تناسب اندام/ زندگی سالم با کنترل وزن

تناسب اندام/ زندگی سالم با کنترل وزن

راسخون/ شیوع دیابت در جهان به طور قابل توجهی در حال افزایش است که همراه با افزایش چاقی و اضافه وزن نسبت به دهه گذشته می باشد. در واقع، همراه با افزایش نمایه توده بدن، خطر پیشرفت و بروز دیابت نوع II نیز افزایش می یابد. شیوع دیابت نوع II در افراد چاق 7-3 مرتبه بیشتر از افراد با وزن طبیعی است و افرادی که نمایه توده بدن بالاتر از 35 را دارند، شیوع دیابت در آنها 20 مرتبه بیشتر است.
افزایش وزن در هنگام بلوغ ارتباط مستقیمی با افزایش خطر بروز دیابت نوع II دارد. از طرفی، چاقی به دلیل افزایش مقاومت به انسولین و افزایش غلظت گلوکز خون، مدیریت و کنترل دیابت را پیچیده تر می کند. چاقی همچنین، یک عامل خطر مستقل برای اختلالات چربی خون، پرفشاری خون و بیماری های قلبی ـ عروقی است. هدف از این نوشتار، مرور نقش مهم کنترل وزن در پیشگیری و مدیریت بیماری دیابت نوع II و توصیف راهبردهایی برای رسیدن به وزن سالم و حفظ آن از طریق تعدیل شیوه زندگی است؛ اما کاربرد داروهای کاهش وزن وجراحی های مورد استفاده در چاقی در اینجا مورد بحث قرار نمی گیرد. درمان دارویی می تواند به عنوان یک روش، همراه با تعدیل شیوه زندگی در مدیریت طولانی مدت چاقی و در برخی بیماران خاص مطرح باشد. براساس چهارچوب های علمی موجود، داروهای استاندارد برای کاهش وزن، فقط برای افرادی که نمایه توده بدن مساوی یا بالاتر از 30 دارند و یا افرادی که نمایه توده بدن مساوی یا بالاتر از 27 همراه با یک عامل خطر شناخته شده دارند، توصیه می شود. روش های جراحی برای کاهش وزن، ممکن است به عنوان یک روش جایگزین درمانی برای بیمارانی که نمایه توده بدن مساوی یا بالاتر از 40 و یا نمایه توده بدن مساوی یا بالاتر از 35 همراه با یک عامل خطر شناخته شده دارند، استفاده شود. 

مزایای کاهش وزن
کاهش وزن یک هدف مهم برای افراد چاق و دارای اضافه وزن و به خصوص آنها که دچار بیماری دیابت نوع II هستند، می باشد؛ زیرا کاهش وزن در این بیماران به طور حتم منجر به کاهش و یا کنترل قند خون خواهد شد. کاهش وزن متوسط (در حد 5 درصد از وزن فعلی بیمار) می تواند موجب بهبود عملکرد انسولین، کاهش قند خون ناشتا و کاهش نیاز به داروهای کنترل کننده قند خون شود. از طرفی، میزان بهبودی در قند خون ناشتا، مستقیماً با مقدار کاهش وزن ارتباط دارد. اما، در هرحال یک کاهش وزن متوسط ممکن است باعث کنترل قند خون در تمامی بیماران چاق مبتلا به دیابت نشود. این احتمال در مورد بیمارانی است که مدت طولانی مبتلا به دیابت و یا دچار اختلالات شدید سلول های بتای پانکراس هستند. کاهش وزن قابل توجه (در حد 30 درصد وزن فعلی بیمار دیابتی چاق) به کمک عمل جراحی معده می توان قند خون را دوسوم افراد مبتلا به چاقی شدید و دیابت نوع II به طور طبیعی کنترل کند.
کاهش وزن فواید مهم تری نیز در بیماران دیابتی چاق دارد و منجر به بهبود سایر عوامل خطر بروز بیماری قلبی ـ عروقی از طریق کاهش پرفشاری خون، بهبود غلظت چربی های خون (کاهش تری گلیسیرید، کلسترول تام و LDL کلسترول، افزایش HDL کلسترول و کاهش نشانگرهای خونی التهاب) می شود.
کاهش وزن همراه با افزایش فعالیت فیزیکی منجر به پیشگیری یا به تأخیر افتادن پیشرفت بیماری دیابت در افراد پرخطر (افرادی که دچار عدم تحمل گلوکز هستند) می گردد. برای مثال، مطالعات انجام دیابت نشان داده است که 7 درصد کاهش وزن در سال اول و 150 دقیقه پیاده روی تند در هفته، منجر به کاهش بروز چهار ساله دیابت نوع II به میزان 85 درصد در مردان و زنانی که در مرحله پیش از بروز دیابت (اختلال در تحمل گلوکز) بوده اند، می شود. همین مطالعات نشان داده اند که تعدیل شیوه زندگی تقریباً دو برابر بیشتر از درمان با متفورمین در کنترل قند خون مؤثر است. 

نشانگرها و اهداف درمان اضافه وزن
کاهش وزن برای تمام افراد دچار چاقی (BMI?30) و اضافه وزن (BMI=25-29/9) و مبتلا به دیابت یا افرادی که در معرض خطر آن هستند، توصیه می شود. اهداف کاهش وزن باید هم قابل دسترس و هم قابل حفظ شدن باشند. حتی یک کاهش وزن متوسط در حد 5 درصد وزن فعلی بیمار می تواند مزایای قابل توجهی داشته و به عنوان یک هدف اولیه بسیار قابل قبول برای اغلب بیماران باشد. از طرفی، نتایج بهتر و کاهش وزن بیشتر با پیروی از یک برنامه غذایی کم کالری، همراه با افزایش فعالیت فیزیکی و رفتار درمانی به دست می آید. 

برنامه غذایی
اساساً کاهش وزن زمانی اتفاق می افتد که کالری مصرفی بدن بیشتر از کالری دریافتی از طریق غذا باشد. کاهش کالری دریافتی روزانه درحد 1000-500 کیلوکالری منجر به کاهش وزن نیم تا یک کیلوگرم در هفته و به طور متوسط کاهش وزن 8 درصدی پس از شش ماه می شود. اگر چه بازگشت به وزن پیشین نیز در بیمارانی که وزن کم می کنند، شایع است، اما تقریباً دوسوم وزن کاهش یافته از طریق برنامه غذایی در طی یک سال حفظ می شود. محدودیت شدید کالری دریافتی با یک برنامه غذایی کم کالری (کمتر از 800 کیلوکالری در روز) منجر به کاهش وزن سریع 20-15 درصدی در مدت چهار ماه می گردد. اما این برنامه های غذایی برای اغلب بیماران دیابتی توصیه نمی شوند؛ زیرا در طولانی مدت این روند کاهش وزن ادامه نمی یابد و منجر به بروز عوارض بالینی و خظر جدی برای سلامت فرد نظیر بروز سنگ کیسه صفرا می شود. پانل تخصصی آموزش چاقی در انستیتو ملی قلب، ریه و خون توصیه کرده کاربرد برنامه غذایی کم کالری که منجر به کاهش 1000-500 کیلوکالری در روز و فراهمی 1200-1000 کیلوکالری در روز برای زنان 1600-1500 کیلوکالری در روز برای مردان می گردد، برای درمان چاقی مناسب است.
برنامه های غذایی مختلفی برای درمان چاقی توصیه می شوند که اغلب آنها هم منجر به کاهش وزن کوتاه مدت می گردند؛ اما اغلب باید به مدت طولانی رعایت شوند و همچنین وزن بیمار مجدداً افزایش می یابد. رژیم های غذایی کم چرب (30-25 درصد کالری حاصل از چربی ها) از معمول ترین برنامه ها برای درمان چاقی هستند. داده های به دست آمده از افراد چاق که توانسته اند به طور موفقیت آمیزی کاهش وزن خود را حفظ کنند، نشان داده که برنامه غذایی کم چرب مناسب ترین برنامه است و خطر بروز بیماری های قلبی ـ عروقی را نیز کاهش می دهد. اما رژیم های با چربی کمتر از 15 درصد کل کالری مصرفی، در طولانی مدت موفق نبوده اند و همچنین بیمار نمی تواند آن را به مدت طولانی رعایت کند. به علاوه، در برخی بیماران دیابتی، افزایش دریافت کربوهیدرات می تواند منجر به افزایش اختلالات چربی خون شود (افزایش تری گلیسیرید و کاهش HDL کلسترول)، که با مقاومت به انسولین در این بیماران ارتباط دارد.
اخیراً، تمایل زیادی به مصرف غذاهای کم کربوهیدرات به عنوان یک درمان بالقوه برای چاقی ایجاد شده است. نتایج مطالعه کارآزمایی بالینی بر روی بزرگسالان نشان داده است، افرادی که به طور تصادفی در گروه برنامه غذایی کم کربوهیدرات و پر پروتئین و پر چربی (40-25 درصد کالری از کربوهیدرات) قرار گرفته اند، در کوتاه مدت (6 ماه اول) و نه طولانی مدت (12 ماهه) کاهش وزن بیشتری در مقایسه با گروه دیگر که از برنامه غذایی کم چربی پیروی کرده اند (30-25 درصد کالری از چربی 60-55 درصد کالری ازکربوهیدرات) داشته اند. داده های این مطالعه بهبود بیشتری در سطح تری گلیسیرید و HDL کلسترول و نه در سطح LDL کلسترول در گروهی که برنامه غذایی کم کربوهیدرات داشتند، در مقایسه با گروه کم چربی نشان داد. به علاوه، کنترل قند خون در گروه کم کربوهیدرات در مقایسه با گروه کم چربی بهتر بود. همچنین، مطالعه انجام شده در نوجوانان دچار اضافه وزن نشان داد که تغییر در بار گلیسمیک برنامه غذایی از طریق کاهش کل کربوهیدرات مصرفی (50-45 درصد کالری دریافتی از کربوهیدرات) و مصرف غذاهای با نمایه گلیسمیک پایین منجر به کاهش وزن بیشتر نسبت به برنامه غذایی معمول کم چربی می شود (30-25 درصد کالری از چربی). اما به هر حال یک برنامه غذایی واحد نمی تواند برای تمام افراد دچار اضافه وزن و چاقی ایده آل باشد. به همین دلیل برنامه های غذایی باید به صورت فردی تنظیم شوند و به همه افراد این امکان را بدهند تا تمایلات فردی خود را هم طی پیروی از برنامه غذایی درمانی در نظر بگیرند. راه های مختلفی برای کاهش دریافت کالری وجود دارد. برای مثال، کاهش دانسیته کالری غذاها (با افزایش مصرف سبزی و میوه و محدودیت دریافت غذاهای پرچرب) می تواند منجر به کاهش دریافت کالری، اما حفظ حجم غذا شود تا احساس سیری مطلوب از صرف غذا ایجاد گردد. کاهش اندازه وعده های غذایی یا سایر غذاهای مصرفی، استفاده از فرآورده های جایگزین غذا و داشتن برنامه غذایی منظم می تواند پیروی از برنامه های غذایی کم کالری را آسان تر کند. با توجه به تمامی اطلاعات موجود، توصیه می شود که مقادیر درشت مغذی ها در برنامه غذایی کاهش وزن براساس راهنماهای غذایی جاری انجمن دیابت آمریکا، انجمن قلب آمریکا و پانل درمانی بالغین در برنامه ملی آموزش کلسترول باشد. این توصیه ها براساس شواهد جاری در ارتباط با تأثیر مداخلات برنامه غذایی در کاهش برخی عوامل خطر بیماری های عروق کرونر قلب شامل پرفشاری خون و افزایش LDL کلسترول که برای بیماران مبتلا به دیابت نوع II مهم هستند، می باشد. 

فعالیت فیزیکی
فعالیت فیزیکی بخش اصلی هر برنامه کاهش وزن است. اگرچه محدودیت دریافت کالری در برنامه غذایی موجب کاهش وزن می شود، فعالیت فیزیکی روند کاهش وزن را حفظ و از وزن گیری مجدد پیشگیری خواهد کرد. ورزش منظم و انجام فعالیت های فیزیولوژیک هوازی و متناسب، حساسیت به انسولین و کنترل قند خون را بهبود و خطر پیشرفت دیابت و مرگ و میر بیماران دیابتی را کاهش می دهد. انستیتو ملی قلب، ریه و خون 40-35 دقیقه فعالیت فیزیکی هوازی را سه تا پنج روز در هفته و با شدت متوسط (70-35 درصد حداکثر ضربان قلب) برای شروع توصیه می کند و به تدریج این میزان هم از نظر مدت و هم از نظر تناوب فعالیت افرایش می یابد. انجمن دیابت و انجمن قلب آمریکا و بسیاری از مراجع معتبر علمی نیز با این میزان موافق هستند. داده های به دست آمده از اغلب مطالعات کاهش وزن، نشان می دهند روزانه 75-60 دقیقه فعالیت فیزیکی با شدت متوسط (برای مثال دویدن آهسته) به منظور کاهش وزن مناسب است.
در مورد بیماران دیابتی که قبلاً فعالیتی نداشته اند، شروع برنامه ورزشی باید با دوره های کوتاه باشد (برای مثال 10 دقیقه در روز) و به تدریج این میزان به 30 دقیقه در روز با شدت کم افزایش یابد. شدت ورزش نیز می توان همراه با افزایش قدرت بیمار و تناسب فیزیکی و فیزیولوژیک او افزایش یابد. همچنین، تمام بیماران دیابتی پیش از شروع برنامه ورزشی با شدت متوسط باید از نظر آزمون های استرس ورزشی کنترل شوند. پایداری و ماندگاری برنامه فعالیت فیزیکی یکی از چالش های این بیماران است. انجام برنامه ورزشی منظم با حرکات تکرار شونده و خسته کننده برای تمام بیماران توصیه نمی شود، بلکه یک فعالیت فیزیکی روزانه که به تدریج نیز افزایش یابد، مانند پیاده روی یا کوه پیمایی و یا بالا رفتن از پله ها می توان مفید باشد.
ورزش در خانه، در مقایسه با اماکن ورزشی، هزینه های اضافی را حذف و نیاز به صرف زمان طولانی برای رفت و آمد را برطرف خواهد کرد. از طرفی ضرورتی وجود ندارد که ورزش فقط در یک جلسه انجام شود. تقسیم فعالیت فیزیکی به دوره های متعدد و کوتاه، مزایای یکسانی دارد و به تداوم برنامه فعالیت فیزیکی کمک می کند. در هر حال، افراد دیابتی نمی توانند برای مدت طولانی (بیش از یک ساعت) در روز فعالیت شدید و مداوم داشته باشند. 

تسهیل تغییرات برنامه شیوه زندگی در یک تمرین محل کار

ایجاد تغییرات طولانی مدت در برنامه غذایی و فعالیت فیزیکی برای اغلب بیماران به شدت مشکل است. در این زمینه نقش یک متخصص بالینی، تشویق، پایش و حمایت بیماران هنگام شروع این روند می باشد.
محیط دفتر کار متخصص بالینی باید به نیازهای فرد چاق حساس باشد؛ مانند صندلی های متناسب، جداول ارزیابی و تجهیزات تخصصی نظیر ابزارهای مناسب اندازه گیری فشارخون افراد چاق (اندازه کاف فشارخون بزرگ)، روپوش با اندازه های بزرگ برای افراد چاق و ترازوهایی که قابلیت اندازه گیری وزن بیشتر از 136 کیلوگرم را داشته باشند. متخصص بالینی و پرسنل دفتر کار باید همیشه شرایط حساس و مشوق را حتی برای بیمارانی که قادر به کاهش وزن نیستند، داشته باشند. بسیار مهم است که بیمار احساس کند مورد حمایت تیم درمانی است و احساس گناه یا خجالت نکند. به منظور تشویق برای تغییر رفتار، روش های متعددی می تواند در دفتر کار مورد استفاده قرار گیرد.
مشکلات اولیه رفتاری باید شناسایی و اهداف واقع بینانه خاص جایگزین شوند. انتخاب اهداف کوچک و قابل حصول به بیماران اجازه می دهد تا موفقیت را تجربه کنند که خود می تواند مبنایی برای سایر تغییرات در رفتارها و شیوه زندگی باشد. راهبردهایی نظیر پایش شخصی (ثبت روزانه دریافت غذا و فعالیت فیزیکی)، کنترل محرک ها (اجتناب از محرک هایی که باعث خوردن می شوند) و حل مشکلات (شناسایی موانع و راه های غلبه بر آنها) می تواند از روند تغییرات هنگام ویزیت های پیگیری حمایت کند. تماس مکرر با متخصص تغذیه (بطور هفتگی یا دو هفته یکبار) موجب پایداری کاهش وزن طولانی مدت می شود.
فراهم آوری درمان و تعدیل رفتار مناسب در یک برنامه بالینی می تواند مشکل باشد، زیرا زمان و تعداد متخصصین خبره محدود است. توجه مراقبین بهداشتی (پرستاران، پزشکان و یا رژیم شناس) در وزن کردن بیمار و ثبت و بازنگری اطلاعات پزشکی و تمجید و تشویق کوشش های آنها می تواند مفید باشد. 

حفظ کاهش وزن
حفط طولانی مدت کاهش وزن بسیار مشکل تر از شروع رژیم کاهش وزن است. برخی از راه های کاهش وزن طولانی مدت شامل رژیم های غذایی کم کالری (تقریباً 1400 کیلوکالری در روز) با چربی 24 درصد از کل کالری دریافتی، پایش مکرر وزن بدن و شرکت در برنامه های منظم فعالیت فیزیکی (برابر با 2800 کیلوکالری در هفته یا تقریباً 60 دقیقه فعالیت با شدت متوسط در روز است) می باشد. افرادی که به طور موفقیت آمیز وزن کم کرده و آن را حفظ می کنند، اندازه وعده غذایی خود را نیز کاهش می دهند و مصرف میان وعده ها را نیز محدود می کنند. هر روز صبحانه می خورند، غذاهای خارج از خانه را کمتر از سه بار در هفته مصرف می کنند و تماشای تلویزیون را به کمتر از سه ساعت در هفته می رسانند. 

توصیه های خاص برای بیماران دیابتی دچار چاقی و اضافه وزن:
1- کاهش وزن برای تمام افراد دیابتی نوع II دچار اضافه وزن و چاقی توصیه می شود.
2- راهکار اولیه برای کاهش وزن، تغییر و تعدیل در شیوه زندگی، شامل کاهش دریافت کالری روزانه و افزایش فعالیت فیزیکی روزانه است.
3- کاهش متعادل 1000-500 کیلوکالری در غذای روزانه منجر به کاهش وزن کند اما پیشرونده (نیم تا یک کیلوگرم در هفته) خواهد شد. برنامه غذایی کاهش وزن باید حدود 1200-1000 کیلوکالری را برای زنان و 1600-1200 کیلوکالری را در روز برای مردان تأمین کند.
4- بیماران چاق و دچار اضافه وزن دیابتی باید مورد تشویق قرار گیرند تا به توصیه های غذایی عادت کنند. این موضوع می تواند منجر به کاهش خطر بروز بیماری قلبی ـ عروقی در آنها شود. راهنماهای غذایی باید با توجه به شرایط هر فرد باشند تا تمایلات شخصی فرد در مصرف غذا در نظر گرفته شود.
5- فعالیت فیزیکی جزء بسیار مهم در برنامه های جامع کاهش وزن است. فعالیت فیزیکی منظم با شدت متوسط، منجر به کاهش وزن طولانی مدت و نیز بهبود حساسیت وبه انسولین، کنترل قند خون و تعدیل عوامل خطر مرتبط با بیماری قلبی ـ عروقی (پرفشاری خون و اختلالات چربی خون) و افزایش تناسب فیزیولوژیک بدن خواهد شد.
6- شروع فعالیت فیزیکی باید با شدت متوسط باشد و شرایط بیمار در نظر گرفته شود. پس از شروع، مدت و شدت آن می تواند تا 45-30 دقیقه فعالیت با شدت متوسط برای سه تا پنج روز در هفته افزایش یابد.
سطوح بالاتر فعالیت فیزیکی، مثلاً کمی بیشتر از یک ساعت در روز با شدت متوسط (پیاده روی) یا 30 دقیقه فعالیت شدید (دویدن آهسته)، ممکن است برای پایداری طولانی مدت کاهش وزن نیاز باشد.

[ منبع این خبر سایت خبر ایرونی می باشد، برای مشاهده متن اصلی خبر می توانید روی این قسمت کلیک کنید ]

برای نمایش تمام اخبار مرتبط با عنوان «تناسب اندام/ زندگی سالم با کنترل وزن» اینجا کلیک کنید. شفاف سازی:
خبر فوق در سایت خبر ایرونی منتشر شده و صرفا در این سایت بازنشر شده است. چنانچه به خبر فوق اعتراض دارید برای حذف آن روی این قسمت کلیک کنید.

نکته: با توجه به جمع آوری خودکار مطالب از سطح وب در صورت مشاهده هرگونه تخلف و یا اخبار غیر مجاز و یا اعتراض به انتشار مطالب سایت ها با ایمیل khabargroup.info@gmail.com در تماس باشید

تبلیغات





جدیدترین اخبار منتشر شده

تبلیغات