پولهای بادآورده، فیلمسازان همیشه طلبکار!

پولهای بادآورده، فیلمسازان همیشه طلبکار!

بانی فیلم/ با گذشت یک سال از روی کار آمدن مدیران جدید سینمایی، برخی از سینماگران که معمولاً فیلم هایی با مضامین ارزشی و با بودجه های کلان دولتی می سازند، هنوز فیلمی را جلوی دوربین نبرده اند. البته خیلی ها هستند که سالهاست فیلم نساخته اند و اگر هم ساخته اند از حمایت های دولتی برخوردار نشده اند اما طیفی هستند که جز با پول نفت نمی توانند فیلم بسازند. کسانی که عادت کرده اند با بودجه های کلان دولتی سر و کار داشته باشند و برخی از آنها تاکنون حتی یک پلان هم برای بخش خصوصی کارگردانی نکرده اند. گروهی که هر دولتی روی کار بیاید برایشان فرقی نمی کند و همیشه دنبال حمایت و بودجه های کلان هستند. در این میان جمال شورجه فیلمسازی محترم و خوش سابقه محسوب می شود. شورجه که آخرین بار برای فیلم «33 روز» پشت دوربین رفته است در انتقاد از مدیران سینمایی گفته است: «انگار مدیران راغب نیستند درباره جهان اسلام فیلم بسازیم. شورجه می گوید فیلمنامه های «هانا» و «مسیح شاهد بود» را درباره فلسطین آماده دارد اما می گویند پول نیست. این کارگردان درباره پاسخ مدیران ارشاد می گوید: «نمی دانم واقعاً پول نیست یا به ما نمی دهند و پول ها به از ما بهتران اختصاص می یابد.» شورجه در دولت دهم فیلم پرهزینه «33 روز» را کارگردانی کرد از متوقف شدن طرح «سوادیکا» هم که به گفته او فقط 300 میلیون تومان صرف پیش تولیدش شده بود نیز انتقاد کرده. بد نیست به این موضوع اشاره شود که منتفی شدن بودجه «سوادیکا» مربوط به دوره جواد شمقدری است و ربطی به مدیران فعلی سینما ندارد.
شورجه مثل دوستش سلحشور که از مجلس درخواست بودجه کرده بود، از نهاد قانون گذاری کشور درخواست تصویب بودجه ای برای برخی فیلم ها با مضامین خاص داشته است.
حمید بهمنی هم که چند فیلم پر هزینه اما کم مخاطب را در کارنامه دارد به تازگی گفته است: «مدیران پولشان را خرج امثال شهریار بحرانی هم بکنند، فقط پی خواص نباشند. اینکه می گویند بودجه را به تقوایی ها بدهیم که فیلم نساختند، اعتدال و امید نیست، آنها خود مقصر کم کاریشان هستند.»
ظاهراً این روزها متر و معیار برخی از فیلمسازان پروژه هایی چون «محمد»(ص) مجیدی است و زیر 10 میلیارد تومان برایشان حکم پول خرد را دارد!
اصغر نعیمی
مخاطب حلقه مفقوده سینمای دولتی است
اصغر نعیمی در خصوص سینماگران دولتی به بانی فیلم گفت: شکل گیری فیلمسازان دولتی با پول دولت بوده و طبیعی است که حیات و ادامه فعالیت شان هم وابسته به بودجه های دولتی باشد. اینگونه فیلمسازان خارج از سلیقه و حیطه دولت امکان حیات ندارند.
نعیمی ادامه داد: از آنجا که این فیلم ها برای خوشامد مسوولان دولتی که پول میدهند ساخته میشود، بازگشت سرمایه هم ندارند. در سال های اخیر متاسفانه سینما ابزاری شده برای جلب رضایت مسؤولان و آنها هم متقابلاً فیلم هایی را سفارش میدهند که یا خودشان خوششان می آید یا از آن طریق می توانند به مقامات مافوق شان بیلان کار ارائه دهند. در حالیکه سینما ابزاری است جهت نیازها و خواسته های مردم. به نظرم این وسط مردم و مخاطب حلقه مفقوده سینمای دولتی هستند. اصلاً توجه نمی شود که فیلم هایی که با بودجه های کلان ساخته می شوند به لحاظ اقتصاد سینمای ایران و مناسبات پخش و اکران توجیه اقتصادی دارند یا خیر. به نوعی وجه صنعتی و اقتصادی سینما در تولید این فیلم ها در نظر گرفته نمی شود و از همین جا می توان دریافت که فکری که پشت تولید اینگونه آثار است غیرمتخصص و نا آگاه است. این فیلم ها به لحاظ میزان هزینه ای که صرف تولیدشان می شود مقرون به صرفه نیستند. ضمن اینکه معمولاً مضامین در این فیلم ها به گونه ای پرداخت می شود که مخاطب با آنها ارتباط برقرار نمی کند.
کارگردان «بی وفا» خاطرنشان ساخت: به تازگی مرسوم شده فیلمسازان برای توجیه ساخت فیلم های پر هزینه و گرفتن بودجه های بعدی اقدام به جعل آمار فروش می کنند! میلیاردها تومان صرف ساخت و از آنطرف صرف تبلیغات تلویزیونی و محیطی یک فیلم می شود و وقتی نمی فروشد تازه مرحله دیگری شروع می شود به نام جعل فروش یا همان تقلب در آمار مخاطب. به دروغ می گویند که فیلم مان نجومی فروش کرده! در حالیکه یک کارشناس کاملاً متوجه می شود که این رقم کذب محض است. فیلمساز دولتی، مضمون دولتی و بودجه دولتی گرفتاری است که گریبانگیر سینمای ایران شده و این وسط معلوم نیست مخاطب کجاست!
نعیمی در پاسخ به اینکه فیلمسازان معروف به سینماگران رانتی معمولاً لحن طلبکارانه ای دارند این طلبکاری از کجا می آید؟ گفت: این طلبکاری از باج هایی می آید که به این فیلمسازان داده می شود. اینگونه فیلمسازان معمولاً دست روی مضامین ارزشی می گذارند و همیشه با استفاده از اهرم هایی که دارند مسوولان را متهم می کنند که با ندادن بودجه مانع ساخت فیلم های ارزشی می شوند. مسوولان هم برای اینکه خودشان را بری از این اتهامات کنند اقدام به باج دادن می کنند و آن فیلمسازان هم عادت می کنند. در تمام سال های گذشته بودجه های دولتی که می بایست از سینما حذف می شده نه تنها نشده که گسترش هم پیدا کرده و به شکل غیرعادلانه ای (بر اساس خودی، غیر خودی و بیخودی) بین فیلمسازان تقسیم شده. مسوولان دولتی فکر می کنند که فیلمسازان محدودی هستند که می توانند مثلاً در عرصه دفاع مقدس یا مضامین ارزشی کار کنند. وقتی این دایره از نظر مسوولان روز به روز تنگ و تنگ تر می شود، مسلم است که فیلمسازان داخل این دایره با دیگر فیلمسازان احساس تمایز کنند و به همین خاطر طلبکار میشوند. فکر می کنند فقط آنها هستند که صلاحیت ساخت اثری مثلاً در مورد یک دوره از انقلاب را دارند. وی با بیان اینکه هیچکس منکر ضرورت ساخت آثار ارزشی نیست، خاطرنشان ساخت: در حال حاضر همه می خواهند درباره حوادث انقلاب یا دفاع مقدس فیلم بسازند، منتها این آثار باید به شکلی تولید شوند که حداقل در صنعت سینمای ایران هم توجیه اقتصادی داشته باشند. سوالم اینجاست که آیا چنین تولیداتی حتماً باید مبتنی بر پروداکشن های عظیم و نمایش صحنه های عملیاتی چشمگیر باشد؟ نمی توان برشی از زندگی شهید همت یا شهید باقری یا شهدای دیگر را ساخت، به شکلی که هم روح ماجرا را بازتاب دهد و هم کم هزینه باشد؟ بهتر است که به سمت ساخت آثاری کم هزینه با مضامین ارزشی رویم.
بهنام بهزادی
چرا فیلم هایی که مخاطب ندارند ساخته می شوند؟
بهنام بهزادی به بانی فیلم گفت: رانت یعنی عده ای حق استفاده از بودجه های دولتی را برای تولید فیلم یا حتی در شکل بدتر برای یادگیری فیلمسازی داشته باشند و در مقابل عده ای دیگر برای چنین مقوله ای یک مسیر دشوار را از طریق بودجه غیر دولتی طی کنند. برای من، عجیب ترین مسئله این است که فیلمسازان صرفاً متکی به بودجه های دولتی بر چه اساس خود را شایسته می دانند که از بیت المال بهره برداری و فیلمسازی کنند. فیلم هایی که عمدتاً نه تأثیر فرهنگی دارند و نه در چرخه اقتصادی بازگشت سرمایه دارند.
کارگردان «قاعده تصادف» ادامه داد: چه ضرورتی دارد فیلم هایی که نمی توانند مخاطب را به سالن ها بکشانند ساخته شوند؟ احتمالاً این ضرورت که عده ای پولی به جیب بزنند یا عده ای کارنامه کاری یا اوقات فراغت شان را پر کنند. اگر بحث تاثیرگذاری فرهنگی مطرح است، می توان این تأثیرگذاری را در قالب فعالیت های مهم دیگری مثل ساخت سالن های سینما، گسترش مراکز آموزشی و... به کار گرفت و منتظر ماند تا در یک فرآیند درازمدت به نتایج بهتری ختم شود. همچنانکه در دهه های گذشته در تجهیز صنعت سینما، بخش های آموزشی مثل مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی و... این مهم مثمره ثمر واقع شده. وی ادامه داد: بعضاً با بودجه برخی از این فیلم ها می توان 20 فیلم ساخت. قطعاً هر 20 فیلم تاثیرگذار نخواهند بود، اما گستردگی آن بیشتر به صنعت سینما کمک رسان است. وی در پاسخ به اینکه طلبکاری فیلمسازان معروف به سینماگران رانتی از کجا می آید، بیان داشت: این طلبکاری از آنجا می آید که مدیران سابق سینمایی این دسته از فیلمسازان را به قول معروف خیلی لوس کرده اند. در سالهای گذشته میلیاردها تومان هزینه شده تا بعضی افراد فیلمساز شوند. هیچ زمان هم هیچکس نبوده که از آنها بپرسد تأثیر فرهنگی و کارکردی فیلم هایتان چه بوده؟ آنها خودشان را خیلی محق می دانند. چون هیچوقت در عین اینکه هیچ کارنامه چشمگیری نداشتند بابت بودجه های میلیاردی که دریافت می کردند پاسخگو نبودند. بهزادی بیان داشت: امیدوارم روزی این اشخاص در خلوت از خودشان بپرسند که چه ویژگی آنها را شایسته چنین حمایت های دولتی کرده؟ چرا باید بیت المال صرف فعالیت های آنها شود؟

[ منبع این خبر سایت خبر ایرونی می باشد، برای مشاهده متن اصلی خبر می توانید روی این قسمت کلیک کنید ]

برای نمایش تمام اخبار مرتبط با عنوان «پولهای بادآورده، فیلمسازان همیشه طلبکار!» اینجا کلیک کنید. شفاف سازی:
خبر فوق در سایت خبر ایرونی منتشر شده و صرفا در این سایت بازنشر شده است. چنانچه به خبر فوق اعتراض دارید برای حذف آن روی این قسمت کلیک کنید.

نکته: با توجه به جمع آوری خودکار مطالب از سطح وب در صورت مشاهده هرگونه تخلف و یا اخبار غیر مجاز و یا اعتراض به انتشار مطالب سایت ها با ایمیل khabargroup.info@gmail.com در تماس باشید

تبلیغات





جدیدترین اخبار منتشر شده

تبلیغات