شاهنامه خوانی: داستان بیست و دوم، پادشاهی کیخسرو (قسمت سوم) -آکا

سایت سرگرمیsmsاس ام اس،پیامک ,[categoriy]

شاهنامه خوانی: داستان بیست و دوم، پادشاهی کیخسرو

شاهنامه خوانی: داستان بیست و دوم، پادشاهی کیخسرو (قسمت سوم) -آکاشاهنامه خوانی: داستان بیست و دوم، پادشاهی کیخسرو (قسمت سوم) -آکا

آکاایران: شاهنامه خوانی: داستان بیست و دوم، پادشاهی کیخسرو (قسمت سوم)

آکاایران: شاهنامه خوانی: داستان بیست و دوم، پادشاهی کیخسرو (قسمت سوم)

گیو خروشید و ناله سرداد بهرام به هوش آمد و به گیو گفت: انتقام مرا از تژاو بگیر و گیو سوگند خورد که چنین کند. ناگهان گیو تژاو را دید که از طلایه سپاه دور شد با کمند او را گرفت و به خاک افکند. تژاو از او امان خواست و گفت: چه کردم که با من چنین می کنی؟ گیو دویست تازیانه بر سرش زد و گفت: تو بهرام را کشتی اما تژاو گفت: چینیان کشتند پس او را کشان کشان نزد بهرام برد و گفت: حالا به انتقام او سر از تنت جدا می کنم. تژاو لابه می کرد که کاری است که شده و کشتن من چه فایده دارد؟ بهرام به گیو گفت: هرکه زاده شد بالاخره روزی می میرد اگرچه از او به من بد رسید اما تو او را مکش اما گیو خروشید و ریش تژاو را گرفت و سرش را برید. بهرام گریان شد.

به گزارش آکاایران: که گر من کشم یا کشی پیش من

برادر بود کشته یا خویش من

این را گفت و جان داد. گیو و بیژن خروش برآوردند و ناله خردادند و دخمه ای ساختند و او را در آن قراردادند. روز بعد که خورشید سر زد سپاه شکست خورده ایران به نزد شاه رفتند. همه خسته و مجروح و عزادار بودند. به پیران خبر رسید که ایرانیان کشور را ترک کردند. پیران غنائم را بین سپاه تقسیم کرد و نامه نزد افراسیاب فرستاد و خبر پیروزی را به او داد.

افراسیاب بسیار شاد شد و به استقبال پیران رفت و دو هفته در کاخ افراسیاب جشن بود و هفته سوم پیران تصمیم گرفت که به سرای خود برود. افراسیاب خلعت و مال زیادی به او داد و سفارش کرد که سپاه را نگه دارد و بیدار باشد و از دشمن ایمن نشود و گفت: جایی که رستم هست در امان نیستیم و من جز او از کسی نمی ترسم. پیران پذیرفت و به مرز ختن رفت.

سپاه ایران به فرماندهی فریبرز بازگشتند درحالی که سوگوار بودند و از عکس العمل شاه می ترسیدند. خسرو بسیار عصبانی بود و گفت: من از ریخته شدن خون پدرم در عذاب بودم اما شما اکنون فرود را از بین بردید و تمام این ها به خاطر توس است و من پست تر از او کسی را ندیده ام. شاه سپاه را با خواری از نزد خود راند. دلیران ایران ماتم گرفتند و نزد رستم رفتند تا او شفاعت آن ها را نزد شاه بکند.

رستم نزد خسرو رفت و گفت: ای شاه گناه آن ها را به من ببخش. توس وقتی داماد و پسرش را از دست داد عقل از سرش پرید و تقصیری نداشت. سخنان رستم در خسرو اثر کرد پس توس و دیگر سپاهیان نزد شاه آمدند و پوزش خواستند و توس به شاه گفت: اگر اجازه دهید بروم و انتقام این شکست را بگیرم شاه گیو را نزد خود خواند و گفت: تو همه جا همراه توس باش مبادا دوباره اشتباهی از او سر بزند. لشکر آماده شد و توس فرماندهی را به عهده گرفت و وقتی به توران رسید پیران آشفته شد و رفت تا ببیند فرمانده سپاه کیست و آن ها چند نفرند پیران شخص خوش صحبتی را نزد توس فرستاد و او از قول پیران گفت: من خدمت های بسیاری به فرنگیس و خسرو کردم و من نیز از مرگ سیاوش ناراحت بودم و تو میدانی که تاکنون نهصدتن از فرزندانم را ازدست داده ام. توس پاسخ داد که اگر واقعاً راست می گویی من با تو جنگی ندارم تو اینجا را رها کن و نزد شاه ایران برو که او تو را گرامی می دارد. پیران پاسخ داد:باید صبر کنم تا خویشانم بیایند پس پیران پیکی نزد افراسیاب فرستاد و آمدن سپاه ایران را به او خبر داد. افراسیاب لشکری آماده نمود و چند روز بعد لشکریان به پیران رسیدند و پیران عزم جنگ کرد.

گودرز به توس گفت:پیران جز خدعه و مکر کاری نمی کند. توس هم سپاه را آماده کرد و جنگی سخت درگرفت. در راست سپاه ایران بیژن و گیو و در چپ رهام و در قلب هم گودرز و توس و گستهم و شیدوش و فرهاد و گرگین همه باهم قرار داشتند.

در راست سپاه ترکان فرشیدورد و در چپ هومان و لهاک و در قلب سپاه پیران قرار داشت. در این جنگ بسیاری از دو طرف کشته شدند.

در سپاه توران نامداری به نام ارژنگ بود که جنگجو طلبید و توس به سوی او تاخت و تیغ آبدار بر سرش فرود آورد و او کشته شد. دلیران توران شمشیر انتقام کشیدند پس هومان و توس به جنگ هم درآمدند. هومان گفت: دلیران ایران شرم نمی کنند که نشسته اند و سپهدارشان به جنگ می آید. پس از رستم نامداری جز توس نیست. توس گفت: تو نیز از نامداران سپاهت هستی اگر حرف مرا می پذیری با خویشانت به نزد شاه ایران پناه ببر و جانت را به باد نده. هومان گفت: وقتی شاه ما دستوری دهد چه درست و چه غلط باید قبول کرد و کمان نکن پیران از جنگ با شما شاد است.

دراین بین گیو سررسید و گفت: گول او را مخور و زودتر با او بجنگ. هومان برآشفت و گفت: ای شوربخت اگر من هم به دست توس کشته شوم پیران و افراسیاب که هستند ولی اگر توس به دست من کشته شود همه سپاه شما پراکنده و تباه می شوند. تو از خون برادرت گرم شده ای و عصبانی هستی چرا توس را جلو می فرستی؟

گیو گفت: من کسی هستم که شاه را از مرز توران به ایران رساندم و اگر توس این نبرد را به من ببخشد به تو نشان می دهم که من که هستم. توس گفت: نه من با هومان می جنگم پس توس و هومان باهم درآویختند ابتدا با عمود و سپس با شمشیر هندی و سپس باهم کشتی گرفتند و دوال کمر را گرفتند که کمربند هومان باز شد و هومان سوار بر اسب فرار کرد. توس کمان کشید و به سوی او تیراندازی کرد و اسب هومان تیر خورد و هومان به زمین افتاد اما نامداران ترک اطرافش را گرفتند. سپاه ایران به توس آفرین گفتند.

جنگ به روز بعد کشیده شد. و هومان به سپاه گفت: هر وقت خروش برآوردم شمشیرها را بکشید و بجنگید و به پیران هم گفت: ما امروز پیروز می شویم.

توس به گودرز گفت:ممکن است ما شکست بخوریم. شنیدید هومان به پیران چه گفت؟ امروز روز جنگ ما نیست. گودرز گفت: به دلت بد نیاور و این چنین سخن مگو که روحیه سپاه کم می شود اگر خدا بخواهد می تواند بدی را از ما دور کند پس تو سپاه را آماده ساز. توس سپاه را آراست. در راست گودرز و در چپ رهام و گرگین بودند. تا شب جنگیدند اما جنگ به نفع ایرانیان پیش نمی رفت پس ازآن جنگ تن به تن آغاز شد گرازه با نهل – رهام با فرشیدورد – شیدوش با لهاک – بیژن با گلباد – گیو با شیطرخ- گودرز با پیران و هومان با توس می جنگیدند. اما بخت از ایرانیان برگشته بود و هومان می خروشید که امروز کارتان را می سازیم. در میان توران جادوگری بود که پیران به او گفت: بر سر کوه برو و برف و سرما و باد را به اینجا بفرست و او چنین کرد. ایرانیان توان جنگ را از دست دادند و بسیاری از آنان کشته شدند. بزرگان ایران به خاطر این جادو و مکر به خدا پناه بردند. مردی دانش پژوه به نزد رهام آمد و کوه را که جای افسون و جادو بود نشانش داد وقتی جادوگر رهام را دید با عمودی از پولاد چینی به جنگش آمد. رهام تیغ کشید و دستش را برید. بادی برخاست رهام او را بست و به هامون رفت هوا دوباره مثل قبل شد و خورشید سر زد. رهام سر جادوگر را از تن جدا نمود. طوس گفت ای گودرز در قلب سپاه با درفش کاویانی بمان و در راست سپاه گیو و بیژن را قرار بده و در چپ گستهم و در جلوی سپاه رهام و شیدوش و گرازه بگمار. اگر من کشته شدم تو سپاه را نزد شاه ببر. دوباره جنگ سخت تر شد و موبدی به توس گفت: پشت تو دیگر کسی نمانده است و همه کشته شدند. تو جلو نرو. توس به گیو گفت که تو سپاه را برگردان باید به گوشه ای رفت و استراحت کرد. وقتی همه بازگشتند پیران گفت: از ایرانیان کسی نمانده و پیروزی ما قطعی است باید همه را نابود کنیم تا دیگر کسی قصد توران نکند. در چپ و راست اجساد ایرانیان بر زمین افتاده بود و بسیاری از گودرزیان کشته شده بودند و همه ناراحت و سوگوار بودند. توس گفت: باید کشتگان را دفن کنیم سپس هیونی نزد شاه بفرستیم تا او سپاهی برایمان گسیل کند و یا رستم را با سپاه به کمکمان بفرستد. ایرانیان رزمگاه را ترک کردند و به سوی کوه هماون رفتند. توس به گیو گفت: آن ها که سالمند به بیژن واگذار و خودت با مجروحان به کوه پناه ببرید. من مطمئنم که آن ها دوباره حمله می کنند. صبحگاه سپاه توران به رزمگاه آمدند و آنجا را خالی یافتند و خوشحال شدند که ایرانیان فرار کرده اند پس به دنبال آن ها راه افتادند. افراسیاب پیام فرستاد که برگردند اما هومان گفت: باید آن ها را دنبال کرد چون اگر به ایران روند با لشکری نو به همراه رستم بازمی گردند پس نباید درنگ کنیم.

پیران هومان را با سی هزار سپاهی روانه کوه هماون کرد. وقتی تورانیان دوباره به آن ها حمله بردند توس جوشن پوشید و به راه افتاد.هومان به او گفت: شما به کینخواهی سیاوش به اینجا آمدید و حالا چون شکاری به کوه پناه بردید آیا شرم نمی کنید؟ فردا که آفتاب زد کارتان را می سازم. سپس هیونی نزد پیران فرستاد که این اندیشه ما خطا بود و تمام کوه را سپاه فراگرفته است و تو باید با سپاهت به اینجا بیایی.وقتی خورشید سر زد پیران به هماون رسید و به هومان گفت: صبر کن تا با توس صحبت کنم پس نزد او رفت و گفت:پنج ماه است که می جنگید و بسیاری از گودرزیان کشته شده اند و من به کینه فرود سر از تن شما جدا می کنم.توس گفت: دروغ می گویی تو تخم کینه را به وجود آوردی.سیاوش به خاطر تو در توران ماند و به تو امید داشت اما تو به او کمک نکردی.اگر ما به هماون آمدیم به خاطر این بود که آنجا غذا کم بود پس سپاه را به کوه کشیدم.پیران کوه را محاصره کرد و یک هفته همه راه ها را بست به طوری که تهیه غذا برایشان دشوار شد. هومان گفت: باید کارشان را بسازیم. پیران گفت: حالا که غذا ندارند مجبور می شوند که به ما پناه آورند و جنگ را کنار بگذارند.

گودرز گفت: ما باید بجنگیم فقط برای سه روز غذا داریم و سپاه گرسنه است وقتی شب شد باید افرادی را برگزید و به آن ها شبیخون زد. پس چنین کردند توس یکسوی لشکر را به بیژن و سوی دیگر را به شیدوش و خراد سپرد و درفش کاویانی را به گستهم داد و خودش با گیو و رهام و چندین سوار به سوی سپاه توران رفت.

هومان که خروش سپاه را شنید آمد و بسیاری از تورانیان را کشته دید و خشمگین شد و به سپاهش گفت: در برابر هر یک نفر آن ها ما سیصدتن داریم چگونه نتوانستید در برابر آن ها مقاومت کنید؟ خوابتان برد؟ راه را بر آنان ببندید. پس تورانیان آن ها را محاصره کردند.هومان گفت: همه را سالم نزد من آورید. توس و گیو و رهام هر سه باهم ناگهان حمله بردند. از آن طرف فهمیدند که آن ها محاصره شده اند پس به کمکشان رفتند و تا صبح جنگیدند. توس شادبود و امید داشت تا لشکری از جانب شاه برسد.
هومان دشت را پر از اجساد تورانیان دید و به پیران گفت: سپاه که استراحت کرد جنگ را شروع می کنیم.

از آن سو به خسرو خبر رسید که چه بر سر ایرانیان آمد پس رستم را فراخواند و از او کمک خواست سپس در گنجینه را گشود و بین سپاه تقسیم کرد و گفت: فریبرز را پیشرو سپاهت کن. رستم پذیرفت و سپاه را آماده جنگ کرد و به فریبرز گفت که باید آماده جنگ شود. فریبرز به رستم گفت: قبل از آن آرزویی دارم که غیر از تو به کسی نمی توانم بگویم. تو میدانی که من برادر سیاوش هستم پس فرنگیس همسر او شایسته من است.سزاوار است که تو این را به شاه بفرمایی و مرا شاد کنی. رستم پذیرفت و نزد شاه رفت و خواهش فریبرز را بیان کرد. شاه گفت: باید با مادرم صحبت کنم. پس هردو نزد فرنگیس رفتند و موضوع را گفتند. فرنگیس گریان شد و گفت: نمی خواهم رستم را آزار دهم ولی الآن دیگر من به ازدواج فکر نمی کنم. رستم گفت: ای بانوی بانوان اگر پند مرا بشنوی بهتر است. فریبرز همسنگ سیاوش است و جفت مناسبی برای توست. فرنگیس مدتی غمگین بود و سکوت کرد و از شرم پسرش سخن نمی گفت اما درنهایت پذیرفت. پس موبدی را فراخواندند و فریبرز و فرنگیس را به عقد هم درآوردند و سه روز هم از این ماجرا گذشت و روز چهارم لشکر به راه افتاد.

شبی توس در خواب سیاوش را دید که به او مژده پیروزی داد. از خواب برخاست و شاد شد و ماجرا را برای گودرز بیان کرد و آن ها شاد شدند.

هومان به پیران گفت که نباید صبر کنیم اما پیران گفت: شتاب مکن آن ها در کوه غذایی ندارند و مجبورند تسلیم شوند. از طرفی از جانب افراسیاب سپاهی فراوان به آن سو آمد و فردی به نام کاموس که زور صد نره شیر را داشت سپاه را همراهی می کرد و خاقان چین هم با سپاهیانش به کمک آن ها رفت و به او مژده دادند که از کشمیر تا دریای شهد سپاهیان فراوان درراه کمک به آن ها مهیا شده اند. در سقلاب کندرو و در بیور کاتی و در چغانی فرتوس و کهارکهانی. پیران شاد شد و به هومان گفت: باید به استقبالشان بروم. توس و گودرز بدگمان شدند که چرا ترکان خاموش شده اند و کاری نمی کنند و حتماً کاسه ای زیر نیم کاسه است و هراسان از این بودند که اگر رستم نرسد تباه می شوند. گیو گفت: چرا اندیشه را ناراحت می کنید خدا یار ماست. روز بعد ایرانیان سپاه عظیمی را که برای کمک به تورانیان آمده بود دیدند و نگران شدند.گودرز اندوهگین شد و قصد خداحافظی با فرزندانش گیو و شیدوش و رهام و بیژن را کرد اما به او خبر دادند که سپاهی هم از سوی ایران درراه است او دیده بان را نزد توس فرستاد و گفت: سپاه ایران فردا صبح می رسد.

[ منبع این خبر سایت آکاایرام-سرگرمی می باشد، برای مشاهده متن اصلی خبر می توانید روی این قسمت کلیک کنید ]

برای نمایش تمام اخبار مرتبط با عنوان «شاهنامه خوانی: داستان بیست و دوم، پادشاهی کیخسرو (قسمت سوم) -آکا» اینجا کلیک کنید. شفاف سازی:
خبر فوق در سایت آکاایرام-سرگرمی منتشر شده و صرفا در این سایت بازنشر شده است. چنانچه به خبر فوق اعتراض دارید برای حذف آن روی این قسمت کلیک کنید.

نکته: با توجه به جمع آوری خودکار مطالب از سطح وب در صورت مشاهده هرگونه تخلف و یا اخبار غیر مجاز و یا اعتراض به انتشار مطالب سایت ها با ایمیل khabargroup.info@gmail.com در تماس باشید

تبلیغات





جدیدترین اخبار منتشر شده

تبلیغات