمود: «فَتَلَقَّى آدَمُ مِن رَّبِّهِ کَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَیْهِ إِنَّهُ هُوَالتَّوَّابُ الرَّحِیمُ». گفتیم فرق تلقین چیست؟

ذوالجلال و الاکرام فرمود: «وَعَلَّمَ آدَمَ الأَسْمَاء کُلَّهَا» و بعد فرمود: «ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلاَئِکَةِ فَقَالَ أَنبِئُونِی بِأَسْمَاء هَؤُلاء إِن کُنتُمْ صَادِقِینَ».یعنی این طور نبود که توقّف کند و بفرماید: «وَعَلَّمَ آدَمَ الأَسْمَاء ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلاَئِکَةِ».

حالا این «فَتَلَقَّى» چیست؟ پروردگار عالم، تمام علم را تعلیم داد، منتهای امر، این که کدام، کجا به درد می خورد، مهم است. یک موقع تعلیم است، یک موقع تبیین و تشریح است. یک موقع انسان یک علمی را پیدا می کند، امّا نمی داند که کاربرد این علم چیست و در کجاست. علم بما هو علم آن موقعی به درد می خورد که انسان کاربرد آن علم را هم بداند.

این «فَتَلَقَّى آدَمُ مِن رَّبِّهِ کَلِمَاتٍ»، هم یعنی همین. یعنی این ها را می دانست، خدا به او تعلیم کرده بود، حالا به او القا کرد که از آن مطالبی که به تو یاد دادم، این ها به درد توبه می خورد.

لذا حداقل نوشته اند: حضرت آدم چهل سال گریه کرد، برخی هم بیشتر نوشته اند. أبانا آدم و أمّنا حوّا دور از هم گریه می کردند. پروردگار عالم به پدرمان عالم تعلیم کرد: از آن مطالبی که به تویاد دادم، این چند تا اسم به درد توبه می خورد. «فَتَابَعَلَیْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ».

چگونگی القا کردن به حضرت آدم از جانب خدا

همان طور که بیان شد:پروردگار عالم در مورد خلقت أبانا آدم، «نفخت فیه من روحی» بیان فرمود، از طرفی هم حتماً او به جایی رسیده که «وَإِذْ قُلْنَا لِلْمَلاَئِکَةِ اسْجُدُواْ لآدَمَ» فرمود، حالا این القا، اوّلاً از چه ناحیه ای است؟ ثانیاً این کلمات چه چیزهایی بوده است؟

طبق روایات بیان کردیم که کلمات، اسماء پنج تن آل عبا بوده است و این را اهل جماعت هم بیان می کنند.

پس پروردگار عالم به گونه ای به او تفهیم کرده است، حالا این عنوان القا از چه ناحیه ای بوده است؟

۱-آیا القا از طریق جبرائیل بوده است؟ یعنی جبرائیل آمده بیان کرده که این اسامی را بگو تا توبه  تو پذیرفته شود؟

۲-آیا این القا به صورت الهامات بوده است؟

۳-آیا این القا از ناحیه ی خود ذوالجلال و الاکرام بوده است؟ چون فرمود: «فَتَلَقَّى آدَمُ مِن رَّبِّهِ»، «مِن» حالت حصر جزء هم دارد، آیا طبق این می توانیم بگوییم که تلقی فقط از ناحیه خداوند بوده است و اصلاً نیاز نبوده که الهام یا القا توسط جبرائیل بوده باشد.

برخی بیان کردند که دومورد اوّل هم «مِن رَّبِّهِ» است، چون وقتی از ناحیه ی جبرائیل باشد، باز هم خدا به او فرمان داده است. اگر خدا به جبرائیل اذن ندهد که برو بگو، آیا جبرائیل می تواند!؟ پس «مِن رَّبِّهِ» است. اگر هم الهام شود، الهامات هم از ناحیه خداوند است.

این که بیان می کنیم گاهی برخی از اشعار به شعرا الهام شده است، همین است. نمونه اش را بیان کردیم، گفتیم: این که شهریار با عظمت شعر علی ای همای رحمت را گفته، به او از ناحیه خداوند الهام شده است. چون وقتی شعر را می گوید، درست همان ساعتی که دارد این اشعار را می گوید، آیت الله العظمی مرعشی نجفی، استاد عظیم الشّأنمان در عالم رؤیا می بیند که وجودمقدّس مولی الموالی است و شعرا آمدند و ...، بعد خطاب می کنند: شهریار ما کجاست؟ شهریار بالاتر از همه می ایستد و این شعر را می خواند. یک باره از خواب بیدار می شود و از آقازاده شان آسیّد محمود سؤال می کند: ما شاعری به نام شهریار داریم؟ می پرسند و می گویند: بله، یک مدّتی تهران بوده و حالا به تبریز رفته است. می فرماید: شما پیش ایشان بروید و بگویید: اگر زحمت نیست، پیش ما بیایند و یا این که ما به دیدنشان برویم. پرسان پرسان به سراغ او می روند و می گویند: آقا شما را دعوت کردند. او تعجّب می کند و به محضر ایشان می رود. آقا می فرماید: شما چنین شعری راجع به امیرالمؤمنین گفتی که علی ای همای رحمت، تو چه آیتی خدا را ...؟ شهریارتعجّب می کند می گوید: بله، ولی من این شعر را چاپ نکردم و کسی خبر ندارد. شما ازکجا خبر دارید؟ آقا می فرماید: من در فلان شب چنین خوابی دیدم. شهریار هم می گوید:من در آن شب تازه این شعر به ذهنم آمده بود و داشتم می نوشتم و برای کسی نخواندم.

لذ ا به چنین مواردی، الهام می گویند. پس الهام هم یک نوع «مِن رَّبِّهِ» است. لذا برخی فرمودند: هر سه مورد «مِن رَّبِّهِ» است و این طور نیست که منظور فقط به صورت مستقیم از جانب خدا بوده باشد. علی ای حال هر کدام از این سه حالت را که بیان کردند، بپذیریم، باز «مِن رَّبِّهِ» است. کسی هم نمی تواند به صورت قاطع بگوید که آیا از طریق ملک بوده یا الهام بوده و یا خود پروردگار عالم مستقیم القا کرده است. یعنی روایات شریفه هم خیلی این مطلب را باز نکردند.

حالا خود القا در درون کسی، حالات مختلفی دارد. شنیدید که می گویند: گاهی دو نفر خیلی از حرف های خود رابا چشم و دیدن یکدیگر به هم می زنند. می گویند: خود این، یکی از حالات القاست. گاهی بین عرفای عظیم الشّأن همین حالات به وجود آمده است. ساعتی نشستند، دیگران دیدند چیزی نمی گویند و فقط یکدیگر را نگاه می کنند. امّا می گویند: دنیایی ازمطالب رد و بدل شده است. خوب بعضی از این مطالب را ما تا به آن جا نرسیم، متوجّه نمی شویم.

در مثال مناقشه نیست، اولیاءخدا فرمودند: عیبی ندارد، انسان مجبور است این مثال های دنیوی را هم بزند، چون ما با این محسوسات و ملموسات دنیا سر و کار داریم. در عشق های مجازی هم همین طور است. گاهی با یک نگاه هایی خیلی از مطالب رد و بدل می شود. پس از این طریق هم می شود.

بیان می کنند القا از لقا آمده و این، عنوان لطف از جانب خداست. پس این لطفی بوده که خدا به أبانا آدم کرد ومنتها توبه اش را هم به واسطه این لطفی که کرد، پذیرفت.

شروع توبه از طرف خداوند است، نه انسان!

نگته دیگری هم در این جاهست که خیلی جالب است. می گویند: خود توبه کردن - که همه کس هم موفّق به آن نمی شوند- لطف ذوالجلال و الاکرام به انسان و عشقی از جانب خدا به بندگانش است که اجازه داده توبه کنند.

یعنی اگر حبّی نبود، توبه صورت نمی گرفت. پس این طور نیست که توبه از ناحیه انسان شروع شود. توبه از ناحیه خدا شروع می شود. حرف خیلی عجیبی است، بر روی آن تأمّل و تدبّر کنید.

خود توبه از ناحیه انسان نیست، عشق و محبّت خدا به انسان است و از اوّل از آن طرف شروع می شود. کاری می کند که او استغفار کند.

و إلّا اگر لذّت ظاهری گناه زیر دهان کسی برود، تا از ناحیه خدا توبه به وجود نیاید، او هنوز در همان گناه به سر می برد. برای همین در آخر این آیه ی شریفه می فرماید: «إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ». یعنی شما بدانید خداست که توّاب است و توبه از ناحیه ایشان شروع می شود، نه انسان.

این هم لطف پروردگار عالم به انسان است و انسان چقدر در غفلت است. خدا این قدر بندگانش را دوست دارد و محبّت و بزرگواری می کند، چون رحیم است. بیان کردم: همه خلقت در بستر رحمت خداست. لذا بارها گفتیم: همه سور قرآن با بسم الله الرّحمن الرّحیم شروع می شود، جز سوره برائت، نه توبه، چون اگر توبه بود، توبه یعنی پذیرش و خدا باز با بسم الله الرّحمن الرّحیم شروع می کرد. لذا گفتیم: این که می گویند سوره توبه غلط است و اصلش همان برائت است. گفتیم: پروردگار عالم می گوید هر کس با نام من شروع کرد، بداند من ارحم الراحمین هستم. آن قادر متعال که همه چیز در پس قدرت اوست، در بستر رحمت، همه چیزرا خلق کرده است.

لذا بیان کردیم: در سوره برائت هم نمی گوییم: بسم الله القاصم الجبارین. یا برخی از سور را بگوییم به این مناسبت که آیات زیادی از این سور راجع به علم و حکت خداست، در ابتدای آن بگوییم:بسم الله العلیم الحکیم. اگر این طور باشد، مثلاً تنوعی هم ایجاد می شد. یا اگرعظمت قرآن در این سوره زیاد است، بگوییم: بسم الله العلی العظیم. این طور نیست وخدا اهل این بچّه بازی هایی که ما درمی آوریم و از تنوع و ... می گوییم، نیست، خدامی گوید: هر موقع به نام شروع کردی، بگو: رحمن رحیم.

حالا در این جا هم می گوید: «إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ»، پس توبه از ناحیه خداست.

معرّفی راه توبه از طریق خداوند توبه پذیر

این تلقّای کلمات هم بازیک نوع عشق و لطف از ناحیه خداست که باعث شود به واسطه آن کلمات توبه کند. منتها پروردگار عالمی که خودش شروع می کند و توبه از ناحیه اوست، می گوید: به آن صورتی هم که من دلم می خواهد باید توبه صورت بگیرد. یعنی با آن کلماتی که خودم به تو یادمی دهم، توبه کن. چون بشر بلد نیست چه بگوید. به أبانا آدم و أمّنا حوّا بهترین چیزها، اسامی پنج تن آل عبا را یاد داد.

پس یک پیام هم در این مطلب خوابیده است: پروردگار عالم می گوید که باید توبه از چه طریقی صورت بگیرد. همان طورکه پروردگار عالم می خواست که بر آدم سجده شود و ابلیس این را نفهمید. وهابیّت ملعون هم دارند کار ابلیس را می کنند.

ابلیس تعجّب کرد و گفت:این که یک مخلوق تازه به دوران رسیده است. او می دانست سجده مختصّ پروردگار عالماست.

من و شما می توانیم به پای بوسی حضرات معصومین برویم و درگاه ورودی ضریح آن ها را ببویم و ببوسیم. امّا آیا شماوقتی به حرم حضرات معصومین می روید و بر خاک می افتید، قصدتان سجده است؟ یا این که قصدتان پای بوسی و به خاک افتادن در محضرشان است؟ اگر به قصد سجده باشد، گناه است. سجده مختص خداست.

لذا ابلیس هم می دانست که سجده مختصّ به خداست، به تعبیری جورچین او به هم ریخت و قاطی کرد. حالا خدا می گوید:به این آدم سجده کنید!؟ «وَإِذْ قُلْنَا لِلْمَلاَئِکَةِ اسْجُدُواْ لآدَمَ». اصلاً یک باره همه مطالبش قاطی شد.

البته این برای ما هم هشدار است، گاهی انسان اگر به خدا پناه نبرد، قاطی می کند. این، امر خداست، به توچه مربوط است!؟ خدا فرموده: به آدم سجده کن، بگو: چشم.

بعد آمد برای خودش جورچین درست کرد، گفت: «خلقتنی من نار و خلقته من طین»، آتش، نور دارد و گرما دارد. دیدید دیگر در بیابان هم اگر کسی تنهابماند، آتش درست می کند که دیگران بفهمند کجاست. آن موقع GPS و از این حرف ها که نبود. امّاخاک چیست؟ سرد است، گرما و نوری ندارد. تازه نشست قیاس کرد.

پروردگار عالم می خواهد بگوید: اگر می خواهید توبه هم کنید و من هم به شما القا می کنم، برای همین است که شما نمی دانید باید از چه طریقی باشد.

چرا چهل سال توبه آدم پذیرفته نشد در حالی که او مدام گریه می کرد که خدایا! اشتباه کردم و ... خدا می خواهد بگوید: اگر می خواهی توبه کنی، باز هم باید از آن طریق باشد که من می گویم.

همان طور که کسی محضرامام صادق رسید و گفت: آقاجان! ما می توانیم یازده، دوازده بار «یا الله» بگوییم، در صورتی که بیان شده: ده بار بگویید؟

حضرت فرمودند: اگر به قصد رجا و امیدواری باشد که انسان مدام بگوید، اشکال ندارد، امّا اگر به قصد ورودباشد، اشکال دارد.

آن فرد علّت را پرسید، حضرت تمثیل زدند، فرمودند: مثل این می ماند، یک نقشه گنج به شما بدهند و بگویند:از این درخت شروع کن و ده قدم بردار. شما بگویی من دوازده قدم برمی دارم و برای احتیاط دو قدم هم بیشتر برمی دارم، بعد زمین را بکن، حتّی تا انتهای کره زمین هم بروی به گنج نمی رسی. از آن طرف اگر بگویی من ۹ تا قدم برمی دارم در آن صورت هم زمین را بکنی به گنج نمی رسی. باید همان که نقشه گفته انجام دهی. گفته ده تا، پس ده تا.

باید به این وهابیّت ملعون که می گویند: شما کس دیگری را همراه خدا می خوانید، گفت: وقتی خود خدا این طورگفته، شما چه می گویید!؟ آن ها مگر نمی دانند که خود خدا فرموده: «فَتَلَقَّى آدَمُ مِن رَّبِّهِ کَلِمَاتٍ»، این کلمات چیست؟ خود کتب اهل جماعت می گوید که این، پنج تن است. آن هم پنج تنی که هنوز به دنیا نیامدند و به تعبیری نبیره ها و ندیده های خود حضرت آدم می باشند.

در تفسیر عیاشی و سیوطی آمده: «و أقر بالولایة و دعا بحقّ الخمسة محمّد و علی وفاطمة و الحسن و الحسین ع غفر اللّه له، و ذلک قوله: فَتَلَقَّی آدَمُ مِنْ رَبِّهِ کَلِمات». لذا خود اهل جماعت اقرار می کنند که خدا اسامی این پنج تن را به او یاد داد تا خدا او را آمرزید و اگر این ها را نمی گفت آمرزیده نمی شد. آدم و حوّا چقدر اشک می ریختند، امّا خدا فرمود: من این گونه قبول ندارم، همان طور که خودم به تو یاد می دهم، توبه کن تا بپذیرم. پس معلوم می شود اگر انسان توبه هم می خواهد بکند، باید با آن مطالب و دعاهایی باشد که از ناحیه خود پروردگار عالم و معصومین می آید.

برخی اشکال می گیرند: خداکه ارحم الراحمین است، یعنی اگر من بگویم که من را ببخش، نمی بخشد!؟ خدا خیلی ارحم الراحمین است، کسی در این شک ندارد، امّا همین خدا می گوید: من دوست دارم این طورتوبه کنید و بگویید: «اللّهمّ إنّی أسئلک بحقّ محمّد و علی و...» .

یا در دعای توسل می گوییم: «اللّهمّ إنّی أسئلک و أتوجّه إلیک بنبیّک نبیّ الرّحمة ...» . توجّه به تو دارم، امّا از طریق نبیّ تو. بعد هم به حضرتش خطاب می کنیم: «یا وجیهاً عنداللّه» ای کسی که در نزد خدا آبرومند هستی. «إشفع لنا عنداللّه».

ما که نمی گوییم نعوذبالله آن ها خدا هستند، ما می گوییم: خود خدا فرموده: شما می خواهید توبه کنید، راهش این است، «و ابتغوا الیه الوسیلة» با این وسیله جلو بیایید. پس دیگر فضولی آن به کسی نیامده، خدای متعال خودش گفته با این طریق بیا. حالا من می گویم چرا به این طریق!؟ وسیله چیست؟ فرمود: این هاهستند.

اتّفاقاً آنچه مهم است، مقام اطاعت است، «إن کنتم تحبون اللّه» اگر راست می گویید خدا را دوست دارید، «فاتّبعونی» از من تبعیّت کنید.

شیطان هم اتّفاقاً ازهمین مسئله بود که رانده شد و این هم حماقت و غرور او را نشان می داد. او گفت:خدایا! چنان تو را عبادت می کنم (کما این که عبادت می کردم) که هیچ کس نتواند تورا عبادت کند. مشّص است که او مغرور است، اصلاً چه کسی گفته که تو بهترین عبادت کننده هستی که این طور می گویی.

ما برخی مواقع خودمان هم این طور تصوّر می کنیم و فکر می کنیم ما دیگر بنده ی خیلی خوب خدا هستیم، ما دیگراهل نماز و دعا و قرآن و اخلاق و ... هستیم. خیلی مراقب باشیم که فریب نخوریم.

لذا او گفت: خدایا! طوری تو را عبادت می کنم که هیچ کس نه قبل و نه بعد تو را آن گونه عبادت نکرده است. خدا فرمود: از کجا چنین چیزی می گویی!؟ ابلیس گفت: ولی یک چیز از تو می خواهم و آن اینکه من را از سجده به آدم عفو کنی. پروردگار عالم فرمود: من از تو هیچ عبادتی نمی خواهم و فقط این را می خواهم. اصلاً من می خواهم تو اطاعت کنی. من نمی خواهم که نمازت فلان باشد و دعایت آن گونه باشد، من فقط می خواهم ببینم اطاعت پذیری تو چقدر است. اصلاً عبد یعنی این. عبد یعنی هر چه مولا گفت، چشم بگوید. عبد و بندگی یعنی از نوک پا تا فرق سر، چشم مطلق شود. نه این که من خودم این طور دلم می خواهد و تو هم باید بپذیری. برای خدا هم تعیین تکلیف می کنیم که مگر خدا ارحم الراحمین نیست، حالا من خواستم این کار را بکنم. پروردگار عالم ارحم الراحمین است، امّا همین ارحم الراحمین به ما نسخه داده و فرموده: باید از این طریق جلو بیایید و ما می گوییم:چشم. جواب به وهابیّت ملعون این است. که خودشان فرمودند. در کتب اهل جماعت هم داریم که این کلمات اسامی پنج تن آل عبا بودند. پس این هم نکته بسیار مهمّی است که باید در آن تأمّل کرد.

پروردگارا! عاقبتمان ختم به خیر بگردان و ما در دو دنیا با قرآن و قرآن ناطقت محشور بگردان.

...................................

۱] . نهج البلاغة، خطبه ۱۷.

[۲] . بقره/ ۳۷.


خبرگزاری مهر

[ منبع این خبر سایت آکاایران-دینی می باشد، برای مشاهده متن اصلی خبر می توانید روی این قسمت کلیک کنید ]

برای نمایش تمام اخبار مرتبط با عنوان «همنشینی با قرآن تاریکی دلها را می زداید -آکا» اینجا کلیک کنید. شفاف سازی:
خبر فوق در سایت آکاایران-دینی منتشر شده و صرفا در این سایت بازنشر شده است. چنانچه به خبر فوق اعتراض دارید برای حذف آن روی این قسمت کلیک کنید.

نکته: با توجه به جمع آوری خودکار مطالب از سطح وب در صورت مشاهده هرگونه تخلف و یا اخبار غیر مجاز و یا اعتراض به انتشار مطالب سایت ها با ایمیل khabargroup.info@gmail.com در تماس باشید

تبلیغات





جدیدترین اخبار منتشر شده

تبلیغات